Banner

Late of the Pier + Dan Le Sac vs Scroobius Pip

Laura Van Eeckhout - foto's: Jan Van den Bulck - 20 november 2008




Ze bestaan al sinds 2001, maar 2008 werd pas hét jaar van Late of the Pier. Wie de afgelopen maanden immers nog niet te horen kreeg van deze vier jongens uit de streek van Nottingham, is een te beklagen mens. Met hun opwindende combinatie van electro, rock en synthpop lijken ze perfect te passen binnen het plaatje van de vele new rave getinte hypes van het moment, maar hebben ze op debuutplaat 'Fantasy Black Channel' toch bewezen een eigen sound te hebben.

Voor hun optreden in de AB Club brachten ze als verrassende support act Dan Le Sac vs Scroobius Pip mee. Achter deze welluidende namen schuilen electroproducer Dan Stephens en 'performance poet'/rapper David Meads, beide afkomstig van Stanford-le-Hope. Samen vormen ze een hoogst originele act met een overdosis aan catchy nummers.
Of je nu 'voor het genre' bent of niet, het lijkt ons een moeilijke opgave om te weerstaan aan songs als 'The Beat That My Heart Skipped', 'Letter From God To Man', 'Look For The Woman' en 'Thou Shalt Always Kill'. Probeer zelf maar eens een nummer te schrijven met een tekst als "thou shalt not read NME" en het toch te schoppen tot track van de week in datzelfde muziekblad.
Met inventieve lyrics, dito attributen (een heel arsenaal aan hoofddeksels, de bijbel, de tabel van Mendeljev en een vodje dat een brief van God aan de mens moet voorstellen), een leuke cover ('Push The Button' van Sugababes) en hier en daar wat grapjes, leek het geen kunst voor de twee mannen om de hele Club voor zich te winnen.

Late of the Pier was reeds vrijgesteld van die opgave. Het publiek van de volgepakte AB Club had zich reeds lang tevoren laten overtuigen door de muziek van het viertal en was vastbesloten een geweldige avond te beleven. Vanaf de eerste noot - de intro van succesnummer 'Space And The Woods' stortten ze zich vol overgave in het concert.
'Space And The Woods' vormde volgens zanger Samuel Eastgate samen met de voortreffelijke synthpopsong 'Heartbeat' en het sexy 'Random Firl' (het nummer met de Bowie-esque vocalen) het rustige gedeelte van de set. Hij beloofde dat wat daarna volgde compleet 'high voltage' zou zijn.
Dat liet het - overigens bijzonder jonge - publiek zich uiteraard geen twee keer zeggen. 'Broken' gaf het startschot en nadien viel de meute niet meer tot bedaren te brengen. Het rockende 'Whitesnake' en instrumentaaltje 'VW' hielden iedereen in beweging.

Daarna kwamen we al opvallend vroeg aan bij slotstuk van het optreden. Er werd afgesloten met het gouden kwartet 'The Bears Are Coming' (een topsingle met spannende scratches en vunzige baslijntjes dat het geen naam heeft), 'Mad Dogs And Englishmen (een schoolvoorbeeld van het Britser dan Britse indierocknummer), 'Focker' (hét nummer van 'Fantasy Black Channel', probeer maar eens stil te blijven staan wanneer je dít hoort) en het heerlijk dramatische 'Bathroom Gurgle'. Iedereen leek gek te worden bij het horen van deze songs.

Klinkt allemaal zeer positief, maar zo gemakkelijk komt Late of the Pier er niet van af.
Pas op, wat deze vier jongens doen is zeer leuk en wat ze doen, doen ze goed. In tegenstelling tot wat her en der beweerd wordt, zijn ze absoluut meer dan gewoon maar een zoveelste kopie van Klaxons of Metronomy (zo te horen lijkt Gary Numan een grotere invloed geweest te zijn).

Het gevaar kwam echter vanuit onverwachte hoek, namelijk vanwege de eigen fans die zo enthousiast leken te zijn dat er voor de band niet echt meer een uitdaging aan vast hing, wat zich uitte in een op zich vrij voorspelbaar optreden. Ondanks alles hebben ze het er vrij goed van afgebracht, maar indien ze nog iets meer op de proef gesteld konden worden, had er vast en zeker nog veel meer ingezeten.

We geloven niet dat er veel mensen naar huis zijn gegaan met het gevoel dat ze het niet naar hun zin hebben gehad. Ze waren afgezakt naar de AB Club voor een feestje en dat kregen ze ook. Nochtans heeft Late of the Pier weinig moeite moeten doen om het zover te krijgen. Het valt dan ook te hopen dat ze in het verdere verloop van hun pas geopende tournee een versnelling hoger schakelen - waar we hen zeker toe in staat achten - want anders vrezen we voor een zwarte teleurstelling wanneer de hype eenmaal voorbij gewaaid is.

(Meer afbeeldingen)
E-mailadres Afdrukken