Banner

Phosphorescent + Krakow

Kristof Vande Velde - 07 mei 2009


Cactus@MaZ, Brugge, 6 mei 2009

Een Amerikaanse alt.country band met een positieve livereputatie. Een Belgische band die daar genregewijs min of meer bij aansluit. Brugge. Een publiek. Een gemoedelijke sfeer. Voila, de ingrediënten van gisterenavond.

Met 'Far-away Look' heeft het Limburgse Krakow de reputatie het Belgische Low te vormen nog wat verder van zich afgeworpen om nog dieper in countrytradities te graven. We zagen in Brugge een erg menselijke band, met ervaren muzikanten die tijd namen voor hun publiek en een mooie, Amerikaans aanvoelende sound neerzetten met gitaren, piano, drums, pedal steel en mondharmonica. Frontman Piet De Pessemier begon er akoestisch aan en kon aan het einde van opener 'I Travel Alone' zich net genoeg over zijn gitaar uitrekken om de pedal steel te kunnen bedienen. Het was het eerste nummer uit een serie van 'Far-away Look', met ook nog het voor zijn vrouw geschreven 'What A Woman' en 'Dragging Me Down', dat naar eigen zeggen te veel als Zornik had geleken had Niné Cipolletti, die alle pianopartijen voor haar rekening nam, het niet gezongen. Ook mét haar klinkt het een beetje als Zornik eigenlijk. Van de vorige plaat kregen we onder meer het mooie 'Roses', alsook afsluiter 'Come on Home', dat ons even terugbracht naar de slowcore van weleer.

Matthew Houck heeft ons land als vertrekbasis gekozen voor Phosphorescents tournee, die een maand zal duren en Brugge als tweede stopplaats had. De New Yorker sleept dezer dagen een vierkoppige begeleidingsband mee, die in hun behoorlijk easy listening country stijl alle oudere songs op het podium een nieuwe touch gaf. Nuja, van Phosphorescent kan je verwachten dat een nummer live nooit hetzelfde zal klinken.

Er was trouwens heel wat ruimte voor ouder materiaal in Brugge. Van recente coverplaat 'To Willie' kregen we slechts drie songs, die live toch meer tot hun recht kwamen dan de albumversies. Daarvan bleek 'Reasons to Quit' dan toch nog de betere, waarbij frontman Houck zijn gitaar aan de kant zette en over het podium wandelend en gebarend als een tv preacher zijn evangelie verkondigde. Daar zou hij niet slecht in zijn wellicht, want als geen ander slaagt Houck erin zich op het podium in zijn songs in te leven en ze erg oprecht over te brengen.

We kregen heel wat uit 'Pride' en 'Aw Come Aw Wry', steeds in versies die meer ruimte lieten voor aangename, instrumentale intermezzo's. Dat begon al bij opener 'A Picture of Our Torn up Praise' en was nog duidelijker bij 'At Death, A Proclamation', dat een bijzonder lekkere finale mee kreeg. 'Wolves' kreeg zelfs herkenningsapplaus en blijft een fantastische song, in welke versie dan ook. Tijdens 'I'm a Full Grown Man (I Will Lie In The Grass All Day)' begon Houck naar goede gewoonte met zijn loop station te experimenteren. 'Dead Heart' zag zich dan weer opgebouwd van ballad naar de meest intense brok muziek van de avond. Moeilijk te zeggen welke versie de betere is, maar goed was het alleszins.

Dat tijdens de verzoekronde een nummer werd aangevraagd dat al gebracht was, toont aan dat Phosphorescent er opnieuw heel wat sleutelwerk op heeft zitten. Of hij het nu solo doet of met hulp, je keert altijd tevreden terug.

'To Willie' van Phosphorescent en 'Far-away Look' van Krakow zijn uit bij Konkurrent.
E-mailadres Afdrukken
 
Phosphorescent + Krakow

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST