Banner

Hockey

Laura Van Eeckhout - foto's: Sharon Vandeput - 04 maart 2010




Botanique, Brussel, 3 maart 2010

Onder het motto 'indierock hoeft niet altijd uit het Verenigd Koninkrijk te komen' zette de Amerikaanse band Hockey vorig jaar de aanval in op de harten van de indieliefhebbers. Maar daar komt de 'maar' er al bij te kijken: Hockey is niet echt indierock. Toch alleszins niet indierock zoals we daar sinds pakweg 2003 naar zijn beginnen refereren. Wat Hockey dan wel is? Volgens Wikipedia is het new wave, maar daar gaan we al helemaal niet mee akkoord. Laten we het houden op een aangename mix van LCD Soundsystem, Talking Heads, Infadels en toch wel een beetje Strokes, maar dan met - zijn rasperige stem spookte tijdens het optreden meermaals door mijn hoofd - Rod Stewart op vocalen. En het klinkt werkelijk zoals de omschrijving doet vermoeden: een beetje vreemd, maar wel leuk.

De jongens uit Portland weten wel hoe ze zich moeten presenteren. Hippe kapsels en schoenen, de zanger zelfs met een grote veer aan ringetje door zijn oor. Hockey ziet er zelfs zo goed uit dat je haast op voorbaat begint te vrezen voor de muziek. Gelukkig is die vrees ongegrond, want de groep trapt af met 'Work', een van de fijnste nummers op hun debuutplaat 'Mind Chaos'. De song blijft de volledige vijf minuten relatief ingetogen, maar knipoogt desalniettemin subtiel naar de dansvloer.

Na een wat fletser 'Learn To Lose' - nochtans een single - transformeert zanger Benjamin Grubin voor het eerst in Rod Stewart voor het fantastische refrein van 'Wanna Be Black'. Dat krassende stemgeluid is zonder twijfel een van dé sterktes van Hockey, alleen al omdat het hen iets meegeeft dat geen enkele andere jonge indiegroep in huis heeft.
De andere kracht van de band is hun onbevreesde houding ten opzichte van het mixen van verschillende stijlen. Het lekkere '3 AM Spanish' klinkt beurtelings als de Beastie Boys, onverbloemde disco en sexy funk. In 'Four Holy Photos' keren de jongens terug naar hun Amerikaanse roots en pakken ze zelfs uit met een ouderwetse countrysong, al moeten we eerlijk bekennen dat we die toch vooral ervoeren als een verplicht geeuwmoment.

Er worden ook enkele nieuwe nummers gespeeld, die ons met een dubbel gevoel achterlaten. Geen enkel van de nieuwe songs zou misstaan hebben op 'Mind Chaos', wat enerzijds een zeker kwalitatief niveau garandeert, maar anderzijds ook duidt op het uitblijven van verrassende wendingen of simpelweg een stap vooruit.

Dan toch liever 'Song Away', een single die ons in tegenstelling tot het eerder vermelde 'Learn To Lose' wel meteen weet te overtuigen. Het nummer is een meezinger van formaat die het midden houdt tussen Talking Heads en Razorlight. Het felle 'Preacher' houdt de sfeer erin, maar daarna wordt deel één van de set een beetje in mineur afgesloten met het wat saaie en richtingloze 'Everyone's The Same Age'.

De bisnummers maken veel goed, met name de 'Too Fake', een derde single van 'Mind Chaos' die misschien nog leuker is dan 'Song Away'. De song bulkt van de energie en laat het tempo geen seconde afzwakken. Het refrein is onverantwoord geweldig en geeft de kans aan een niet te versmaden 'Rod Stewart' om zijn spierballen nogmaals te laten rollen.

Sowieso respect voor Hockey, want ze zijn zonder twijfel experimenteler dan het merendeel van hun generatiegenoten. Hun drang naar avontuur en hun talent (waar je na het horen van songs als 'Too Fake' en 'Song Away' niet omheen kunt) zijn voorlopig echter niet genoeg om een constant niveau te garanderen. Een bijzonder fijne avond kunnen ze je wél beloven.

Meer afbeeldingen Hockey

E-mailadres Afdrukken
 
Hockey

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST