Banner

Animal Collective + Pantha du Prince

Steven Vervaet - 19 maart 2009

AB, Brussel, 18 maart 2009

Het beestenbos hoeft niet altijd boos te zijn. Beneveld en euforisch mag ook wel een keertje. Gisteren in de AB bijvoorbeeld, toen de prettig gestoorde freak-psych- en electropoppers van Animal Collective het podium tot hun habitat omtoverden.

Hoewel het Amerikaanse trio hun wisselvallige livereputatie opnieuw met een veelkleurige fluostift onderstreepte, gedroegen Avey Tare, Geologist en Panda Bear zich allesbehalve als leeuwen in een coma. Wat ruiste er dan wel in het struikgewas? Psychedelische bestialiteiten en muzikale spacecake die nu eens slaapverwekkend waren om dan weer aan te zetten tot een roes waar een bak Delirium Tremens niet tegenop kan. Zag u geregeld roze olifanten en andere viervoeters rondzweven? Geloof ons, u was niet alleen!

Alvorens Animal Collective uit z'n kooi werd gelaten, mocht Pantha du Prince de zaal opwarmen. En het moet gezegd: het alter ego van de Duitser Hendrik Weber kweet zich behoorlijk van zijn taak. Hoewel de man gehuld in een zwarte kapmantel de bühne betrad, kregen we niet de subsonische waanzin of gulzig slokkende duisternis van Sunn O))) te verwerken. In plaats daarvan schipperde Pantha du Prince vakkundig tussen de minimal van Ellen Allien en de gebroken klanklandschappen van James Holden. 's Mans set balanceerde moeiteloos op de dunne grens tussen dansbaar en intrigerend en vormde daardoor niet te versmaden oorsnoep voor brein en ledematen.

Animal Collective, dan! De verwachtingen voor de komst van de eclectische zotskappen waren hoog gespannen na de release van 'Merriweather Post Pavilion', en terecht. De band leverde niet alleen één van de platen van het jaar af, maar hield tegelijkertijd ook nog eens een unieke genremix boven de doopvont. Tegen hun golven van popmelodieën met zeeschuim van synths, beats en psychedelische zotternijen was alvast geen kritisch kruid gewassen. Het was dan ook des te frustrerender om te horen hoe Animal Collective hun loepzuive avantpop soms liet verglijden tot een metalige, papperige brij waar de nodige slaapppillen doorheen gemixt waren.

Nu kwam die transformatie niet als een donderslag bij heldere hemel. Tussen Animal Collective op het podium en op plaat heeft namelijk altijd al een Grand Canyon-achtige kloof gegaapt. Zo draaien de Amerikanen er hun hand niet voor om hun meest poppy nummers te doen ontaarden in naar mottenballen meurende psychedelica. Niet anders in de AB: na een felle opener waarin de beats ongenadig op de nieren beukten (een uur later pisten we nog bloed) werd 'Guys Eyes' gevierendeeld door zware bassen en beats om zo te verdrinken in een waterig afkooksel van de plaatversie.

Ook uit 'Taste' en 'Also Frightened' werd alle dromerige subtiliteit gedraineerd en verzandden de gouden vocale popmelodieën van Avey Tare en Panda Bear in ijl gewauwel dat veel weghad van blatende ooien in barensnood. Gelukkig profiteerden het geweldige 'Summertime Clothes' en 'My Girls' wel van die doortastende, pompende electronica-aanpak. In plaats van een bloemenhemd van melodieën kreeg het eerstgenoemde nummer een opwindend pantser van beats aangemeten waarin het stemmenwerk niet verloren ging en op de synthloop van de laatstgenoemde springveer was het heerlijk uit de bol gaan. Feest, eindelijk!

En het werd plots nog leuker. Na een ronkende intro mocht een fabuleus tweeluik de set afsluiten. Eerst zette 'Fireworks' de zaal in vuur en vlam, waarna het fantastische 'Brother Sport' de kroon op het werk mocht zetten met een klinkende apotheose die deed suizebollen. Psychedelica en opwinding stonden elkaar plots niet meer in de weg en melodie en beats stopten met ruzie maken. Na dit hoogtepunt besloot de band echter nog terug te komen om met lengtes voorsprong het saaiste nummer van de avond te brengen. Animal Collective ten voeten uit!

En zo schipperde Animal Collective een avond lang tussen briljant en irritant. Op de beste momenten van het concert werd de AB een ongeleid projectiel in outer space waarin het heerlijk luchtfiguurtjes tekenen was, maar even vaak stonden we ons boodschappenlijstje voor de volgende dag neurotisch af te lopen. Daarmee bewees de band eens te meer dat bokkige eigenzinnigheid zowel een kracht als achillespees kan zijn. En wilt u ons nu excuseren: we gaan 'Merriweather Post Pavilion' nogmaals door de iPod jagen.

'Merriweather Post Pavillion' is uit bij Munich.
E-mailadres Afdrukken
 
Animal Collective + Pantha du Prince

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST