Banner

Animal Collective + Highlife

Tine Maesen - foto's: Robin Dua - 19 januari 2009




De dag was druilerig begonnen en had maar even laten merken dat er ook zoiets bestaat als zonnestralen. Hij besloot in dezelfde druilerige toestand te eindigen en dreef de mensheid naar de warme geborgenheid van hun huis, of in ieder geval de geborgenheid die vier muren en een dak kunnen bieden. Het Stuk in Leuven bijvoorbeeld.

Op het podium in de Labozaal verscheen een ietwat schuchtere en vooral zenuwachtige man met enkele grijze plukjes in z'n wenkbrauw. Hij zette z'n laptop op een tafeltje en deed iTunes open, waar 4 kleine songs verscholen zaten.
Highlife
zoals hij zichzelf placht te noemen, ging zitten op het rode stoeltje dat speciaal voor hem neergezet was en deed zijn vreemde harmonicadoosje open. Het geluid van dit lied bracht ons naar woestijnen waarin een eenzame minaret de mensen tot bidden aanzet.

So far so good, maar daarna begon zowat het vreemdste concert ooit. De man nam de gitaar ter hand en begon aan een eindeloze stemsessie, elke keer opnieuw, bij elk nummer en nipte telkens weer van dat bekertje met mysterieuze inhoud. Na het zoveelste plotse einde van een even plots begonnen luisterliedje, verontschuldigde hij zich voor het spelen van 'niet-echte' songs omdat zijn stem niet meewilde. De wondervloeistof in het bekertje bleek gewoon whiskey te zijn, dat smeert de keel, maar vormt in zulke kleine hoeveelheden blijkbaar geen remedie tegen zenuwachtigheid. Hij veegde z'n handen voortdurend af aan z'n broek, als een schooljongetje dat voor het eerste een mondeling examen deed.

Zijn beste moment was wellicht het aanklikken van een nummer in iTunes, aankondigen dat het om een 'mindpiece' ging en samen met het verweesde publiek meeluisteren.

Highlife (of ook wel Sleepy Doug Shaw) bleek een vreemde vogel die zomaar en even plots als zijn nummers van het podium verdween, maar die ondanks zijn rommelig en totaal onprofessionele set niet anders dan sympathiek bevonden kon worden.

Schuchterheid, zenuwachtige trekjes en korte, ruwe (als in nog niet af volledige) nummers behoren niet tot de omschrijving die we aan Animal Collective zouden geven. Professioneel, rasechte podiumbeesten en nummers die ontploffen van de verschillende geluiden die ze herbergen, lijkt er al meer op.

Ze hebben een 9-koppig leger van albums en nu al wordt gefluisterd dat ze met de laatste in rij, 'Merriweather Post Pavilion', dé plaat van 2009 gemaakt hebben. Dé plaat van 2009 voor die kleine schare van mensen die de moed heeft om Animal Collective te doorgronden althans. Met Merriweather Post Pavilion komen ze gevaarlijk dicht bij het gegeven popsong, maar laten we eerlijk zijn dat ze nog niet steeds in de straat van hitwonderen terecht zijn gekomen.

Het nieuwe album zou geschreven zijn met een optreden op een warme, zomerse avond onder een open hemel indachtig. Warm, haast tropisch is de labozaal van het Stuk wel, maar doet helaas niet denken aan een zwoele zomerse nacht, doch meer aan een louche, afgelegen sauna.

Ze deden een kleine soundcheck en rommelden wat met knopjes en draadjes in de jungle van kabels en elektronica die op het podium was ontstaan. Alles gebeurde in het donker met slechts het kleine schuchtere lichtje van een zaklamp, alsof ze wilde voorkomen dat iemand het geheime recept van hun muziek zou kunnen ontfutselen. Een opgave die nochtans schier onmogelijk lijkt...

Animal Collective heeft nogal last van té veel professionaliteit en de enorme drang tot tegendraadsheid. Ze gaan zo op in het juist in elkaar weven van alle bliepjes en akkoorden dat ze soms vergeten dat ze voor een publiek staan en niet in de geborgenheid van hun eigen studio. Telkens wanneer ze met een hard, vol beats gepropt nummer het publiek op en neer doen springen en de sfeer helemaal tot een toppunt drijven, counteren ze dit meteen met een eindeloos traag nummer, liefst gedrenkt in het vaak ijle gezang van Panda Bear.

Wanneer men verder kijkt dan de vijfde rij in het publiek wordt er af en toe naar het podium gestaard als koeien in de wei naar een trein wanneer de vaart uit het concert gehaald wordt. Hun muziek vraagt dan ook zo ontzettend veel van het publiek, opperste concentratie en veel moeite om zich een weg te banen door die zo gelaagde nummers, dat men de indruk krijgt dat Panda Bear, Avey Tare en Geologist de enige zijn die genieten van het concert.

Degenen die dapper genoeg waren om te vechten tegen de muur van geluid en zich tot het midden van de songs konden begeven, bevonden zich plots op een open plek waar het rustig toeven was in uiterst genot. Een plek waar men af en toe zo in de psychedelica kan opgaan dat ze zich met beide handen kunnen vastgrijpen aan de slurf van die vliegende, roze olifant om samen weg te vliegen om te ontdekken wat er zich nog achter de eindeloze muziekeinder bevindt.

Animal Collective bestaat uit fantastische muzikanten en geniale breinen, dat staat buiten kijf, en ze kregen voor het overgrote merendeel een terecht haast eindeloos applaus. Maar als u zich wil wagen aan een ritje op deze trein, in de AB in maart bijvoorbeeld, wees voorbereid want deze band laat niet toe om zich in een concertje te laten vangen en dat zou u wel eens fataal kunnen worden.

Meer afbeeldingen.

E-mailadres Afdrukken
 
Animal Collective + Highlife

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST