Banner

The Low Lows

Didier Vanoverbeke - 25 februari 2007

Music in Mind, Concertgebouw Brugge, vrijdag 23 februari 2007

lowlows.jpgVrijdagavond zou er in de Lighthouse heel wat gitaargeweld te horen zijn, en de kersverse band van Parker Noon mocht ceremonieel de deur intrappen. Wie Noon al langer meent de kennen, die heeft het uiteraard bij het rechte eind: hij maakte lange tijd deel uit van het dreampopproject Parker and Lily, samen met zijn voormalige bedpartner, Lily Wolfe. In 2005 liep het helaas aardig mis; de relatie liep op de klippen en de band volgde niet lang daarna. Maar uit de rookwolk die na Parker and Lily overbleef, kwamen drie van de vier oorspronkelijke bandleden gestrompeld. Het zijn ook deze drie, met Parker Noon aan het roer, die The Low Lows vormen.

Wat we uiteindelijk moesten verwachten, was niet echt duidelijk. Debutplaat 'Fire on the Bright Sky' heeft onopgemerkt ons luchtruim doorkruist. Daarenboven is er al een nieuwe Low Lows-plaat op til, dus we konden ons aan heel wat nieuwe nummers verwachten. Gooi daar gerust de discografie van Parker and Lily bij en je hebt een aardig aantal nummers waaruit Noon en de zijnen konden kiezen. U raadt het al; er werd uit alle bronnen geput, en ook het oude materiaal kreeg een aardig plaatsje in de setlist.

Hetgeen vooral opvalt bij The Low Lows is natuurlijk Parker Noon zelf, en dan vooral diens stem. Zet de man voor een microfoon, pas de juiste effecten toe en je krijgt een wauwelende klaagzang die weinigen uit hun keelholte krijgen. Deze stem is zeker geen weergaloze troef; het is vooral in een livesetting een geluid dat vaak stoort, en het duurde toch even voor wij deze unieke aanval op onze trommelvliezen geassimileerd hadden. Verder was het niet altijd even eenvoudig de teksten van het ruwe lawaai te scheiden. De songstructuren die The Low Lows tot ons brachten, hadden vaak te maken met de alomtegenwoordige zacht-hard-combinatie. Hierbij werd het eerder 'zachte' gedeelte gevuld met Parker Noons stem en een gitaarbegeleiding die stonk naar de reverb. Daarna was het de beurt aan de rest van de band, met Noon die nog steeds het beste van zichzelf gaf. Het waren ook deze momenten waar de vocals net zo goed te herleiden waren tot het uitstoten van enkele klinkers, want de combinatie van vuile, lawaaierige gitaren en de toegepaste effecten maakten Noon zo goed als onverstaanbaar.

Gelukkig slaagden Jeremy Wheatley (drums) en Daniel Rickard (keyboards) erin hun rol met glans te vervullen. Wheatley legde een bijna foutloos parcours af, zonder daarbij de show te willen stelen. Hij kon de mengeling van genres die The Low Lows aan de man brengen goed vertolken, of het nu om countryrock of psychedelische dreampop ging. Maar het was toch Daniel Rickard die, ondanks zijn beperkte (hoorbare) aanwezigheid, het meest tot de verbeelding sprak. De oude synthgeluiden gaven een echte meerwaarde aan de nummers. Jammer genoeg werden deze keyboards niet prominent gebruikt, al zorgden ze steeds weer een prachtige verademing.

Na een sterk slot, waarin ook het prachtige 'Hello Halo' te horen was, bleven we toch wat verwonderd achter. Deze kerels uit de vruchtbare muziekbodem van Athens, Georgia hadden heel wat noten op hun zang, waarbij de enige constante een donker, rommelig geluid was. Een echt hoogtepunt kon je dit zeker niet noemen, maar de goedgevulde lantaarntoren kreeg wel heel wat kwaliteit en ervaring voor de kiezen.
E-mailadres Afdrukken