Banner

Local Natives

Tine Maesen - foto's: Robin Dua - 27 januari 2010





Wanneer een Duyster vogeltje honderduit kwettert en schettert over een bandje genaamd Local Natives, dan is het niet verbazend dat de radiominnende zwerm die ze aantrekt, zich massaal naar hun eerste live-optreden in België begeeft. Resultaat: een overvolle Rotonde in de Botanique. Op een maandagavond, godbetert. Maar wat hadden deze volgelingen een overschot van gelijk om daar hun maandagblues proberen weg te spoelen.

De eersteling van Local Natives, 'Gorilla Manor', werd nogal stiefmoederlijk aan het staartje van 2009 in Europa uitgebracht en hoestte meteen de vergelijking Fleet Foxes - Arcade Fire op. Maar laten we eerlijk zijn, grunge zou grunge niet geweest zijn als enkel Nirvana het octrooi in handen had gehad.
Dus het valt alleen maar aan te moedigen dat er meer bands opkomen in het genre 'indie-folk-met-zweverige-zangkoorstemmen'. Toegegeven, grunge bekt net dat ietsje beter.

Ondanks de gekoesterde en goed getrimde snor en de al goed opgeschoten baarden hier en daar, lijken deze heren op het podium nog jonger dan ze effectief zijn. Jonge honden, maar wel bulkend van het multi-instrumentale talent en de ontembare hang naar perfectie. Een hemels verbond!
En dan trapten ze hun veroveringsmatch ook nog eens af met het ritmisch opgefokte 'Camera Talking' om meteen daarna in te pikken met het wondermooie en dankzij Duyster een kleine hit geworden 'World News'. De manier waarop ze tijdens 'World News' en eigenlijk tijdens zo goed als elk nummer zich in de strijd gooiden, is tekenend voor hun spelplezier.

De samenzang die op de plaat het doorslaggevende element is om helemaal op deze heren verliefd te worden, werd live nog eens extra in de verf gezet. Er werd van leadstem gewisseld tussen Rice, Taylor en Hayne alsof het kinderliedjes uit het kleuterklasje betrof. Hamm mocht met zijn basgitaar veilig in de armen geklemd, altijd voor een streepje backing komen zorgen. Een stem meer of minder kan nooit kwaad. Hij was overigens ook de vreemde eend in de bijt, want hij ziet eruit alsof hij op weg was naar een auditie bij Snoop Dogg maar per ongeluk bij Local Natvies binnenwandelde en er nooit meer is weggeraakt.

Een van de absolute hoogtepunten in deze set was 'Shapeshifter' dat de ogen in de Rotonde massaal deed sluiten en het kippenvel van de buur bijna tastbaar maakte. Die andere slag in het van genot vertrokken aangezicht was - niet te verwonderen - 'Airplanes'. Het overvloeien van explosie naar een zee van kalmte en weer terug, zoals het nummer het dicteert, was perfect beheerst maar ijzersterk.

Hoewel er nog een nummertje of twee van 'Gorilla Manor' onaangeroerd bleef, kozen ze bij hun wederoptreden voor de tweede cover (na 'Warning Sign' van Talking Heads) voor 'Cecilia'. Ze deden het zoals het met een goede Simon & Garfunkel-song gedaan moet worden: akoestisch, gezeten alsof er een kampvuur was om rond te hangen en niet geheel toonvast.
Een pretentieloze, sympathieke versie die de harten op een geheel andere manier brak.

De repetitieve mogelijkheden van de plaat gaven de tijd om ontelbare vergelijkingen uit te smeren, maar live laten ze daartoe geen enkel gaatje. Local Natives was in de Botanique volledig zichzelf, de Pearl Jam van het ondefinieerbare muziekgenre is geboren. Hopelijk weten zij wel ons land vaker te vinden...

Meer afbeeldingen hier
E-mailadres Afdrukken