Banner

The Golden Years

Pieter François - 17 december 2007

Sportpaleis, Antwerpen, 8 december 2008

Dat de gouden jaren van de rock- en popmuziek al even achter ons liggen, hoef je niet te vertellen aan die mensen die nostalgisch terugdenken aan de jaren zestig en zeventig, toen rock nog rock was en Elvis nog ademde. Voor hen, maar ook voor iedereen die jonger is en graag in het verleden grasduint, was er voor de negentiende keer 'The Golden Years', een 'Night of the Proms' voor verzamelaars van de Prehistorie-boxen. Op dezelfde locatie, met dezelfde presentator.

De Britse zanger Alvin Stardust mocht de avond in gang zingen en bracht het publiek vanaf de eerste noot in de juiste stemming met een cover van Eddie Cochrans 'C'mon Everybody'. Alvin Stardust is zijn glitterperiode nog niet ontgroeid: zijn lederen broek zit hem nog steeds als gegoten en zijn hits klinken na 30 jaar nog iedereen bekend in de oren. Vooral tijdens zijn nummer 1-hit 'Pretend' schudde het publiek van links naar rechts en werd op het middenplein menige vrouw door haar partner rondgespind.

Voor The Tremeloes was het de tiende keer dat ze op het podium van The Golden Years stonden en daarvoor werden ze letterlijk in de bloemetjes gezet. Ook zij brachten een selectie van hun grootste hits en gingen met 'Silence is Golden' de kersttoer op. Deze sixties klassieker reduceerden ze tot de meest eenvoudige versie, begeleid door een enkele gitaar.

Middle of the Road bewees het waard te zijn dat een muziekgenre naar hen vernoemd is. De aanwezigen die er op dat moment nog beteuterd bijzaten, werden meteen opgebeurd door deze Schotse band en hun happy music. Iedereen zong mee, en intermezzo's als "only the girls, only the gentlemen, and everybody one more time" waren dan ook niet vreemd. Het was wel jammer dat de stem van zangeres Sally Carr de tand des tijds niet volledig doorstaan heeft. Op haar 62ste klonk ze op sommige momenten meer als een heks dan iemand die miljoenen albums heeft verkocht. De sfeer zat er echter zo goed in, dat niemand haar dat kwalijk nam.

Ook Dave Edmunds had tijdens zijn 'Queen of Hearts' wat last van stemproblemen, maar dat loste hij heel leuk op door even naar zijn keel te grijpen en er een "woew" uit te slaan. Groot gemis tijdens zijn set was het nummer 'Girls Talk', toch wel een van zijn bekendste hits.

The Rubettes hebben na 30 jaar nog steeds dezelfde stylist in huis. Ook in Antwerpen stonden ze er met hun typische witte, oversized jasjes en petten. Dat hun muziekin het collectief geheugen staat gegrift, werd in het Sportpaleis bewezen. Iedereen zong de hits mee van begin tot einde. En wie bij het horen van de groepsnaam niet meteen een lied kon plaatsen, ging spontaan mee rechtstaan en meehuilen tijdens 'Sugar Baby Love'. The Rubettes gingen tijdens hun set twee maal experimenteren. De eerste keer gingen ze, zoals 'Barbara Ann' en 'Happy Days', de Voice Male-toer op door enkele bekende hits a capella te coveren. Hun tweede experiment bestond uit een percussieset waarin de 4 bandleden het publiek entertainden met opzwepende ritmes. De grote vraag die achter deze set bij de muziekkenners bleef hangen, is waarom ze in de jaren '70 steeds playbackten en tóch zo goed live kunnen zingen.

Chris Norman bracht tijdens The Golden Years zowel covers, hits van toen ie in de band Smokie speelde en muziek die hij zelf graag hoort. En wat heeft die kerel een goede smaak: 'Sledgehammer' van Peter Gabriel en 'My Sharona' in één medley, ik werd er even wild van. Van de band Smokie mochten de hits 'Needles & Pins' en 'Alice' zeker niet ontbreken. En, hoe kan het ook anders, het publiek schreeuwde luidkeels "Who the fuck is Alice" mee.

De rockers van The Sweet zien er anno 2007 iets mannelijker uit dan 30 jaar geleden. De weinigen die nog niet uit de bol gingen tijdens de vorige acts, deden dat op The Sweet wel. Al hun bekende hits passeerden de revue en het leek wel alsof ze er niet genoeg van kregen. 'Ballroom Blitz', 'Fox on the Run', 'Hellraiser', 'Poppa Joe' ... Zou het na al die jaren de leden van The Sweet zelf nog een kick geven? Feit is dat de meer dan 8.000 aanwezigen in Antwerpen veranderden in adrenalinebommen.

Om af te sluiten was het nog tijd voor good old community singing. Alle artiesten kwamen samen op het podium om de Status Quo-klassieker 'Rocking All Over the World' te brengen.

The Golden Years bewijst dat de muziek van de jaren '60 en '70 allesbehalve dood is. Iedereen die toen jong was, wilde enkele helden van vroeger nog eens aan het werk zien. De jongere garde genoot dan weer van de muziek die ze hoorden toen mama en papa hun platendraaier nog niet op zolder hadden gezet. Het was dan ook jammer dat het middenplein gereserveerd was voor een massa ronde tafels waar de vips konden genieten van een glaasje champagne tijdens het concert. De mensen in de tribune die wilden dansen, springen, of andere toeren uithalen, hadden daar niet echt de kans toe. Wat me gedurende het concert nog opviel, was dat de muziek opvallend luider stond dan op andere concerten in het Sportpaleis. Zou dat aan de gemiddelde leeftijd van het publiek gelegen hebben?

E-mailadres Afdrukken
 
The Golden Years

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST