Banner

Little Man Tate

Laura Van Eeckhout - 22 januari 2009


Met The Strokes in Amerika en The Libertines in het Verenigd Koninkrijk werd een zestal jaar geleden het licht op groen gezet voor een stortvloed aan soms charmant rammelende, soms gevaarlijk puntige indierockgroepjes, en dan nog het liefst van al uit Engeland. Voor Franz Ferdinand en Arctic Monkeys betekende het de start van een blitzcarrière, andere bands werden na hun fifteen minutes of fame op de cover van de NME meedogenloos naar een of ander stoffig hoekje in de platenkast verbannen.

Eén van die bandjes die nooit helemaal is doorgebroken, ondanks een poging tot hypen van de Britse muziekpers, is Little Man Tate. Met nummers als 'Sexy in Latin' en 'Man I Hate Your Band' hadden ze ten tijde van hun eerste plaat 'About What You Know' goud in handen, maar toch is het er dus nooit echt uitgekomen. De vier sympathieke jongens uit Sheffield (jaja, stadsgenoten van de Arctics) geven zich echter niet gemakkelijk gewonnen en toeren nu rond met een tweede cd. 'Nothing Worth Having Comes Easy' werd vorig jaar gelanceerd met de twee catchy singles 'What Your Boyfriend Said' en 'Hey Little Sweetie'. Benieuwd of dat voldoende was om het publiek in de Botanique aan het dansen te krijgen.

Wie dat alleszins niet kon, was de support act Soulwasters: vier gasten uit Luik die het zonder twijfel heel graag willen, maar die het stadium van de garagerepetities klaarblijkelijk nog niet ontgroeid zijn. Vreemd genoeg zijn hun nummers - zoals ze zelf zeggen op hun MySpace inderdaad duidelijk beïnvloed door Weezer enerzijds en The Beatles anderzijds - dat wel, maar is het de uitvoering die serieus te wensen overlaat. Met redelijk amateuristisch spel en een dito podiumact (de gitarist bracht bij ieder schamel rifje zoveel gepijnigd smoelwerk ten berde dat het leek alsof hij de ene indrukwekkende solo na de andere op ons afvuurde) was het niet verwonderlijk dat iedereen het hele optreden lang bleef zitten en dat de band ook geen medewerking van het publiek kon uitlokken toen ze enthousiast in de handen begonnen te klappen.

Little Man Tate kon er nadien in ieder geval prat op gaan dat zij het publiek wel tot enige beweging hebben kunnen aansporen, want vanaf het moment dat zij op het podium verschenen, stonden de mensen eindelijk recht. En dankzij een sterke opener in de vorm van 'Money Wheel' waren er zelfs al enkele aanzetten tot dansmoves te bespeuren.

Wat meteen opviel, was de heldere performance van de groep. Vooral de stem van Jon Windle blonk ietwat verrassend uit, en de vriendelijke frontman mag zich wat ons betreft dan ook gerust tussen de betere indierockzangers van zijn generatie nestelen. En laten we eerlijk zijn, ook naast het puur vocale heeft Windle ons met een heus charmeoffensief weten in te pakken. Niet alleen was hij vol lof over de Belgen die de band zo goed hadden ontvangen, hij palmde ons ook in met zijn podiumprésence. De liedjes van Little Man Tate gaan meestal over alledaagse liefdeshistories of banale anekdotes uit het leven van de bandleden, maar Jon Windle zong ze ons met zoveel enthousiasme en geanimeerd gesticulerend toe alsof het grote levenswijsheden betrof.

Uiteraard kwamen de bekende nummers van het debuutalbum aan bod, maar de avond draaide er toch vooral om de nieuwe plaat aan het publiek te introduceren. In sommige gevallen - zoals in de bovengenoemde topper 'Money Wheel', maar ook in onder meer 'What Your Boyfriend Said' en 'Back of the Pub Quiz' - pakte dat bijzonder goed uit. Een paar andere nummers gaven een wat fletsere indruk.

Heel leuk was het bismoment met 'Man I Hate Your Band', 'Reflection In His Sunglasses' en 'Hey Little Sweetie', toen zelfs onder het jammer genoeg nooit echt ontdooide publiek (en dat ze niet durven de schuld op de band te steken!) de sfeer er goed in begon te komen.

Een avondje Little Man Tate mag dan geen onvergetelijke belevenis van muzikale genialiteit en originaliteit zijn, het is alleszins wel een uurtje pretentieloos maar daarom niet minder oprecht genieten.
E-mailadres Afdrukken