Banner

Zita Swoon + Frank Shinobi + Lionel Solveigh

Nick Delafontaine - 05 mei 2007

Les Nuits Botanique, Koninklijk Circus Brussel, 3 mei 2007

Zelden zo van iets geschrokken als toen Lionel Solveigh de openingstonen van zijn optreden aanblies op een Felice-uit-het-Swingpaleis-kazoo. Gelukkig bleken onze vooroordelen, angstaanvallen en stuiptrekkingen zoals zo vaak vrij idioot. Solveigh heeft de stem van Conor Oberst, maakt simpele liedjes die het midden houden tussen Milow en Venus In Flames - maar dan gewiekster, en wisselt tekstueel frasen uit jongemeisjesdagboeken af met nu al legendarische zinsneden over hoe afgemaakt te worden door John Wayne.
De man schippert in zijn bindteksten als vanzelf tussen Nederlands en Frans en zingt in een Engels waar zelfs Tony Blair jaloers op mag zijn. Als Lionel Solveigh het niet verder schopt dan een veredeld voorprogramma, dan zit er iets grondig fout met de muziekwereld.

Na Solveigh was het de beurt aan Frank Shinobi, een Luiks viertal uit het Honest House collectief. We zijn ongelooflijk blij dat de organisatie van Les Nuits Botanique helpt zoeken naar een opvolger voor Girls In Hawaii in het zuidelijke landsdeel, maar daar is duidelijk nog werk aan de winkel. Frank Shinobi kruiste Pierke Pierlala met de woede van de banlieues, en is muzikaal te zoeken tussen Bloc Party, Zornik en Pixies - maar vooral niet te ver.
Doch, als je twee frontmannen hebt waarvan de ene een - zij het blanke - looka-ike is van Kele Okereke en de andere de vergelijking met Noël Slangen moeiteloos doorstaat, is alle hoop zeker niet weg.

Het gros van het publiek - de twee kleerkasten van buitenwippers even buiten beschouwing gelaten - was er uiteraard voor Zita Swoon. De band heeft met Big City een staalhard argument à charge, en dat werd na twee feesten in de AB nu ook gevierd in het Koninklijk Circus.
Van Zita kan je heel erg veel verwachten, en in Brussel was het er dit keer recht op. Al van bij opener 'Hey You, Whatshadoing' wíst je dat de avond niet meer naar de haaien kon. Er stonden acht mensen op het podium, een kakofonie van instrumenten, maar zelden hebben we een groep, en al helemaal geen Belgische - zelfs dEUS op Werchter was net iets rommeliger - zo ongelooflijk af geweten.

Ook de nieuwe nummers werden met heel erg veel gevoel gespeeld. Tijdens 'Je Range' toonde Stef Kamil Carlens zich meer street dan drie Kaye Stylesen samen, terwijl hij tijdens 'Pretty Girl' kwetsbaar op een barkruk ging zitten, en ingetogen en minimalistisch de zaal muisstil kreeg. Als we ons ooit tot de liefde in het algemeen en tot de mannenliefde in het bijzonder bekeren, dan is Carlens nog niet van ons verlost. Getooid in een outfit die neigde naar het fronton van het Parijse operagebouw was Stef Kamil levendiger dan ooit.

Hoogtepunten waren er genoeg, neem het geniale 'Me And Josie On A Saturday Night', het door de zangeressen naar een hoger niveau getilde 'Thinking About You All The Time' of het absolute hoogtepunt 'Humble' als bouwstenen, en het heerlijk amusante 'My Bond With You And Your Planet: Disco' als het cement dat het hele zootje aan elkaar verbond. Naar dieptepunten was het veel langer zoeken, enkel in de diepste krochten van onze geest vonden we een net iets knappere versie van huisfavoriet 'L'Opaque Paradis' op plaat.

Na meer dan twee uur en evenveel bisrondes ,die door een deel van het publiek gemist werden met dank aan de NMBS, besloot Zita Swoon de avond. Zelden hebben we een groep zich zo zien amuseren op een podium. De lach van Stef Kamil Carlens en het gitaarspel - dat meer dan een pluim verdient - van Tom Pintens werkten net als het parfum van zangeressen Kapinga en Eva zo op ons gemoed, dat elke zwerver op weg naar huis verwonderd onze twee-eurostukken in ontvangst nam. Als België muziek is, en die muziek is Zita Swoon, dan is er nog genoeg België over om voor te vechten.

E-mailadres Afdrukken
 
Zita Swoon + Frank Shinobi + Lionel Solveigh

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST