Banner

Hoover(phonic)

Tom De Moor - 08 juni 2007


Handelsbeurs Gent, 6 juni 2007


Voor Jackie Cane, voor -phonic en zelfs voor Geike Arnaert was er 'A New Stereophonic Sound Spectacular', een aanvankelijk slechts in beperkte kringen opgemerkt triphopplaatje dat mede dankzij enkele cinematografische optredens één van Vlaanderens hipste exportproducten werd. Ondertussen is Hooverphonic uitgegroeid tot een nationale bestseller, maar de release van het teleurstellende No More Sweet Music liet ons toch verlangen naar de intrigerender klank van weleer. Blijkbaar waren we niet de enigen, want ter ere van de elfde verjaardag van het debuut trekt het trio momenteel doorheen het land om deze plaat nog eens integraal op het podium te keilen.

Om de tijdreis zo authentiek mogelijk te maken, werd de Handelsbeurs ondergedompeld in de sfeer van het clubcircuit waarin het materiaal oorspronkelijk opgevoerd werd. De hele zaal baadde in een dichte mist waarbij de steeds wijzigende belichting de focaalpunten aanduidde. Meer dan ooit was het la Arnaert die de show moest dragen: op een klein verhoogje mocht ze haar beste clubmoves bovenhalen, die door zware kleurenfilters en bij momenten bijna stoboscopische effecten ondersteund werden. Een groot contrast met de nogal statische dramatiek die ze normaal gezien uitstraalt, maar het moet gezegd: ook van deze rol kwijt ze zich met de nodige klasse en sensualiteit.

Tussendoor ook geen heimwee naar de grote hits die later volgden, want hoewel deze debuutplaat ondertussen (hoogst onterecht) naar de achterste regionen van ons cd-rek verhuisd is, werd nog eens duidelijk wat een sterke collectie songs erop verzameld is. 'Inhaler', '2Wicky' en 'Barabas' passeren live gelukkig nog vaak de revue, maar over pareltjes als 'Wardrope', 'Nr 9' en 'Sarangi' ligt ondertussen toch al een laagje stof. De tijd heeft bovendien geen vat gehad op deze songs, integendeel zelfs: in een strakker pakje kreeg de persoonlijkheid van zorgenkindjes 'Someone' en 'Innervoice' een serieuze boost. Op geen enkel moment drong de vraag zich op waar Liesje Sadonius ondertussen gebleven is: de stem van Geike is ondertussen onlosmakelijk verbonden met Hooverphonic en in haar afwezigheid zouden de songs pas vreemd aandoen.

Een sterke update in een mooie verpakking dus, en toch werkte het live niet. Waarom? Om de simpele reden dat het niet live aanvoelde. Het merendeel van de instrumentale begeleiding werd door de geluidsband geproduceerd, waardoor de inbreng van Alex Callier en Raymond Geerts tot een strikt minimum beperkt werd. Dat de stem van Arnaert daarenboven ook nog eens constant met een echo opgesmukt werd, maakte dat je meermaals het gevoel kreeg dat je naar een playbackshow stond te kijken. Nooit voelde je bovendien de drang om net als de leading lady de ledematen even los te schudden: het bleef bij afstandelijk waarnemen en tussen de aaneengelaste tracks zoeken naar een gelegenheid voor een geforceerd applausje. Nadat 'A New Stereophonic Sound Spectacular' netjes van a tot z afgewerkt was, volgden als bis nog drie, eveneens naadloos aan elkaar gemixte bijdragen uit 'Blue Wonder Power Milk' (waaronder een van alle gevoel gedraineerde versie van 'Eden') en daarna was de kous al af. Na nog geen uur en een kwart verliet het trio zonder enig woord te reppen de bühne en bleef het publiek verdwaasd achter: nog even wachten of dit werkelijk alles was wat we op ons bord zouden krijgen en dan met hangende schouders de uitgang tegemoet gaan.

Met de opgepoetste mix van de debuutplaat was niets mis, maar een beter idee was geweest om die gewoon op cd te persen. Live hadden we even die clubfeel van weleer terug, maar al snel voelde dit te gemaakt in vergelijking met wat we live van Hooverphonic gewoon zijn. De bisnummers boden de kans om van deze steriele aanpak af te wijken, maar voelden eerder aan als een verplicht nummertje om naar een respectabeler speelduur te streven. Een gemiste kans in plaats van een return to form.

E-mailadres Afdrukken
 
Hoover(phonic)

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST