Banner

Lokerse Feesten

Ray Davies

Max Dedulle - 10 augustus 2009

De festivalzomer van 2009 zal de geschiedenis in gaan als een met opvallend veel wereldsterren op de Vlaamse weides. U2 liet België voorlopig dan wel links liggen, maar verder kunnen we allerminst klagen wat de headliners van onze vaderlandsche openluchtconcerten betreft. Depeche Mode, Metallica, Coldplay en ene Madonna zakten af naar een festivalpark nabij Rotselaar. Tracy Chapman en Paul Weller maakten er een dagje Brugge van. Alice Cooper voelde zich niet eens te goed voor Zottegem. Maar goed verstopt op de affiche van de Lokerse Feesten stond een man die qua status zonder al te veel moeite tussen die andere grote namen mocht staan.

Weinig bands die in de jaren '60 zo essentially British waren als The Kinks. De band rond de gebroeders Davies is ongetwijfeld een van de belangrijkste uit de rockgeschiedenis, en beïnvloedde zowel New Wavers als Britpoppers en recentere sensaties als Franz Ferdinand en natuurlijk Pete Doherty's Libertines. Veel van hun hits zijn simpelweg standaard gegraveerd in het geheugen van iedereen die wel eens een rockplaat oplegt. Op de laatste avond van het jaarlijkse stadsfestival in Lokeren was leadzanger Ray Davies te gast, en hij had beloofd er een hele selectie van te zullen spelen.

Een vreemd genoeg slechts half volgelopen Grote Kaai was klaar voor een ontmoeting met de geschiedenis, en die kwam er snel. Opener 'I'm Not Like Everybody Else' klonk al meteen als een intentieverklaring. Helaas lag de waarheid die avond een stuk dichter bij het nummer dat daarna kwam. 'Where Have All The Good Times Gone?' leek Davies zich luidop af te vragen. Want qua stem klonk de Kink in Lokeren echt bedroevend zwak. Natuurlijk is het onmogelijk om dat typische, jeugdige timbre dat de oude Kinks-platen kenmerkt tot het einde van zijn dagen te behouden. Maar dat de Brit op sommige momenten ronduit vals zou klinken, dat hadden we nu ook weer niet verwacht.

Nu, de omstandigheden zaten ook niet helemaal mee. De geluidsinstallatie was een festival van dit kaliber onwaardig. Davies maakte zich onder meer herhaaldelijk kwaad omdat het onmogelijk was om wat bas op zijn gitaar te zetten. De geluidsbrij zette helaas nog extra in de verf dat Ray het lastig had om boven de band uit te komen.

Niet dat Davies zelf er veel aan kon doen. Integendeel, hij leek er het beste van te willen maken en deed echt moeite om zijn enthousiasme op de toeschouwers over te brengen. Noten die hij zelf niet haalde (naar schatting 70% van het geheel) liet hij door het publiek zingen, bij elk nummer mocht er in de handen worden geklapt en elke hoek van het podium werd afgestapt zodat iedereen de legende eens van dichtbij kon zien. Maar zelfs op de voorste rijen duurde het erg lang voordat er veel sfeer te merken was.

En dat met een setlist waar hoegenaamd niets op aan te merken viel. De ene na de andere Kinks-klassieker werd op ons afgevuurd. Op een bepaald moment ging het van het geniale 'Celluloid Heroes' meteen naar 'Dedicated Follower of Fashion' om via 'Sunny Afternoon' bij 'Lola' uit te komen. Hoeveel artiesten kent u die vier songs van zulke bovenaardse kwaliteit na elkaar kunnen presenteren? Met wat kwade wil konden we nu 'Geen, en Ray Davies al zeker niet' zeggen, maar dat zou het optreden toch wat oneer aandoen. We zouden immers liegen als we zeiden dat we ons niet geamuseerd hebben. Het feit dat we ons niet verveelden, ligt echter geheel en al aan de nummers zelf, en allerminst aan de manier waarop ze gebracht werden. Want die avond in Lokeren zagen we helaas een met man en muis vergane glorie. Maar, en laat dat ondanks alles klaar en duidelijk zijn: een glorie nonetheless.
E-mailadres Afdrukken
 
Lokerse Feesten

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST