Banner

Florence + The Machine + Annasaid

Laura Van Eeckhout - 08 oktober 2009

Botanique, Brussel, 7 oktober 2009

Florence Welsh is zo'n vrouw waar je niet om heen kunt. Anderhalf jaar geleden verzorgde ze het voorprogramma van MGMT in de AB Club, maar waar het merendeel van de supports van een hap-slik-weggehalte gediend zijn, bleek uitgerekend Florence en pas in de tweede plaats de hoofdact hét gespreksonderwerp aan de bar na het optreden. Niet mis, kan je denken. En dan moeten we nog vermelden dat de passage van de Britse in de Botanique minstens dubbel zo goed was.

Eerst kregen we nog een halfuurtje Annasaid voorgeschoteld. Of laten we eerder zeggen, door de strot geduwd. De Deense band leek best een aangename bende te zijn, maar daar hield het dan ook bij op. Muzikaal vallen ze het best te omschrijven als een zoutloze rip-off van Foals - zo hoorden we onder meer de schaamteloos gekopieerde intro van 'Cassius' van laatstgenoemde band de revue passeren, in een wat flauwere versie welteverstaan. Fast forward, please!

Na even geduld te moeten uitoefenen, verschenen Florence en haar Machine (bestaande een keyboardspeelster, gitarist, drummer en harpist) op het podium van de Orangerie. Met haast bezwerende gesticulaties paradeerde de roodharige zangeres tot bij haar microfoon, waar ze 'Bird Song' inzette en meteen imponeerde met haar longinhoud. Het is moeilijk te geloven, maar het leek erop dat de stem van Florence anderhalf jaar na onze eerste ontmoeting nog meer aan kracht gewonnen had. Ook haar ontwapenende présence bleek allesbehalve getemperd te zijn. En zo miste de Londense haar start niet. Met het bezwerende 'My Boy Builds Coffins', hitje 'Kiss With A Fist' en het verrassende b-kantje 'Are You Hurting The One You Love?' trok ze het zichtbaar genietende Brusselse publiek al meteen over de streep.

Wat dan volgde was een twee songs durend akoestisch moment bij de harp. Eerst was 'I'm Not Calling You A Liar' aan de beurt, gekozen door de jarige gitarist Robert 'Bobby' Ackroyd, die overstelpt werd door gelukswensen van Florence en het publiek. Vocaal werd Bobby's keuze een absoluut hoogtepunt, maar nog prachtiger was het daaropvolgende 'Hurricane Drunk'.

Al ergens in het midden van het nummer werd de voltallige band weer opgetrommeld voor de zo mogelijk nog betere tweede helft van het optreden. Het valt ons zwaar om er enkele hoogtepunten uit te pikken, maar we zullen braafjes een poging wagen: 'Howl' (alweer een staaltje vocale krachtpatserij), 'Drumming Song' (een van de meer dansbare momenten van de set) en de haast gotische liefdeshistorie 'Cosmic Love'. Kers op de taart was de bedwelmende afsluiter 'Blinding' dat de toeschouwers en Florence zelf in een soort van trance achterliet.

De bisronde was minder hypnotisch, maar nog steeds van erg hoog niveau. Met 'You've Got The Love', een cover van de eighties danceklassieker van The Source en Candi Staton, en Florences meest recente hitwapen 'Rabbit Heart (Raise It Up)' werden we nog een laatste keer aan het dansen gezet, maar daarna was het jammer genoeg echt voorbij. Zelden een publiek zo eensgezind gelukkig naar buiten zien lopen, en terecht.
E-mailadres Afdrukken
 
Florence + The Machine + Annasaid

Advertentie
Advertentie
Banner

TEST