Banner

The Rifles

Laura Van Eeckhout - 08 november 2009

TRIX, Antwerpen, 6 november 2009

The Rifles hebben de afgelopen jaren al best een aantal keer op de Vlaamse podia gestaan, zowel in het kader van festivals als van reguliere zaaltournees. Toch gaan we iedere keer weer met veel plezier naar het viertal uit Londen kijken, want hoewel ze niet echt vernieuwend te noemen vallen, zorgen de mannen telkens weer voor een geslaagde show.

Voorprogramma van dienst was Jersey Budd, een jonge Brit die als maatje van talrijke Engelse bands als Kasabian, The Hours en dus ook The Rifles staat te popelen om zelf door te breken in de muziekwereld. Aan de nummers op zijn MySpace te horen (die terecht beschreven worden als een aangename mix van Bruce Springsteen en Tom Petty), lijkt ons dat ook zeker geen onmogelijke doelstelling. De omstandigheden (lees: samen met de bassist van The Rifles op zoek gaan naar een bar in Borgerhout, niet de meest simpele queeste die men kan aanvangen) hebben ertoe geleid dat ondergetekende heeft moeten passen voor Budd, maar aan de achteraf opgevangen reacties te horen, heeft de Engelsman het er beslist niet slecht van afgebracht.

Voor The Rifles waren we uiteraard weer op post, en we hebben het ons niet beklaagd. De groep staat erom bekend soms wat lauwtjes te beginnen aan hun optredens om er daarna steeds meer in te komen, maar in Antwerpen stonden ze meteen op scherp. Afgetrapt werd er met 'Local Boy' en 'She's Got Standard'. Je zou kunnen stellen dat de groep zo meteen belangrijk kruit verschoten had, maar daartegenover stond gelukkig wel dat The Rifles nog talrijke andere meezingers achter de hand hadden.

De setlist was beduidend langer dan die dat we in het verleden al voorgeschoteld kregen, en op die manier kregen we zowat het hele repertoire van de band (bestaande uit twee albums, een reguliere ep en een live-ep) te horen. Meer dan ooit viel dan ook op dat de groep in zijn relatief korte carrière al een best indrukwekkende reeks aan catchy songs (stuk voor stuk potentiële singles) bijeengeschreven heeft.

Op cd is er een duidelijk verschil merkbaar tussen de nummers van het eerste en die van het tweede album. Zonder veel te innoveren (een veelgehoorde kritiek op de band, al zal u ons niet horen klagen zolang de muziek maar góed blijft) hebben ze op plaat een brug weten te slaan tussen de vlot in het oor klinkende songs van op 'No Love Lost' (2006) en de wat complexere doch nog steeds aanstekelijke sound van 'Great Escape' (2009). Live smolten alle nummers samen tot een herkenbaar, ietwat The Jam-achtig Riflesgeluid. Een succesvol recept.

Niet in de laatste plaats met dank aan de vrolijke bende Engelsen in het publiek zat de sfeer er goed in en hebben we ons het hele optreden lang goed vermaakt, maar hoogtepunten waren er zeker en vast. Zo bleken 'Peace & Quite' en 'Repeated Offender' onverslijtbaar, en zijn 'Science Is Violence', 'Sometimes' en 'Romeo & Juliet' volkomen terecht nieuwe publiekslievelingen.

Na Antwerpen volgen nog enkele optredens voor The Rifles, waarna ze van plan zijn zo goed als meteen weer de studio in te duiken. In de zomer staan ze sowieso klaar voor de festivals, en wij zullen hen daar op basis van dit optreden met open armen en een brede glimlach ontvangen.
E-mailadres Afdrukken