Banner

Le Loup

Karlien Vermeulen - 01 maart 2010


We schrijven maart 2008. Een illustere hoop onbekenden bestormt het podium van de
charmantste zaal van Vlaanderen. Aanvankelijk sceptisch, vervolgens aangenaam verbaasd en tenslotte verrukt verlaten we het pand. Een onbeduidend groepje indie 'muzikanten' , ongelukkigerwijs Le Loup genaamd, zorgden voor deze onaangekondigde verrassing. We beloofden onszelf plechtig om bij een volgende passage in het Belgenland dit gespuis nog eens aan te horen.

Tot zover onze korte geschiedenis met de band uit Colorado. Bezieler van de bende is Sam Simkoff, een onpopulaire eenzaat die tot voor enkele jaren -cliché, cliché- op zijn slaapkamer opgesloten zat met een banjo, loopstation, een handjevol gitaren en een computer. Een paar van zijn vrienden kreeg hij zo gek met hem aan het touren te gaan, de rest is standaardbiografiemateriaal.

Ware het niet dat het begeesterde, energieke en bij wijlen verbluffende optreden van 3 jaar geleden misschien wel een unicum geweest is. Wat we afgelopen vrijdag in de Botanique aanschouwden was een opgeschoten nerd die nog steeds lijkt aan te trekken wat zijn mama klaarlegt, tussen zijn nummers niets boeienders weet te verzinnen dan wat geneuzel over lasagna en het weer, en last but not least, muzikaal meer dan eens zichzelf vergaloppeert. Erg jammer.

De tweede plaat die Le Loup officieel kwam voorstellen, 'Family', was al niet zo'n voltreffer. De band deed een Bon Iver'tje, ze sloten zich enkele weken op tijdens de opnames, maar niet met het beoogde resultaat. De songs klinken heel abstract en vaag, er ligt een mistige sluier over de meeste nummers, waardoor de helft van de nummers je nooit echt bereikt. Afzondering mag dan soms wel werken, in dit geval is het verre van de beste strategie geweest. Daar waar debuutplaat 'The Throne of the third heaven of the nations millenium' muntfris voor de dag kwam, is de rek er op 'Family' helemaal uit. Lang uitgesponnen melodielijnen die in zichzelf verstrikt raken en op enorme anticlimaxen uitmonden, gedempte stemmen die onverstaanbare lyrics vanachter muffe gordijnen lijken te mompelen, het is niet bepaald onze smaak.

Hoewel Simkoff zijn uiterste best deed de show op gang te trekken, uitte het publiek met zijn fysieke houding de algemene sfeer in de zaal: desinteresse. Zelfs mama en papa, overgevlogen vanuit Denver om zoonlief in Europa live aan het werk te zien, konden met hun enthousiast handengeklap het onvermurwbare publiek niet in beweging krijgen. De bisronde werd uiteindelijk rechtstaand afgewerkt, de enige toegeving die Le Loup van hun publiek ontvangen mochten.

'The Throne' klonk zo veelbelovend, éindelijk interessante indiefolk met een geschift elektronisch kantje, waarin een bijna vergeten instrument als banjo centraal kan staan, maar het mocht niet zijn. Laat Simkoff nog maar wat bij ma en pa aan de knoppen draaien, maar laat hem daar alsjeblief niet meer het podium mee beklimmen.
E-mailadres Afdrukken