Banner

Les Femmes S’en Mêlent

Lonely Drifter Karen + Tangtype + Duchess Says

Tom De Moor - 13 mei 2008

Ook de elfde editie van het Franse 'Les Femmes S'en Mêlent' maakt een ommetje richting België met twee pitstops in de Botanique. Eerder deze week vergastte het rondreizende festival ter ere van de zangeres in de alternatieve muziek ons daar al op Scout Niblett; deze avond viel de eer te beurt aan enkele minder bekende namen. Een must van de avontuurlijke liefhebber van de vrouwenstem!

Onze eerste date was er een met Lonely Drifter Karen, het nieuwe project van Tanja Frinta, een Oostenrijke deerne die na een ommetje Göteborg in Barcelona terecht kwam, waar ze de Spaanse pianist Marc Meliá Sobrevias en de Italiaanse drummer Giorgio Menossi leerde kennen. Samen maken ze bijzonder lieve deuntjes die nog het best te vergelijken vallen met minder theatrale versies van musicalklassiekers als 'The Wizard Of Oz', 'Mary Poppins' en 'The Sound Of Music'. Met andere woorden: een combinatie in zonnestralen badende retropop ('This World Is Crazy') en zachte, lichtjes melancholische sprookjes ('Professor Dragon'). Frinta zelf moest in de eerste minuten nog een beetje acclimatiseren, maar maakte van deze schijnbare schuchterheid een extra troef om haar publiek te laten smelten. Charmante songs met een tijdloze uitstraling in een tot in de puntjes uitgewerkte orkestratie: een betoverend begin van dit driegangenmenu!

Waar Lonely Drifter Karen erin slaagde om de Rotonde om te toveren tot een gezellige huiskamer, leek de afstand tussen de tribune en het podium nooit groter dan tijdens de set van Tangtype. Dit Brusselse duo experimenteert met een barre combinatie van gitaar en electronica-samples waarin de ijle stem van Julie Cambier een houvast moet vormen. Een intrigerende premisse, maar live te arty farty en op het met zwoele fluisteringen doorspekte 'Je Te Parlerai De Ma Mère' na te klinisch om in op te kunnen gaan. Dit zijn geluidscollages die een perfecte ondersteuning voor een performance, installatie of experimentele kortfilm kunnen vormen, maar in een concertzaal niet tot hun recht kunnen komen. Bovendien leek de Brusselse tandem ook te weinig voorbereid op deze set waardoor er tussendoor te veel getwijfeld en geprutst moest worden. Resultaat: een beetje amateuristisch aandoende set met op de aardige afsluiter 'The Other Side Of The Moon' na een chronisch gebrek aan songs.

Aan songs heeft Duchess Says dan weer geen gebrek. Dit viertal geflipte Canadezen is integraal lid van de obscure 'Church of Budgerigars' en wil de adoratie voor de zogenaamde Duchess sinds 2003 verspreiden via hun chaotische punk rock met een infuus van eighties synths. Dergelijke semi-sektarische shit terzijde gelaten zagen we na de muffe electronica van Tangtype de Rotonde ontploffen op een combinatie van meer rockgerichte Chicks On Speed en dansbaarder Jack Off Jill. De grootste verdienste daarbij is de compleet geflipte frontvrouw Annie-C, die haar spastische dansjes afwisselde met briesende schreeuwpartijen. Wanneer ze middenin de set zich met haar micro in het publiek begeeft om daar persoonlijk in de oren van enkele nietsvermoedende jongemannen te krijsen en tussen de benen van haar toeschouwers over de grond te sidderen zijn we er van overtuigd: Duchess Says is de incarnatie van de oorspronkelijke riot grrl! Dat deze performance nog eens gepaard ging met catchy songs - 'Black Flag' zou gerust in de hoge regionen van de Afrekening kunnen parkeren - maakt dat wij nu al uitkijken naar een volgende verschijning van dit viertal op Belgische bodem.

Een mooie staalkaart van genres en sferen dus. Drie femmes later is het rapport dan ook overwegend positief: eentje wist ons niet te raken, maar Lonely Drifter Karen ging recht naar het hart en Duchess Says stimuleerde zowat alle andere spieren in ons lichaam.
E-mailadres Afdrukken