Banner

Lokerse Feesten

Grace Jones + Macy Gray

Tom De Moor - 11 augustus 2008
Lokeren, 8 augustus 2008

Een tijdreis door de sixties, seventies en eighties onderneem je niet elke avond. Deze opzet lokte een opvallend ouder publiek naar de Grote Kaai op vrijdagavond, hoewel de jongere generatie geen moeite vertoonde om mee te gaan in de sfeer van weleer.

Ironie is een vreemd ding: sinds Macy Gray met 'Big' haar meest karakterloze plaat tot op de dag van vandaag uitbracht, straalt ze op een podium eindelijk weer even veel persoonlijkheid uit als in het prille begin. De kortgecoupte, in maatpak gehesen ceremoniemeesteres van vanavond stond weliswaar mijlenver van de woeste brulboei die destijds in 1999 de AB veroverde, maar bracht deze avond een show die weer aan het energiepeil van dit Belgische podiumdebuut kon tippen.

Passend binnen het retrothema van deze avond had Macy haar werk een authentiek zestigerjaren Motownjasje aangemeten. Een zevenkoppige begeleidingsband, waaronder twee fantastische backing vocalistes in zwierige roze jurkjes gidste haar door een setlist om vingers en duimen bij af te likken, die voornamelijk de nadruk legde op Gray's eerste twee platen. Na een als introductie iets te lang aanslepend nieuw nummer waarbij al meteen de hele band voorgesteld werd, barstte het feestje vroegtijdig los bij 'Relating To A Psychopath'. Van daaruit werden we voorbij een hele rits uitschieters uit haar oeuvre geleid, zoals het lekker mesjogge 'Oblivion', een prachtige medley van 'Sweet Baby' en 'Still' alsook een bruisende herwerkte versie van 'Demons', haar samenwerking met Fatboy Slim. De Radiohead-cover 'Creep' en 'Sexual Revolution' doorspekt met flarden 'Do Ya Think I'm Sexy' en 'Groove Is In The Heart' verfristen de set met inventiviteit, maar werden ook perfect aangepast aan de overkoepelende toon. We kunnen het u verzekeren, na enkele stille jaren is Macy Gray volledig terug van even weggeweest!

Nadien was de tijd rijp voor een terugkeer van veel langer weggeweest. De legendarische Grace Jones legt momenteel de laatste hand aan haar eerste studioplaat in 19 jaar tijd en vereert om dit te vieren enkele podia met een bezoek. Dit topmodel van Jamaicaanse oorsprong maakte destijds furore toen Andy Warhol haar als zijn muse uitriep en introduceerde in Studio 54. Dit was de aftrap van een carrière als disco-queen aan het eind van de jaren zeventig en dansvloergodin in de eighties. Latere generaties kennen Jones voornamelijk omwille van enkele legendarische foto's en haar opvallende optreden in de Bondfilm 'A View To A Kill'. Toch heeft ze onvergetelijke camp classics gemaakt en daarmee gewapend veroverde ze nu Lokeren.

Op haar zestigste is haar opvallende imago allesbehalve verwaterd. Haar basisoutfit voor deze show bestond uit naaldhakken, netkousen, een zwart corset en bijpassende string: een weinig verhullende outfit die een lichaam toonde waarop de tijd geen vat lijkt te hebben. Tussendoor luisterde ze deze tijdelijk op met allerhande maskers, capes en hoofddeksels, maar zelfs tijdens de kledingwissels door bleef ze haar publiek van achter de coulissen ophitsen. Op de tonen van 'Nightclubbing' werd ze als een wilde panter uit een kooi gehesen om de volgende twee uren een performance af te leveren waar de vonken van afsprongen. Dit zette een carrière-overzicht in waarbij geen enkele hit geschuwd werd. Jaren na datum klinken klassiekers als 'I've Seen That Face Before (Libertango)', 'Slave To The Rhythm' en 'My Jamaican Guy' nog steeds fris als een hoentje. Met een bijna stroboscopische lichtshow spatte 'Love Is The Drug' van het podium; 'La Vie En Rose' gaf Jones de kans om nog eens te bewijzen dat haar stem ook nog niet aan forsheid had moeten inboeten en 'Pull Up To The Bumper' toonde nogmaals haar eigenzinnigheid: nadat ze al een tiental toeschouwers op het podium uitnodigde dook Grace uiteindelijk zelf het publiek in.

Tussendoor debuteerde Jones natuurlijk ook wat materiaal uit haar te verschijnen album 'Hurricane', dat met de medewerking van Sly & Robbie, Brian Eno en Tricky een gedurfde release wordt om strak in de gaten te houden. 'This Is Life' klonk als een reggaeversie van Massive Attack, 'Keeping Up With The Jones' mixte disco en rock tot een aanstekelijk resultaat. En dan is er natuurlijk die nieuwe single 'Corporate Cannibal': een fenomale song met het donkere Tricky-sfeertje waarop Jones haar angstaanjagende imago van weleer opnieuw bovenhaalt en met diepe spreekstem bijna bovenmenselijk klinkt. Zo was Grace doorheen haar hele show: larger than life. Een intensief spektakel dat elke muziekliefhebber met zowel een oog voor kwaliteit als een zwakke plek voor lichte kitsch moet meegemaakt hebben. Op haar zestigste geeft Jones al haar generatiegenoten het nakijken; geen rariteit uit het verleden, maar een rasartieste die haar stempel op elk tijdsvak durft te drukken.

Macy Gray's 'Big' is nu verkrijgbaar via Geffen.
Grace Jones' 'Hurricane' verschijnt op 27 oktober via PIAS.

E-mailadres Afdrukken
 
Lokerse Feesten

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST