Banner

Lokerse Feesten

Massive Attack + Siouxsie + Tim Vanhamel

Tom De Moor - 08 augustus 2008
Lokeren, 6 augustus 2008

Op wat nu al met zekerheid de meest tropische dag van de Lokerse Feesten 2008 genoemd kan worden, had Tim Vanhamel de dubieuze eer om de lont aan het avondprogramma te steken. Eerder dit jaar bewees hij met 'Welcome To The Blue House' ook een muzikaal leven naast Millionaire te bezitten. Na intensieve podiumtraining staan de nummers hiervan live nu ook al veel flinker op hun poten. En toch leek Vanhamel enkel de eerste rijen te beroeren. Mogelijk een gevolg van het laffe weertje, alhoewel de gewenning aan de wereldberoemde Limburger daar ook een rol in kan spelen. Uiteindelijk heeft elke festivalganger de man deze zomer ongetwijfeld al enkele keren mogen aanschouwen.

Een grotere verrassing op de affiche was Siouxsie, die vorig jaar haar eerste soloplaat na een carrière als legendarische aanvoerster van The Banshees en The Creatures uitbracht. Na Les Ardentes koos Sioux nog een tweede Belgische festival om neer te strijken, waar ze duidelijk voor menigeen dé reden vormde om deze avond naar Lokeren af te zakken. Een koningin van het schaduwrijk bij valavond programmeren lijkt een gevaarlijk plan, maar Siouxsie bewees con brio niet alleen schaars verlichte clubs te kunnen imponeren. Openers 'They Follow You' en 'It's About To Happen' verdronken nog in een slecht afgestelde geluidsbrei en toononvastheid, maar vanaf 'Here Comes That Day' keerde het tij. Op een pompend
sensueel, bijna burlesk ritme daagde de gastvrouw haar publiek uit. Op haar 51e staat Siouxsie scherper dan ooit tevoren. Haar spandex-outfit, die het best te beschrijven viel als Diamanda Galas op buitenaardse missie, verraadde een afgetraind lichaam waarvan ze de benen nog steeds achter haar nek kan leggen - zoals meermaals bewezen werd deze avond.

Muzikaal is Siouxsie eclectischer geworden zonder haar karakteristieke geluid te verloochenen. Op deze manier bereikte ze meer dan een nostalgische waarde, maar toonde ze dat new wave nog een gezond leven kan leiden in de 21e-eeuwse scene. Bovendien bracht ze een set ten berde die in tegenstelling tot haar optreden in AB eerder dit jaar meer herinneringen aan the Banshees ophaalde. Door al te bombaste inkledingen te vermijden genereerden 'Happy House', 'Israel' en een vuil sluimerend 'Christine' alsnog het clubgevoel, terwijl 'Arabian Knights' resoluter voor de adrenalinestoot ging. Dé klepper van de oude garde was echter 'Night Shift': een woeste tocht doorheen een kolkende Hades. Voor de eindfase van de set greep Siouxsie opnieuw naar 'MantaRay', waaruit ze nog enkele songs pikte die van het podium afspatten. 'One Mile Below' ontpopte zich tot een scheurende rocktrack, 'Loveless' verenigde dreigende riffs, spacy synths en drums die als zweepslagen aankwamen. Na een valse start toonde deze gebalde set dat de godin van de new wave nog steeds niet afgeschreven is.

Na een oude(re) glorie, een moderne legende. Massive Attack legt momenteel de laatste hand aan de nieuwe plaat 'Weather Underground', maar vluchtte even uit de studio voor enkele gigs. Als startschot trakteerden ze meteen op het nieuwe nummer 'All I Want', een prachtig spel tussen warme soul en kille parlando die badend in blauw en klinisch diffuus licht meteen bij het nekvel greep. Na een o zo indrukwekkende opener kon je het niveau de eerste sethelft toch moeilijk stabiel noemen. Het prachtige 'Teardrop' moest aan kwaliteit inboeten door het gebrek aan een openbarsting en de stem van gastzangeres Stephanie Dosen; een klankkleur die vloekte met de uitstraling van de song. Een meteen erop volgend indrukwekkend 'Risingson', in een steriele clubsfeer doorkliefd door venijnige gitaarriffs gedoopt, krikte de boel weer op.

Dit paradepaardje fungeerde als keerpunt en stak een rauwere tweede helft aan, waarin de lichtbalken meehielpen een duistere atmosfeer te creëren door ondermeer krantenkoppen te spuien en citaten van dictators te bloemlezen. Giftige versies van 'Mezzanine' en 'Inertia Creeps' zinderden doorheen het hele lichaam. Voor de ultieme betovering zorgde 'Safe From Harm', langzaam opbouwend naar een climax en op weg daarheen elke ziel op het festivalterrein meegraaiend. Een te dicht bij de albumversie rondhangend 'Unfinished Sympathy' kwam in de bissen onverwacht nog even roet in het eten gooien, maar 'Karmacoma' zorgde ervoor dat de avond in schoonheid kon eindigen. Enkele slippertjes maakten dat de podiumstrijd tussen de Bristolse triphoppers dit jaar door een onvergetelijk Portishead in Vorst gewonnen werd, maar desalniettemin deed dit optreden ons nog meer watertand verlangen naar 'Weather Underground'.

Tim Vanhamel's 'Welcome To The Blue House' is uit bij PIAS.
Siouxsie's 'MantaRay' wordt verdeeld door Polydor.
Massive Attack's 'Weather Underground' wordt in 2009 bij EMI verwacht.

E-mailadres Afdrukken
 
Lokerse Feesten

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST