Banner

Melody Gardot

Tom De Moor - 06 november 2009

Koninklijk Circus, Brussel, 4 november 2009

Op een druilerige woensdagavond die in een treinstaking beloofde te eindigen zou een pendelende concertganger zijn ticket wel eens in de stoof durven te keilen en met de iPod in de oren voor de knetterende houtvuur te kruipen. Voor Melody Gardot - pas 24 en al twee viersterrenplaten onder de arm - moet een mens een uitzondering maken. Na enig regelwerk om een overnachting op de Brusselse kasseien te vermijden en een gure wandeltocht richting Koninklijk Circus, was de laatste horde echter nog niet genomen. Voor het concert diende het menselijk geduld ook nog eens op proef gesteld te worden - een klein anderhalf uur lang om precies te zijn. Gelukkig was ene Gabriel Rios opgetrommeld om die wachttijd op akoestische wijze een stukje aangenamer te maken door middel van enkele covers en een handvol nieuwe songs - voor de nieuwsgierigen: verwacht je in februari aan een intimistischer, beloftevol werkstuk.

Ondanks dit aardig verpozen gingen wij toch met gefronste wenkbrauwen de hoofdact tegemoet. De hellingsgraad van deze frons nam alleen maar toe wanneer Melody Gardot bij opkomst eerst een semi-spritiueel ritueel met zand besloot op te voeren. Met die argwaan maakte ze stande pede komaf bij het inzetten van 'No More My Lord'. In een a capalla-versie gestut op enkele vingerknippen en voetstampen trok deze introductie meteen de aandacht op de reden achter ons onmetelijke geduld: die stem! Vergeet de vloedgolf van lounge jazz en blues, dit is the real deal: het intrigerende geluid van de nightclubs uit de jaren vijftig.

Gardot speelt met het imago van de femme fatale. Op het schaarverlichte podium zag je voor de rode doeken enkel een lok goudblond haar, een flard zwarte zijde en killer heels: de kruisbestuiving van Jessica Rabbit en Kim Novak die Lynch's rode kamer binnentrad. Tussen de songs door onderhield ze haar publiek met anekdotes uit haar jeugd, overpeinzingen bij het saudade-concept en bespiegelingen over de liefde. Dit allemaal net iets te eloquent om spontaan over te komen, maar het weze haar vergeven want muzikaal serveerde ze ons een set om vingers en duimen bij af te likken.

Samen met een getalenteerd begeleidingstrio blies ze haar songs op het podium nieuw leven in: 'Worrisome Heart' werd andermaal gestut op handen- en voetenwerk, 'Our Love Is Easy' mocht op de tonen van een tango dansen en 'The Rain' kreeg een fikse dosis mysterie mee in een gelaagde orkestratie. Ook al voelden de bindteksten soms wat prefab aan, in de songs resoneerde authentieke emotie. Een venijnig sensueel 'Your Heart Is as Black as Night' bruiste rond de trommelvliezen, een uitgebeend 'Deep Within the Corners of My Mind' raakte dan weer in al zijn fragiliteit.

Een kleine twee uur lang draaide Gardot de klok zestig jaar terug. Aan de authenticiteit van haar podiumpersona moet nog geschaafd worden, maar muzikaal straalt ze tonnen energie uit en leverde ze een opmerkelijke tour de force. Geef haar nog enkele platen de tijd en deze dame behoort tot de wereldtop.
E-mailadres Afdrukken
 
Melody Gardot

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST