Banner

Brian Wilson

Niels Mahieu - 22 juni 2007

Populariteit en geestestoestand, het is me wat. Enkele weken na een geslaagde Daniel Johnston-passage was de volgende gekwelde geest al aan de beurt. Hoewel, door de jaren heen slaagde Brian Wilson er op de een of andere manier toch maar in zijn podiumvrees en psychische stoornissen te overwinnen. Zijn Smile-afwerking mag dan wel niet het meesterwerk zijn waarvoor velen het proberen te slijten, Wilson blijft het brein achter 'Pet Sounds', The Beach Boys en het hemels zomerse 'Good Vibrations', en dat is op zijn minst een vermelding waard in de muziekgeschiedenis.

Dat Wilson niet meer de viriele knaap is die zijn Beach Boys-platen doen vermoeden, zal voor weinigen een verrassing zijn. Hij mag dan wel weer half gezond verklaard zijn, zijn turbulente leven heeft hem danig getekend en dat is op het podium duidelijk te zien. Wilson zat het hele optreden, op 'Barbara Ann' en een stukje 'Surfin' USA' na, op één of andere ronddraaiende kruk voor zijn piano. Dat is op zich niet zo vreemd, ware het niet dat hij (en ik heb het niet getimed maar veel meer zal het niet geweest zijn) slechts 15 seconden op het ding gespeeld heeft. Als je dan nog weet dat minstens 5 van die 15 seconden enkel dienden om zijn toonaard te zoeken hoeft het niet meer gezegd dat de muzikale inbreng van Wilsons kant redelijk nihil was. Het was, op de 10 seconden durende piano-intro van 'Marcella' na, wachten tot halverwege de bisnummers (met 'Barbara Ann') om Wilson eens wat muziek te zien spelen en tot ieders verbazing was het niet de piano die daar al een dik uur stof stond te vergaren die de eer kreeg zijn bijdrage te doen, maar een custom 'Smile'-basgitaar die de roadies rond een handenopstekende Wilson kwamen gespen. Gelukkig voor het publiek en het collectieve trommelvlies bleef de bassist in de achtergrond (zijn naam ontsnapte me, schaam op mij) rustig verder meespelen.

Ook Wilsons stem ontsnapte de tand des tijds niet, en ik moet eerlijk toegeven dat 'Caroline' en 'Love and Mercy' ronduit vals waren. Waarschijnlijk is Wilson zich daar heel goed van bewust; tijdens de andere nummers was zijn stem dan ook heel knap omringd door de maar liefst 10 andere aanwezige stemmen op het podium. Met als uitschieter Beach Boys live-gitarist Jeffrey Foskett. Foskett was trouwens niet de enige Beach Boy op het podium, ook Billy Hinsche, die gedurende de jaren '70, '80 en '90 meespeelde op de Beach Boys-optredens, was van de partij. Hij had ook de eer aan te kondigen dat Wilson twee dagen eerder grootoom geworden was van een kleine Dean Carl Wilson (kleinzoon van Wilsons broer en mede Beach Boys-oprichter Carl Dean Wilson zaliger). En dat was niet het enige feestje bij de Wilsons in de AB. Brian Wilson zelve mocht namelijk 65 kaarsjes uitblazen en kreeg dan ook heel toepasselijk een lekker ogende taart uit het publiek. Net na 'Get Around' legde Fosket het concert zelfs even stil om het publiek 'Happy Birthday' te laten zingen ter ere van de jarige Wilson.

Maar goed, terug bij de les. Ondanks Wilsons abominabele zangprestaties en zijn geringe muzikale inbreng was dit concert verre van een ontgoocheling. Wilsons 10-koppige band zette een nagenoeg perfecte set neer met een hele resem Beach Boys-hits. 'Catch a Wave', 'Break Away', 'Little Surfer', 'Do You Wanna Dance', eerste hoogtepunt 'Get Around', 'Sloop John B', 'California Girls', 'Good Vibrations', 'Fun Fun Fun' en 'Surfin' USA', allen passeerden ze de revue in Wilsons anderhalf uur durende hitoverzicht. Zelden heb ik tijdens een optreden zoveel gelukkige mensen gezien en ondanks de vele plastieken heupen die zich ongetwijfeld in het publiek bevonden, was het publiek niet stil te krijgen.

Uitschieters waren het akelig op de plaatversie lijkende 'Get Around' en persoonlijke all-time favoriet 'Good Vibrations', dat tegen mijn verwachtingen in niet met de 'Smile'-teksten werd gezongen, maar met de tekst zoals die destijds op de Beach Boys-single verscheen. De bridge werd dan weer wel in de Smile-versie gebracht, compleet met "Wambenaa"-koortjes. Minpunten waren er afgezien Wilsons sterk gereduceerde zangcapaciteiten niet, of ik zou al moeten beginnen mierenneuken over een toevallige dwarsfluit die even te hard ging of de enkele noten die een gitaarsolo tekort kwam om perfect genoemd te worden. Maar dat doe ik liever niet.

Hoewel Brian Wilson zelf eigenlijk maar matig tot weinig in het stuk voorkwam, kan ik met een voldane blik terugkijken op zijn passage in de AB. Wilson live was een feel-good popoptreden zoals er wel meer zouden mogen zijn. Zonnige popliedjes zoals ze nu jammer genoeg niet meer gemaakt worden, live gebracht door een bijna gepensioneerde band die de zorgeloze jaren '70 in California nog echt hebben meegemaakt en dat na al die jaren nog altijd op een publiek kunnen overbrengen. Meer heeft een mens niet nodig om op een warme woensdag in juni met een lach op het gezicht naar huis te gaan.

E-mailadres Afdrukken
 
Brian Wilson

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST