Banner

The Golden Glows + Roland

Tine Maesen - foto's: Robin Dua - 11 oktober 2009





Een tijdje geleden werden de schoenen al opgepoetst voor een rendez-vous met het werk van Alan Lomax. Gisteren werd zelfs ter ere van de heer Lomax het zwart-wit gestreepte pakje netjes gestreken en geheel uitzonderlijk werd ook de zware bol rond de enkel gebonden.

Alan Lomax sprak ooit: "ik had alle klassieke muziek, alle hedendaagse muziek, alle kamermuziek en alle populaire muziek gehoord, maar niets maakte zo'n diepe indruk als de eenvoudige woorden en melodieën van die zwarte gedetineerden." En net die melodieën, die Lomax samen met z'n vader verzamelde, zouden dankzij The Golden Glows weer in de AB weerklinken.

Maar eerst mocht de Toots Tielemans van de bluesgitaren, Roland aantreden. Hij nam plaats op het podium met de nummers van de door Lomax ontdekte blueslegende Leadbelly onder de arm. Met een als krekels zingende gitaarsnaar op de achtergrond wist hij het gevoel van een oude ranch langs een verlaten highway in Amerika op te roepen en plaatste zich meteen in de schommelstoel on the porch. Hij schommelde rustig verder en bracht met de nodige rauwheid zoals alleen hij dat kan, klassiekers in hun originele jasje. Zo liet hij 'There's a Man Going Round Taking Names' gemixt met 'Midnight Special' en 'Where Did You Sleep Last Night' de revue passeren, waarna hij plaats mocht maken voor Bram van Moorhem en zijn twee bevallige dames; The Golden Glows.

Zij kwamen dit keer in het gezelschap van een 6-koppig mannenkoor en een drummer, allemaal op hun paasbest gekleed in een zwart pak, de dames in een lange, zwarte avondjurk. Hoewel hun kledingsstijl en de tijdsgeest hen verried, wisten ze zich perfect voor te doen als hardwerkende gevangenen in the working chain. Velen in het publiek hebben zich beklaagd dat ze moesten blijven zitten, want de denkbeeldige hamerslagen bij 'No Sugar In My Coffee' riepen op tot hevig voetgestamp.

De set ging van een les in de geschiedenis van rock-'n-roll met een duo-versie van 'Black Betty', over mokerslagen tot kippenvelmomenten, zoals de dames die alleen en bloedstollend mooi een nummer van Hattie Ellis volledig ontkleedden en naakt en fragiel in de zaal lieten rondwaren. Of de twee nummers met de titel 'I'm going home', eenmaal enkel in de handen en diepe stem van van Moohren, de tweede song heerlijk ten berde gebracht door het volledige koor.

Er hing een tijdje een zweem van mysterie rond de samenstelling van dit gelegenheidskoor maar er werd ons snel duidelijk gemaakt dat er lustig geshopt was in de (Antwerpse) muziekregionen; Hans Dockx, Filip Huyghebaert, Michaël Brijs, Geert Hellings, Wouter van HImste en Frederic Everaert. Het is een spijtige zaak dat The Golden Glows maar eenmalig voor dit koor kozen, maar het maakte het concert anderzijds unieker dan het al was.

Ze lieten zich nog allen van hun beste kant zien met de geweldige afsluiters 'Go Down, Old Hannah' en 'Pick a Bail of Cotton', waarna ze gehuld in de bewondering van een uitzinnig publiek 10-koppig het podium mochten verlaten. Mocht Alan Lomax dit gezien hebben, hij zou alleen met een minzame hoofdknik te kennen gegeven hebben dat het goed was.

Meer afbeeldingen The Golden Glows
Meer afbeeldingen Roland

E-mailadres Afdrukken
 
The Golden Glows + Roland
AB, Brussel / 41192

Recensies:
A Folksongbook

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST