Banner

Low + Sinner DC

Mieke Haeck; Arne Depoorter - 17 februari 2007


low2.jpg'I really wish I had something to talk about with you guys'. Qua bindteksten zat het voor de hoofdact Low op vrijdagavond iets minder snor in het Concertgebouw. Muzikaal daarentegen vulden de drie bandleden moeiteloos de grote concertzaal.
Low opende met een lijzige western-riff zijn dik anderhalf uur durende set en meteen was de toon gezet. Filmisch, traag en met een onderbuikgevoel dat deed terugdenken aan slapeloze nachten rolden de harmonische powerchords langs de muren tot in de oren van het iets minder talrijk opgekomen publiek. Een publiek dat overigens met meer dan ingehouden adem song na song over zich heen liet spoelen, maar haar enthousiasme voor het geleverde werk tussen de nummers door luidkeels ventileerde. Alsof het telkens net even nodig was de door de nummers opgeroepen demonen te bedwingen.

Low bracht wat nog het best kan worden omschreven als een concert tussen de regels.
Tijdens een qua licht sober aangeklede set werkte de band met een merkbaar gekanaliseerde, ingetogen energie systematisch zijn set af. Elk nummer vormde een onderdeel van het verhaal dat deze avond werd gebracht. Ritme, walls of sound, gedempte baslijnen, alles werd afgemeten aan de functionaliteit van de muzikale boodschap en nooit stond er een letter te veel.

low1.jpgVan een verlangen naar iets beter tot een breekbare analyse van het zelf, omfloerste Low het defaitisme van een wereld die teveel op zichzelf draait met muziek die tussen blues en rock, tussen emotie en commotie op een moegespeelde platenspeler zweefde.
Op bepaalde momenten was het beter de ogen even te sluiten en enkel de 'music in mind' te houden, podiumpresence was en is nu eenmaal een minder sterke kant van deze band. Maar wat ontbrak voor het oog werd ruimschoots goedgemaakt voor de geest en het oor.

Na het concert van Low eerst nog even bekomen met een sigaretje buiten het rookvrije concertgebouw waar cactusmusic voor de gelegenheid z'n tenten had opgeslagen en dan met grote verwachtingen naar Sinner DC, dat werd aangekondigd als voer voor lovers van Aphex Twin. Bij het binnenkomen speelde de PA wat clicks 'n cuts, wat meteen de verwachtingen nog wat meer de hoogte in jaagde, des te groter was echter de teleurstelling. Sorry jongens.

Achter de driekoppige band hing een projectiescherm waarop wat natuur en stadsbeelden werden geprojecteerd zonder enige samenhang met of relevantie naar de muziek toe. Laat die beelden weg en je krijgt een veel intensere set. Want intens was Sinner DC wel.
Centraal rammend op het podium trok de drummer ieder nummer naar zich toe, truth be told, geholpen door een tape die op de achtergrond meespeelde, maar met een energie die als een cultuurschok kan worden gezien na het tragere werk van Low. Toch kreeg je al vlug het gevoel dat je naar een recept aan het luisteren was. Wat laagjes soundscapes en daarbovenop een paar stevige darmactiverende beats die blijven doorlopen tot een gepreprogrammeerd aantal herhalingen was afgewerkt. Er stond ook een bassist op het podium, maar die heb ik eerlijk gezegd niet teruggevonden in de mix. Wat naar ik veronderstel de frontman was, was duidelijk ook heel trots op zijn aanschaf van een vocoder, het bakske waar een aantal jaar geleden de vlaamse showbizzwereld zo op z'n kop voor stond, en sloot dan ook ieder nummer af met een elektronisch vervormd 'thank you very much'. 1 keer is dit leuk, de tweede keer kijk je al even de andere kant op maar na de zesde keer heb je het zo ongeveer wel gehad.
Sinner DC, intens maar misschien toch nog even zoeken naar songstructuren en wat diepgang.

E-mailadres Afdrukken
 
Low + Sinner DC

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST