Banner

The Heptones meet The High Notes

Marc Goossens - 29 april 2007
Wanneer men afgaat op de playlists van de radiostations, dan lijkt het wel of reggae iets is uit een ver en duister verleden, een genre dat niet meer wordt beoefend omdat men er van uitgaat dat de belangrijkste sterren van weleer a) zijn doodgeschoten, b) in de goot zijn beland, c) door een ziekte (of van ouderdom) zijn overleden of d) in de gevangenis zitten. Maar ook al kan men voor a, b, c of d gemakkelijk een trits namen noemen, reggae blijft een genre dat leeft (meer dan ooit zelfs) en dat naast een aantal betreurde gelukkig ook nog een pak levende legenden telt. Sterker: sla er de concertagenda's op na en u zal zien dat er geen week of maand voorbijgaat zonder dat er één van die grote namen ons land aandoet.

Zo stonden afgelopen vrijdag The Heptones in het Depot. Deze driekoppige band boekte niet alleen succes met covers van hits uit verschillende, uiteenlopende genres, maar schreef zelf ook een vracht classics die op hún beurt een grote invloed hadden op en gecoverd werden door andere artiesten (waaronder ook acts die men op het eerste gezicht nooit zou associëren met reggae). Dat The Heptones nooit de sterrenstatus genoten van een Bob Marley, een Peter Tosh of een Jimmy Cliff heeft niks te maken met de intrinsieke kwaliteiten van hun werk, maar eerder met een paar ongelukkige beslissingen op cruciale ogenblikken.

Niettemin staan The Heptones nog altijd geboekstaafd als één van de beste vocale trio's in de reggaegeschiedenis. Het ontstaan van de groep situeert zich (naar eigen zeggen) ergens aan het einde van de jaren '50, wanneer Earl Morgan en Barry Llewellyn - twee straatzangers uit Trench Town, Kingston - via de muziek kleur willen geven aan hun uitzichtloze gettobestaan. Wanneer de twee Leroy Sibbles ontmoeten is de trein echt vertrokken. Sibbles is niet alleen een geboren performer en frontman (ook al worden de lead vocals meestal verdeeld), maar ook een uitstekend bassist die zijn sporen al verdiende als studiomuzikant. Aanvankelijk brengen The Heptones eerder romantische rocksteady, maar gaandeweg verschuift het accent naar meer maatschappijbewuste en -kritische roots reggae.
Het is in deze bezetting dat de groep haar beste werk opneemt en uitbrengt bij verschillende labels zoals Caltone, Studio One en Trojan. In de jaren '70 stapt Sibbles echter een paar keer uit de groep (om later terug te keren) en brengt hij vanuit Canada een aantal soloplaten uit. Morgan en Llewellyn van hun kant zweren trouw aan de Heptones-vlag en proberen het schip - zonder al te veel succes - drijvende te houden met een andere zanger. Het concert van afgelopen vrijdag werd aangekondigd als de grote hereniging van de legendarische groep, maar dat klopte niet helemaal. Van de oorspronkelijke drie waren alleen Barry Llewellyn en Leroy Sibbles op de afspraak, Earl Morgan was jammer genoeg niet van de partij.

Om de zaal op te warmen (niet dat echt nodig was gezien de temperaturen buiten en de hoge verwachtingen van de mensen binnen) grasduinde Giraffe Sound met DJ Sugar Charly en twee toasters in de rijke reggaegeschiedenis en werd de gestaag vol lopende en steeds rokerige zaal getrakteerd op ska, dub, rootsreggae en rocksteady. Om tien uur brak het moment suprème - bijna! - aan wanneer een forse master of ceremony (die we eerder hadden verwacht bij een metalconcert) Rude Rich & The High Notes aankondigde, de band die The Heptones zou begeleiden. Deze Nederlandse band werd in 1998 opgericht en weet als geen ander hoe authentieke ska, rocksteady en roots reggae hoort te klinken op een podium. De band speelde eerst een handvol nummers, waarna de boomlange Leroy Sibbles en zijn kompaan Barry Llewellyn uit de coulissen tevoorschijn kwamen. Ook al zijn beide heren bijna zestig, de jaren hebben blijkbaar niet veel vat gehad op hun stemmen: denk de reggaemuziek weg in de songs die The Heptones vrijdag brachten, en je hoort nog steeds een tijdloze, uitstekende soulgroep. In de meeste songs nam Sibbles zoals verwacht de leadzang voor zijn rekening, terwijl Llewellyn en Tobias Breekveldt van The High Notes voor de harmonieën zorgden. Slechts één keer, tijdens het machtige 'Book of Rules', gaf hij de microfoon door aan Llewellyn.

De set, die een goed uur duurde, was representatief voor het oeuvre van The Heptones. Begeleid door de erg strak spelende High Notes bracht het duo niet alleen hun versies van ondermeer 'Sea of Love', 'Only Sixteen' en Dylans 'I Shall Be Released', maar ook beresterk eigen werk zoals 'Mama Say', 'Cool Rasta', het eerder genoemde 'Book of Rules' en 'Country Boy'. Een ander hoogtepunt was zeker 'Equal Rights', een nummer dat enkele jaren geleden nog werd bewerkt door Terranova. De charismatische Gibbles slaagde er zonder moeite in het enthousiaste publiek naar zijn hand te zetten. Wanneer de groep het podium verliet waren de gevolgen dan ook navenant: uitzinnige fans die schreeuwden om méér en erin slaagden The Heptones tot twee maal toe te doen terugkeren voor een paar bissen. In de tweede bisronde kregen we er zelfs nog een lesje muziekgeschiedenis bovenop. Voor het eerst die avond omgordde Sibbles de basgitaar en zette hij Het Depot in de fik met 'Full Up', het nummer dat door Musical Youth werd omgedoopt tot 'Pass the Dutchie' en in 1982 een gigantische (wereld)hit was.

Ook al ligt het zwaartepunt van hun carrière in de jaren '60 en '70, hun energieke set en de warme respons van het publiek bewezen dat The Heptones anno 2007 nog steeds springlevend zijn en dat ook een 'oude' reggaegroep erin slaagt een steeds jonger publiek aan te spreken. Bovendien zijn ze heus niet de enigen. Het wordt met andere woorden hoog tijd dat dit genre (weer) de aandacht krijgt die het verdient.

P.S.: Wie meer wil van dit (dicht bij huis), verwijzen we graag door naar het uiterst interessante en fantastische Reggae.be!

E-mailadres Afdrukken
 
The Heptones meet The High Notes
Het Depot, Leuven / 37373

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST