Banner

The Hickey Underworld

Tine Maesen - foto's: Robin Dua - 05 april 2009



Petrol, Antwerpen, 4 april 2009

Een technisch mankement aan het stalen ros, een kleine inschattingsfout in het timemanagement en een niet voorziene file aan de ingang van Petrol. Gevolg: bij het binnenkomen klonken de woorden 'dit is onze laatste song' uit de mond van Barbie Bangkok-frontman Tom Goethals. Te laat, jammer. Afgaande op de reactie van het publiek was dit een degelijk optreden, maar toch hing er die onmiskenbare zweterige spanning voor het optreden van The Hickey Underworld in de lucht. Ze mogen dan wel broederlijk naast elkaar op verschillende affiches prijken, in Petrol was Barbie Bangkok 'maar' het voorprogramma want eigenlijk draaide het daar allemaal rond de band van Younes Faltakh die in Antwerpen een thuismatch speelden.

Het was kontje schuren, borstje knijpen en elleboogje stoten om een plaats te bemachtigen in de, om godweet welke redenen, kunstmatig verkleinde zaal van Petrol. Deze heren zijn overduidelijk de heetste exemplaren verkrijgbaar in de schappen van de muzieksupermarkt. Jaren leek het erop dat de Hickeys de band zouden worden die zonder album volle zalen zouden blijven trekken: betrekkelijk groot in België, aanbeden in Antwerpen en altijd een trouwe achterban om hun concerten te aanhoren. Het zou een mooi concept geweest zijn, maar plots aan het begin van dit jaar lag 'The Hickey Underworld' te blinken in het zonnetje. Menig moedig man en vrouw begaf zich aan een titanenwerk om het kleinood uit het kartonnen hoesje te wrikken, de schaar ongetwijfeld vervaarlijk dreigend in de aanslag houdend, maar de beloning was uiteindelijk zeer groot. De heren maakten een wereldplaat die zelfs het ter ziele gegane Death From Above 1979 even deed vergeten.

Eigenlijk is het een evidentie dat The Hickey een goed optreden geeft, maar met de plaat en vooral de single die nu in de kijker staat, is het een kwestie van dat opnieuw te bewijzen, en nu voor een groter publiek. Ze kwamen, ze zagen zonder enige angst in de ogen en overwonnen op kousenvoeten.

'Hertenwandel', dat ooit nog de prijs voor beste rocksongtitel in de wacht zal slepen, opende explosief en meteen à point de set. Het heeft geen zin om op te bouwen wanneer je het publiek alleen maar met hoogtepunten kan bekogelen. Bij het magistrale 'Sick of Boys' en z'n vette, zeurende opvolger 'Mystery Bruise' werd er hier en daar toch een beetje vreemd opgekeken door menig jong, vrouwelijk grut. Ze waren ongetwijfeld afgekomen op het van vrolijkheid overlopende 'Future Words' dat in het geheel van de plaat zelfs atypisch klinkt. Ze zullen inderdaad vreemd opgekeken hebben dat ze zich eerst nog door enkele scheurende nummers als 'Zero Hour' en 'Zoryda', dat voorzien is van zo'n snedige gitaarrif, dat de heren er zelf nog een zelfgenoegzame grijns rond de mond niet bij kunnen verbergen, moesten worstelen alvorens bij het nog steeds overeind staande 'Future Words' terecht te komen. Maar ze konden zich ondertussen ongetwijfeld tegoed doen aan het niet onaangename zicht van de immer van pet voorziene Younes. Deze man is overigens in z'n eentje verantwoordelijk voor de revival van het geruite houthakkershemd in Antwerpen en omstreken.

Hij kon het ook niet laten om even te alluderen op het feit dat Bloc Party-frontman Kele Okereke nog maar eens verzaakt had om z'n DJ-taak in Petrol op zich te nemen. "Kele kan niet komen, maar de enige echte Ronny Mosuse zal hem vervangen".

Het onuitspreekbare 'VRMNSMR' bouwde z'n outro op van een zachte streling naar een striemende slag van de zweep en sloeg zo voor even het concert van het podium. Heel even, want de heren kwamen toegeeflijk als ze zijn nog even terug om "Flamencorpse" te spelen.

Wie op zoek is naar een feestavondje op het scherpst van de snede, The Hickey Underworld is uw band!

'The Hickey Underworld' is nu uit bij PIAS.


(Meer afbeeldingen)

E-mailadres Afdrukken