Banner

The Horrors + S.C.U.M.

Laura Van Eeckhout - foto's: Jan Van den Bulck - 18 februari 2010





Toen we ze op voorhand checkten op MySpace, zag het er naar uit dat S.C.U.M. niet meer of minder te bieden had dan The Horrors zelf. Zelfde look, zelfde sound, je kent het plaatje wel. Als voorprogramma verraste S.C.U.M. echter met een verbazingwekkend uitgesproken eigen geluid. Nu ja, ook deze Britten tappen natuurlijk uit het vertrouwde vaatje: wat Joy Division hier, wat depressieve jaren tachtigdeuntjes daar. Toch viel ons op hoe het vijftal zijn eigen touch aan de vertrouwde formule wist mee te geven.

In wat soms een redelijk monotoon genre kan zijn, sprongen verschillende songs naar voren tijdens het optreden van S.C.U.M., zelfs ondanks de rampzalige geluidskwaliteit die een serieuze domper op het totaalplaatje was. Ook de zanger trok de aandacht naar zich toe: uiteraard met dank aan zijn uiterlijk - de jongeman is gezegend met Dorian Gray-achtige looks en heeft wat weg van een gotische Patrick Wolf - maar ook als het directe resultaat van zijn bijzondere stemgeluid, dat voor de verandering niet in het rijtje Ian Curtis - Paul Banks - Tom Smith past, maar eerder neigt richting Finn Andrews van The Veils. Het zal wel geen toeval heten dat laatstgenoemde band onlangs nog op pad nam bij het toeren. Hoe het ook zij, wij hebben van S.C.U.M. genoten en stellen voor dat zij binnenkort zelf eens top of the bill mogen zijn in een van onze concertzalen.

The Horrors zijn tegenwoordig een stukje braver dan enkele jaren geleden. De meeste bandleden hebben de schaar in hun wilde haardossen gezet, en ook muzikaal is de groep een compleet andere weg ingeslagen. Maar dat het nog steeds dezelfde band is, werd meteen duidelijk. Nog altijd in het zwart gehesen en met de nodige arrogantie in hun act verweven, palmde het vijftal meteen het podium van het Koninklijk Circus in.

Het eerste deel van de set bestond bijna uitsluitend uit nieuw werk, waarmee we verwijzen naar het vorig jaar verschenen 'Primary Colours'. Met die plaat wezen The Horrors alle critici die hen bestempelden als eendagsvliegen hardhandig terecht door na 'Strange House' uit 2005 het muzikale roer radicaal om te slaan op de opvolger van deze cd. Lawaaierige, weinig gevarieerde en enkel door een leuk orgeltje aangeklede nummers van hooguit twee minuten bleken plots deel van het verleden uit te maken, en in plaats daarvan kregen we een plaat vol lange, atmosferische nummers waarin warempel zelfs echte melodieën een rol gingen spelen. Wij, en velen met ons, waren fan van deze bruuske ommekeer, en ook de bijhorende liveprestatie die we in Brussel te horen kregen, wisten we te smaken. Wie had ooit gedacht dat de eens zo rommelige Horrors zo strak konden spelen?

De bandleden maakten tegen alle verwachtingen in stuk voor stuk indruk, al willen wij met name keyboardspeler Tom Cowan, bassist Rhys Webb (opvallend: op 'Strange House' bespeelde Cowan nog de bas en stond Webb achter de toetsen opgesteld) en de flamboyante frontman Faris 'Rotter' Badwan in de schijnwerpers plaatsen. Qua nummers hebben we ook onze favorieten. Het naargeestige 'Three Decades' en het Cure-achtige 'Primary Colours' maakten aan het begin van de set indruk, verderop werden we nog meer verwend met het heerlijk slepende 'I Only Think Of You' en het indrukwekkende slotstuk van het eerste deel van het optreden, bestaande uit opeenvolgend 'Who Can Say' (Joy Division meets New Order, u hoort ons niet klagen) en een ingekorte, maar niettemin knap opgebouwde versie van 'Sea Within A Sea'.

De bisronde stond in het teken van het oudere werk en contrasteerde zozeer met het voorgaande dat het wel een optreden op zich leek. Onder meer 'Count In Fives' en het opruiende 'Sheena Is A Parasite' deden de boel ontploffen. Leuk, dat wel, maar veel langer had die bisronde voor ons niet moeten duren, want al na enkele nummers werden er weer met onze neus opgedrukt dat die oude songs toch wel met zware beperkingen te kampen hebben, zeker na tijdens het eerste gedeelte van het optreden gehoord te hebben tot wat diezelfde band nog zoal in staat is. Op basis daarvan is het nu al in de handjes wrijven in de aanloop naar de volgende plaat.

Meer afbeeldingen The Horrors
E-mailadres Afdrukken