Banner

Girls + The Mash

Pieter Colpaert - 07 maart 2010

Botanique, Brussel, 6 maart 2010

Hoezeer wij jullie ook dankbaar zijn voor al die geweldige livemuziek waar jullie al ons al wisten op te vergasten, toch moet er ons één ding van het hart, dames en heren van de Botanique. Het is bijzonder sympathiek dat jullie ook lokaal talent een kans willen geven door hen als voorprogramma te boeken, maar werk ALSTUBLIEFT iets harder aan die kwaliteitselectie. In die bonte verzameling aan Waalse en Brusselse groepjes die jullie podia teisteren hebben we namelijk nog nooit een verborgen parel weten te ontdekken - wel integendeel.

Een nieuw dieptepunt werd misschien wel gisterenavond bereikt, met The Mash - un groupe pop/rock originaire de Huy. Zowel muzikaal als vestimentair liepen deze jongens lichtjaren achter op hun Angelsaksische epigonen die ze duidelijk oh zo graag wouden imiteren. Teksten én muziek waren zoutloos, ongeïnspireerd en van een belachelijk laag niveau in het algemeen. Dat moesten ze dan jammer genoeg nog eens aanvullen met gênant poseurisme - we hoorden uit de mond van de zanger zelfs de woorden 'rock 'n roll show' rollen. Toen de bassist na misschien twee nummers (wij zagen nog geen enkele zweetdruppel parelen, hoor) ook nog eens zijn hemd uittrok en z'n linkervoet op de monitor plaatste, sloeg ergernis om in plaatsvervangende schaamte.

Gelukkig waren de jongens van Girls er al vlug om de meubels te redden. Ze waren alle vijf blijkbaar nog net een kringloopwinkel binnengelopen om een podium-outfit bijeen te scharrelen, maar liever dat dan de kunstige dunne dasjes van The Mash. Maar goed, we kwamen voor de muziek én die hebben we ook gekregen. Ondanks de technische problemen waarmee ze kampten in het begin, wisten ze een verbazingwekkend frisse en enthousiaste set neer te zetten.

Zanger Christopher leek er zin in te hebben en zette het concert in met gedreven versies van 'Heart Breaker' en - verrassend vroeg in de set - 'Laura'. De band speelde als een goed geölied geheel; Christopher meende elk woord dat hij zong en een heerlijk ontspannen sfeertje daalde neer over de Orangerie.

Dat laatste was echter direct ook een beetje de zwakte van het concert - nummertjes als 'Lysandre 7' en 'Darling' werden net iets te laid back gespeeld en misten wat punch. We gingen nog niet op ons horloge kijken, maar zo werd de vaart toch enigszins uit het concert gehaald. Dat hadden ze misschien zelf ook begrepen, want er werd prompt uitgehaald met een geweldige versie van 'Morning Light': drie minuten dromerige shoegazepop, perfect geluid en voor ons het onbetwiste hoogtepunt van dit concert. Er zaten een behoorlijk aantal nieuwe nummers in de set, maar we zijn er nog niet uit of het zo was dat deze de drive van de oude nummers misten of de groep gewoon bij momenten iets te mak stond te spelen.
Helemaal op het einde werden ook nog eens 'Lust For Life' en 'Big Bad Mean Motherfucker' bovengehaald - twee uitstekende nummers die overtuigend werden gebracht - zo konden we alsnog tevreden huiswaarts keren.

Christopher heeft een schitterende band rond zich heen verzameld, speelde met hart en ziel, maar had van ons gerust een aantal keren wat steviger mogen uithalen. We zagen een fijn concert en al zal dat nieuwe materiaal nog wat moeten rijpen, we hebben er het volste vertrouwen in. You go, Girls!
E-mailadres Afdrukken