Banner

Hooverphonic

Tom De Moor - 17 februari 2008
Hooverphonic had wat goed te maken na een teleurstellend statische toernee rond 'A New Stereophonic Sound Spectacular'. Deze beïnvloedde duidelijk nog de nieuwe podiumopbouw (rokerige sfeer met behoorlijk spaarzame lichteffecten, ditmaal door clever gebruik van roterende spiegels), maar koos voor een veel levendiger invulling. Als basis voor de set is The President Of The LSD Golf Club een dankbare plaat, aangezien ze Hooverphonic na het recycleerwerk van No More Sweet Music een nieuwe impuls geeft. Het nieuwe materiaal aardt bovendien bijzonder goed live. De lead single 'Expedition Impossible' knalt op het podium, maar ook het dromerige 'Stranger', 'The Eclipse Song' (door Callier accuraat beschreven als "Hooverphonic doet de Soggy Bottom Boys)" en een bitterder 'Circles' verteren aangenaam. Helemaal aan het einde kregen we daarbovenop nog eens een briesende versie van 'Bohemian Laughter', uitlopend op een noisy einde, die gewoonweg smeekt om op een live-plaat gedrukt te worden.

Ook bij het oude materiaal kregen we een verfrissend gevoel. Eerst en vooral werden enkele verrassingen voorzien, zoals het zelden live gespeelde 'The Magnificent Tree', dat in de eindfase enkele flarden 'Too Wicky' incorporeerde, en 'No More Sweet Music', de nogal saaie titelsong van het vorige album die voor de gelegenheid in een nieuw jasje gestoken werd ,met als resultaat een bruisende track die Quentin Tarantino met graagte op een van zijn soundtracks zou gebruiken. Natuurlijk waren ook de klassiekers weer van de partij, maar zelfs deze werden aangepast aan het retrosfeertje van het nieuwe materiaal. 'Club Multipulciano' en 'Jackie Kane' kwamen heel sterk uit de hoek, maar compleet onverwacht werd ook 'Sometimes' (vertrekkend vanuit een 'Imagine'-instrumental, maar gaandeweg harder gaand) een hoogtepunt van de set.

'The World Is Mine' vond minder zijn draai: nogal misplaatst aangekondigd als het enige uptempo nummer dat Hooverphonic ooit maakte werd een te weinig zwierige versie afgehaspeld. 'Vinegar And Salt' schalde dan weer te happy uit de boxen, waardoor het wrange kantje dat dit nummer maakt tot wat het is ontbrak. Gelukkiglijk volgde het kippevelmoment van de avond iets later met een ingetogen versie van 'Inhaler'.

Hoewel het lichtjes psychedelische sfeertje een interessante wending vormt binnen het Hooverphonic-oeuvre, past het niet al te best bij de uitstraling van Geike Arnaert. In de atmosferischer passages kan zij naar gewoonte teren op haar ijzige doch sensuele uitstraling, maar bij de energetische uitbarstingen komt ze behoorlijk houterig over. Op deze momenten gaat Callier, die in enkele songs ook een deel van de vocals voor zijn rekening neemt, beter op in de sfeer. Spijtig genoeg counterde hij dit charme-offensief met enkele behoorlijk arrogant aandoende monologen in de bindteksten.

Ondanks deze puntjes van kritiek kunnen we al bij al toch met een verzadigd gemoed terugkijken op deze Hooverphonic-gig. De broodnodige heropfrissing van de formule heeft plaatsgevonden, waardoor het enigszins routineuze gevoel opnieuw vervangen werd door een duidelijk genot om live te spelen. Dit maakt deze passages tot één van de sterkste ontmoetingen die we al hadden met Hooverphonic en maakt ons vergevingsgezind ten opzichte van de fouten die gemaakt werden in de vorige concertreeks.

The President Of The LSD Golf Club is uit bij PIAS.

E-mailadres Afdrukken
 
Hooverphonic

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST