Banner

Deftones + Steak Number Eight

Steven Vervaet - 16 juni 2010


Even recht voor de raap: een echte liveband is Deftones nooit geweest. Op plaat treffen de Amerikanen je vaak midscheeps in het kruis, maar op een podium verslapt hun uppercut niet zelden tot een milde oorveeg. Chino Moreno die van de toonladder duikelt, een rommelig samenspel, een morsige sound, ...: een geoliede livemachine is de band nooit echt geweest. Toch rekenden we heimelijk op een triomfantelijke revanche in de AB. En kijk, die stiekeme hoop bleek geen loze naïviteit. Deftones tekende voor een verzengende vuurzee van een concert, met hun uitstekende nieuwe plaat 'Diamond Eyes' als brandhaard van dienst!

Maar eerst mochten de jonge honden van Steak Number Eight, notoire Deftones-adepten trouwens, de debatten openen. De ex-Humo's Rock Rally-winnaars nemen momenteel een nieuwe plaat op met Mario Goossens en de West-Vlamingen gaven een sneak preview van hun nieuwe materiaal. Jammer genoeg verbleekten die nieuwe songs tegenover een kraker als 'The Sea Is Dying', nog steeds hun beste nummer. De angel lijkt er daardoor een beetje uit bij Steak Number Eight. Een paar jaar geleden compenseerden ze hun gebrek aan originaliteit nog door jeugdige energie, maar nu klinkt de band eerder vermoeiend en mak. Jammer!

En dan Deftones! Geen toeval dat de Amerikanen voor een oplawaai van een optreden zorgden. Met 'Diamond Eyes' hebben ze immers één van hun beste platen gemaakt en na de lauwe experimenten van 'Saturday Night Wrist' klinken Chino en co opnieuw gefocust en retestrak. Het viel dan ook niet te verwonderen dat de AB onmiddellijk daverde op z'n grondvesten toen met het tweeluik 'Rocket Skates' en 'Diamond Eyes' het eerste salvo werd gelost.

Onmiddellijk viel op hoe scherp de band (en Chino Moreno in het bijzonder) stond. Als een manische derwisj sprong, holde en sprong een zichtbaar afgetrainde Moreno over het podium en de man was bovendien nog eens uitstekend bij stem. Hebben we hem vroeger nog als een astmatisch hangbuikzwijn weten klinken, dan was hij nu de krachtige brulboei die de Deftones-platen naar een hoger niveau tilt. Het publiek scandeerde dan ook z'n naam als was hij de pas neergedaalde Heiland.

Daardoor konden ook de tragere songs overtuigen (met backing vocals van de uitstekende nieuwe bassist Sergio Vega). 'Beauty School' en 'Sextape' waren welgekomen oogjes van de decibelstorm en ook 'Passenger', 'Minerva' en vooral afsluiter 'Change (In The House Of Flies)' overtuigden moeiteloos. Opvallend trouwens wat een verheffend anthem die laatste song is geworden!

Maar een concert van Deftones moet vooral slaan in plaats van zalven. En of de nekwervels genoeg headbangvoer kregen voorgeschoteld. 'Elite' sloeg in als een V2-bom, het gloednieuwe 'Prince' stond zonder schaamrood op de wangen naast de andere oplawaaien en tijdens 'My Own Summer (Shove It)' vielen er net geen gewonden. Voor de nog oudere fans werd zelfs een verschroeiend 'Birthmark' opgediept, een song uit 'Adrenaline' (hun eerste en nog steeds beste plaat, als u het ons vraagt).

Kortom, al het goede dat 'Diamond Eyes' deed vermoeden werd met de vingers in de neus bevestigd tijdens dit optreden. Deftones staat scherper dan ooit en hopelijk kunnen ze dit momentum nog even aanhouden. Dit verpletterende concert nemen ze ons alvast niet meer af!
E-mailadres Afdrukken