Banner

Baddies + The Mooze Men

Tine Maesen - 27 januari 2009


Het lijkt wel herfst, zo valt de naam Baddies de laatste tijd als blaadjes van de bomen. Het gonst in de forumwereld, de kritieken zijn lovend, NME belooft de hemel, de Britse muziekscene heeft de zoveelste wereldband geworpen! Geruchten mag je nooit zomaar voor waar aannemen, maar toets je best eerst aan de realiteit. De metgezel 'kritische geest' werd in de arm genomen en naar Trix geleid, alwaar het nieuwe fenomeen Baddies ten dans zou spelen.

Boven het kleine podium van het Trix-café hing een zwart doek, met een retro auto en een naakte jongedame, dat The Mooze Men blokletterde en geflankeerd werd door een batterij aan versterkers. Een tikkeltje overdreven voor een band met een minieme, klassieke rockopstelling: bas, gitaar en drum.
De Antwerpse heren waren gekleed om door een ringetje te halen, maar de muziek paste niet altijd door datzelfde ringetje... The Mooze Men maakt muziek die rakelings langs El Guapo Stuntteam scheert, maar last heeft van middelmatigheid. Men krijgt vaag het vermoeden dat men de songs al eens een keertje gehoord heeft. Velen zijn hen natuurlijk ook voorgegaan in dit genre, maar weinigen kunnen er echt een verschil in maken en zij behoren niet tot die weinigen. Bovendien speelt de drummer de goede sound ook vaak parten. De semi-cover 'Cameltoe' was nog een leuke gimmick, maar daar bleef het bij. Het was entertainment maar om ook de sterrenhemel in geprezen te worden zoals Baddies moet er toch nog wat gesleuteld worden.

Baddies, slechterikjes. Het klinkt als een naam voor koekjes met iets te veel chocolade. Het recept? Kneed de basisingrediënten van de rock (wat gitaren, een stevige bas en een snedige drum) met een flinke geut Franz Ferdinand tot een homogene masse en kruid het geheel met een snuifje Queens of the Stone Age. Eventjes laten bakken in een goed voorverwarmde oven en smullen maar!
Baddies is smakelijk en zelfs meer dan dat, als u niet oppast, houdt u er regelrecht een vreetkick aan over.

Vier Britse jongeheren, allemaal in dezelfde outfit: strakke, zwarte broek (niet even flaterend bij elk lid, maar dit geheel terzijde), een lichtblauw hemd tot boven dichtgeknoopt zodat wurging niet veraf lijkt en een paar zwart Dr. Martens. U kan al aan uw water voelen dat die schoenen zich onvermijdelijk terug in het zicht zullen wurmen, liefst aan de voeten van enkele hipsters op de aankomende zomerfestivals.

Baddies zette de toon meteen met een "oewahoewahoe"-zanglijntje op een bedje van opgefokte muziek. Er stroomt een vlaag energie het publiek in die niet meer tegen te houden valt en je met de rug tegen de muur drukt. De muzikanten leveren een duidelijk gevecht op leven en dood met de instrumenten, die niet van plan zijn zich zomaar in bedwang laten houden. Gevecht wordt afgewisseld met dans, dans vloeit over in Agnus Young-moves om uiteindelijk over te gaan in een gespring van een konijn op speed. Uw ogen zullen niet uitgekeken raken op dit viertal.

Een full-album is er nog niet maar ze kunnen wel teren op het aanstekelijke singletje 'Battleships' dat zich zeer strak door de ruimte verplaatst. Deze heren zijn duidelijk van plan om eerst een dijk van een live-reputatie op te bouwen om daarna pas de hele wereld te laten kennis maken met 'Baddies in de cd-speler'. De vraag stelt zich of ze het niveau en de energie van hun concerten kunnen laten herleven op het blinkende schijfje? Maar met stevige nummers als 'Block it Out' en 'Holler for my Holiday', zou het wel eens de plaat kunnen zijn die u in de lader schuift voor een autoritje richting niemandsland.

De vergelijking met Howlin' Pelle en zijn The Hives dringt zich meer en meer op als je de geschifte zanger in de vorm van Michael Webster aan het werk ziet. Een kapsel waarvan Brad Pitt in Burn After Reading nog groen van jaloezie zou wegtrekken en opengesperde ogen die alle kanten uitschieten. Hij zou zo voor geschifte professor kunnen doorgaan in een of andere low budget film. Webster probeert net als Howlin' Pelle zijn publiek op te zwepen, door eindeloos "Do you like Baddies? Come one do youuuu like Baddies?", "Who likes rock 'n roll, who likes Badies?" te roepen, op het vervelende af.
Met "I like Baddies and I'm a very important person" bewijst hij ook dat bescheidenheid niet in zijn woordenboek voorkomt, hoewel het lachje de ironie van zijn pose duidelijk onderstreept. Hij mist nog net dat fingerspitzengefühl waarmee Pelle zijn publiek in extase krijgt, maar mits wat oefening komt hij ook daar wel.

"Say thank you for such a great band" was de laatste voltreffer op het gebied van zelfbewieroking. Het publiek zag er geen graten in hen uitvoerig te bedanken en het kreeg zelfs de kans om het aantal bisnummers te kiezen. Een vriendelijke toegift!

Baddies bleef live goed overeind maar of ze er echt zullen geraken, dat moeten we nog eens zien. Toch maar in het oog houden, dit.
E-mailadres Afdrukken