Banner

Lokerse Feesten

Manic Street Preachers + Peter Doherty

Laura Van Eeckhout - 06 augustus 2009


Lokeren, 4 augustus 2009

Op papier was het alvast een prachtige affiche voor de anglofielen onder ons: de legendarische Manic Street Preachers, de romantische rockpoëet Peter Doherty en de Hindu Nights dj's die erom bekend staan al wat Brits is hoog in het vaandel te dragen.

De vijfde dag van de Lokerse Feesten werd echter geopend door talent van eigen bodem. The Hickey Underworld (**1/2) won in 2006 Humo's Rock Rally en - in navolging van onder meer Novastar, The Van Jets en Goose - heeft die overwinning ook deze Antwerpenaren geen windeieren gelegd. Hun debuutplaat werd lovend onthaald, single 'Future Words' is reeds grijsgedraaid op Studio Brussel en inmiddels stonden ze al op de podia van onder andere Pukkelpop en Rock Werchter. Dat de band al wat gewoon is, was er aan te zien. Als muzikant zijn de groepsleden stuk voor stuk erg bekwaam, en van zenuwen leken ze absoluut geen last te hebben. Wat die zaken betreft, kunnen we weinig op deze mannen aanmerken. Wel is het zo dat het gros van hun muziek net wat steviger is dan het werk van de doorsnee rockband, en dat heeft uiteraard een wat beperktere fanbase tot gevolg. Bovendien telde hun setlist te weinig nummers die in staat waren ook de Hickey-leken meteen te overtuigen. Vanuit het publiek en ook vanuit onze rangen weerklonk dan ook een gemengde appreciatie.

Manic Street Preachers (*****) konden opgelucht ademhalen, want dit keer stond er heel wat meer volk hen op te wachten dan het geval was vorig jaar te Pukkelpop, waar de Welshmen er - compleet onterecht, gezien de geweldige set die ze toen speelden - niet in slaagden de grote massa weg te houden van MGMT. De aanwezigen in Lokeren zullen het zich niet beklaagd hebben! Twee decennia na de oprichting van de band slaagt de groep er nog steeds in een even groot enthousiasme aan de dag te leggen. James Dean Bradfield is beter bij stem dan ooit, de immer geestdriftige Nicky Wire liet zich zelfs door een rugblessure er niet van weerhouden toch enkele sprongetjes te maken. Bovendien schotelden ze ons een setlist voor die we ons niet mooier hadden kunnen inbeelden. Openen met een klassieker als 'Motorcycle Emptiness' is sowieso al niet veel bands gegeven, maar het was vooral indrukwekkend hoe het niveau geen enkel moment naar beneden dook. Net als op Pukkelpop ontbrak het ook in Lokeren niet aan hits. 'Motown Junk', 'Faster' en 'You Love Us' klonken snediger dan ooit, terwijl 'The Everlasting' net in een ontroerend subtiel akoestisch jasje werd gestopt. Verder was het ook genieten van overtuigende versies van onder meer 'Tsunami', 'Little Baby Nothing' en 'If You Tolerate This Your Children Will Be Next'. Daarenboven sloegen ook de nieuwe nummers erg goed aan. De enkele maanden geleden uitgekomen plaat 'Journal For Plague Lovers' laat de Manics horen zoals ze niet meer geklonken hebben sinds hun hoogdagen, en live was dat niet anders. Omdat ze voor dit album uit de liedjesteksten van verdwenen en allicht overleden bandlid Richey Edwards geput hebben, worden er uit respect geen singles van uitgebracht, maar nummers als 'Peeled Apples' en 'Jackie Collins Existential Question Time' zullen ook via het podium de status van legendarisch ongetwijfeld bereiken. Een status waartoe deze band al jarenlang behoort, en waar ze ook op basis van dit optreden nog steeds moeiteloos aanspraak op kunnen maken.

Weinigen hadden er geld op durven inzetten, maar Peter Doherty (****) nam stipt op tijd plaats op het podium van de Lokerse Feesten. Hij stond er aanvankelijk een beetje verloren - op zijn eentje, met enkel een akoestische gitaar om hem te vergezellen op dat kolossale podium. Dat veranderde al gauw toen hij zijn mond opentrok en meteen een hele schare fans achter zich kreeg. Doherty kende weinig moeite om het publiek anderhalf uur mee te voeren in zijn eigen poëtische wereldje. Daarvoor greep hij naar zijn solowerk, maar ook naar de back catalogue van Babyshambles en The Libertines. De man verkeert in bloedvorm en trakteerde ons op bijzonder knappe versies van 'The Lost Art Of Murder', 'Salome' en 'The Man Who Would Be King' (niet het bekendste nummer van The Libs, maar wel een parel van jewelste). Ook met zijn cover van Neil Youngs 'The Needle And The Damage Done' kwam de beruchte Brit verrassend uit de hoek. Het was moeilijk om de schitterende Manics nog te overdonderen, maar Peter leed zeker geen gezichtsverlies. Met een overtuigend 'Fuck Forever' en opgeheven hoofd mocht hij het podium verlaten.

Ook nadien bleef het nog feesten. De Hindu Nights dj's - die ook al tussen de optredens door voor de perfecte festivalsoundtrack zorgden - zijn genoemd naar de gelijknamige party die al talrijke malen de Gentse Make Up Club op zijn kop zette. Onder hen Shine A Light (aka Peter Verbeke, organisator in de Make Up), Phil Smith (tour-dj van Oasis) en de gebroeders Van Malderen (Gigolo's In Retirement). Normaliter was ook Paul Gallagher (broer van Noel en Liam) van de partij, maar die moest helaas verstek geven omwille van gezondheidsredenen. Gelukkig slaagden de Hindu Nights dj's er ook zonder hem in het publiek nog anderhalf uur langer aan het dansen te houden met de beste rock-'n-roll van vroeger en nu.
E-mailadres Afdrukken
 
Lokerse Feesten

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST