Banner

Deerhunter

Tine Maesen - foto's: Robin Dua - 29 mei 2009





Versteven van schrik en de ogen dichtgeknepen want dat wat niet zichtbaar is, is er misschien ook niet en leeft er even de hoop dat het onvermijdelijke vermeden kan worden? Zo wacht het hert bang het lot af dat als een zwaard van Damocles boven hem hangt, de jager op een paar meter van hem vandaan.

Deerhunter stond eveneens op luttele meters van hun prooien, zijnde een publiek in de Rotonde van de Botanique. Vrijwillige prooien die slechts zelden bewogen, meer dan een beleefde hoofdknik kon er niet af, en de ogen stijf dicht geknepen hielden, niet van angst, maar van genot. Hoewel een bende zombies in de hermetisch afgesloten, donkere Sojoez-achtige omgeving die de Rotonde is, toch meteen weer een akelig gevoel geeft. Tel daar nog eens de bij wijlen spookachtige tonen van Deerhunter bij en de angstpsychose lijkt niet ver af.

Ze besloten, althans Bradford James Cox besloot, om de mist meteen dik te laten optrekken en feeërieke gezangen over de ruimte uit te gieten. De op plaat al onverstaanbare vocals van 'Cryptograms', klonken in het echt nog waziger wanneer ze door de microfoon gehijgd en gekrijst werden. Cryptogrammen... letterlijk dus. De nummers leken wel vakkundig met een grote spuit Tec7 bewerkt te zijn, ze plakten zo stevig aan elkaar dat ze zelfs het publiek de kans niet gunden om er met het geluid van hun tegen elkaar slaande handen, boven uit te raken. In dit kluwen van feedback en goedgeplaatste noise zaten 'Never Stops' en 'Dr Glass' verborgen.

Het duurde vijf volledige nummers, met als eindpunt het rustpunt 'Microcastle', alvorens er een reactie kwam van Bradford. "Wake up guys, this is a rock concert". Niet alleen het publiek moest wakker geschud worden, maar ook zijn bandleden, want die leken zich op een heel ander concert te bevinden dan Bradford zelf. Waar hij loos gaat in muren met geluidjes en soundscapes, komt zijn band enkel in 'actie' wanneer de songs openbloeien en hun ware aard van popsong weten te tonen. Toch leek het Moses Archuleta, Josh Fauver, Lockett Pundt geen ene zier uit te maken dat ze daar op het podium stonden. Lockett Pundt stond zich ogenschijnlijk te bedenken dat hij dringend zijn onderbroeken nog naar de wasserij moest brengen terwijl Josh Fauver van zijn kant het zo snel mogelijk allemaal afgerond wilde hebben.

Het ontbrak de heren wat aan gevoel en emotie om hun ijzersterke songs ook op die manier in de verf te zetten. Ze lieten de instrumenten iets te veel voor zich spreken, maar dat kwam niet altijd even goed aan. "Hope you guys had a good time, because I can't really tell", gaf de lichte wanhoop over het typische stilzwijgen van een doorsnee Belgisch publiek wel weer. Belgen geven graag terug wat ze krijgen en dus gaven ze op het einde van het concert toch nog genoeg gejoel om aan te geven dat Deerhunter een vrij mak maar technisch hoogstaand concert had gegeven.

'Cover me (slowly)' trok hun wederopstanding op gang, een wederopstanding die eindigde met het iets te gretig wegwandelen van Josh en co, waarna Bradford kon loos gaan in een gitaarsolo die met een teen balanceerde op de grens tussen geniale muzikale virtuositeit en gitaarnoise droog in de kakker van het publiek duwen.

De jager wilde zich iets te hard vastbijten in zijn prooien, maar miste de broodnodige ondersteuning van zijn achterban, al hun talent tot het recht in de roos schieten ten spijt.

Meer afbeeldingen.
E-mailadres Afdrukken
 
Deerhunter

Uit ons archief
Banner

TEST