Banner

Marianne Faithfull

Tom De Moor - 13 april 2007


Vorig jaar sloeg het noodlot bij Marianne Faithfull toe en moest ze haar tournee staken voor een behandeling tegen borstkanker. Nadat ze deze donkere periode overwonnen had, begon de drang om rond te trekken weer te knagen, want naar eigen zeggen kon ze zich zelfs niet meer herinneren hoe geweldig het was om op een podium te staan. Aangezien ze momenteel geen plaat te promoten heeft (het briljante 'Before The Poison' dateert uit 2004 en een opvolger is pas voor het eind van dit jaar voorzien), besloot ze een speciale formule te ontwikkelen. Samen met een begeleidend trio (keyboards, gitaar en drums) stak ze de semi-akoestische performance 'Songs Of Innocence And Experience' in elkaar, die materiaal uit alle fasen van haar carrière verenigt.

De groupie van weleer is een sympathieke grootmoederfiguur geworden: Faithfull speelde haar set in een keurige zwarte tuniek en leren laarzen, counterde het applaus tussendoor met gracieuze buigingen en grijpt zonder gêne naar haar leesbril om de setlist mee te volgen. Een beetje zelfspot is op zijn plaats en de vraag naar een tweede tas thee met honing liet haar dan ook opmerken hoe zwaar de tijden veranderd zijn. Toch blikte Marianne met plezier terug op het verleden: bijna elke song werd op voorhand kort in kader gebracht. Dit leverde enkele pittige anekdotes op, gaande van het levensverhaal van Joe Henry, wiens strijd tegen de automatische hamer in 'Spike Driver Blues' verhaald wordt, tot de herinnering aan haar drugsescapades met de Rolling Stones.

De setlist van de avond moet zowat de natte droom van elke Faithfull-fan geweest zijn: de latere, door critici op handen gedragen platen werden niet genegeerd, maar met nummers als 'As Tears Go By' een serieuze stap terug in de tijd gezet. Bovendien had Marianne enkele tracks voorzien die ze nog nooit eerde live neerzette, waaronder haar sublieme bewerking van 'Without Blame' en 'Something Better', de bijdrage voor The Rolling Stones' Rock & Roll Circus. Het was even gewoon worden om het materiaal uit het prille begin nu ook met die typische raspende stem te horen die ze overhield aan de neerwaartse spiraal van drank en drugs in de jaren zeventig. In het latere materiaal, specifiek voor dit timbre geschreven, werd echter duidelijk hoe sterk en wendbaar dit instrument is. Speels in 'Marathon Kiss', beschermend bij het door PJ Harvey neergepende 'No Child Of Mine' en poreus in het prachtige 'Crazy Love', de samenwerking met Nick Cave uit 'Before The Poison'. Tijdens het hele optreden viel geen knik in het kwaliteitsgehalte op te merken, maar als we toch enkele absolute hoogtepunten moeten opnoemen, valt onze keuze op de vier fragmenten uit het 'Broken English'-album. Vroeg in de set kregen we al een expressieve versie van 'Guilt' voorgeschoteld, later werden we overdonderderd door de aaneengeregen stevige rockversies van 'Broken English' - na vijfentwintig jaar nog niets aan pit verloren - en het vuilgebekte overspelrelaas 'Why 'd You Do It'. De klassieker 'Ballad Of Lucy Jordan' werd nog als eerste bis opgespaard.

Marianne Faithfull mag op uiterlijk vlak haar Twiggy-allure dan wel ingeruild hebben voor een Martha Stewart-look met ballen, op een podium intrigeert ze op haar zestigste meer dan ooit tevoren. Antwerpen werd getrakteerd op een combinatie van haar recente projecten, enkele oude hits en verborgen schatten. Goedlachs en respectvol praatte de gastvrouw de hele avond aan elkaar, een persoonlijke toets die de avond des te specialer maakte. Na veertig jaar in het milieu is dit alles behalve een vergane glorie met nostalgische waarde; ook in de hedendaagse topklasse verdient Marianne Faithfull dubbel en dik haar plaats.

E-mailadres Afdrukken