Banner

The Long Blondes + De Nieuwe Vrolijkheid

Marc Goossens - 09 december 2006


Botanique, Brussel, 5 december 2006


Als er van de miljoenen bandjes die dit jaar hun neus aan het venster kwamen steken, één het predicaat 'ultieme popgroep' verdient, dan zijn het wel The Long Blondes. We zegden het al in onze bespreking van hun debuutplaat: alles klopt aan dit vijftal uit Sheffield. Ze hebben een herkenbare en kleurrijke look (door de band omschreven als glamorous punk), en pennen energieke, vlot in het gehoor liggende (maar niettemin doordachte) songs om op te dansen én om naar te luisteren. Net als The Young Knives en The Rifles twee weken geleden stonden ook zij in de Botanique voor het eerst voor een Belgisch publiek. Dat op hetzelfde moment landgenoot Badly Drawn Boy in de Orangerie optrad, belette evenwel niet dat ook de Rotonde aardig volliep voor dit concert.

Vóór het zover was mocht eerst het Nederlandse De Nieuwe Vrolijkheid aantreden. Deze grillige band uit Den Haag werd in 2002 opgericht door Natasha van Waardenburg en Vincent van Gerven Oei, en evolueerde sindsdien van 'performance art band' naar muziekgroep. Ze treden meestal op in wisselende bezettingen, en behalve Van Waardenburg en Van Gerven Oei maakt ondertussen ook drummer Pim Verlaek deel uit van de vaste kern. Behalve enkele singles en een in eigen beheer opgenomen ep ('We Are John Wayne') nam de groep inmiddels ook een (nog te verschijnen) langspeler op, en dat materiaal werd dinsdag uitgetest' op een levend publiek.
Voor sommige aanwezigen zullen de nummers van De Nieuwe Vrolijkheid waarschijnlijk geklonken hebben als ketelmuziek, terwijl anderen hooguit iets als "Mmm, interessant" mompelden. Erg toegankelijk is de sound van de band dan ook niet. Bovendien werden de drie (af en toe versterkt door een vierde muzikant) niet echt geholpen door de bij momenten nogal slechte klank. Of het dan ook echt zo noisy bedoeld was blijft een open vraag, maar met behulp van allerhande instrumenten en voorwerpen (gitaar, drums, keys, sax, percussie, zelfs een computerklavier) slaagden ze erin bij vlagen bezwerende noisepop neer te zetten. Wij kijken er alvast naar uit deze groep in andere en betere omstandigheden aan het werk te zien, en zijn ook erg benieuwd naar hun plaat.

The Long Blondes verschenen rond tien over negen op het podium. Kate Jackson, die er op groepsfoto's een sport van lijkt te maken eerder afstandelijk en ongenaakbaar in de lens te blikken, trad het publiek tegemoet alsof het een boel vrienden betrof die ze in eeuwen niet had gezien. Er werd meteen stevig van start gegaan met 'Lust in the Movies'. Jackson leek zich van bij het begin thuis te voelen op de Brusselse planken (na een paar nummers wist ze zelfs - met succes - een bekertje wijn los te peuteren bij iemand in het publiek), maar na de eerder slordige uitvoeringen van 'Lust in the Movies' en 'Weekend Without Makeup' en de apathische houding van de andere bandleden, dachten we even dat de groep het avondje van Sinterklaas liever elders had doorgebracht.
Gelukkig veranderde dit gauw, en vanaf song drie ('In the Company of Women') kwamen The Long Blondes op kruissnelheid. Na een nijdig 'Madame Ray' en het aanstekelijke 'Fulwood Babylon' (een b-kantje, met de veelzeggende openingszin "People think I'm being perverse on purpose"), volgde met 'Giddy Stratospheres' snel een eerste echte hoogtepunt.
En het werd nog beter, met de Siouxsie light van 'Only Lovers Left Alive', 'You Could Have Both' (zowat de sleuteltrack van het album) en een erg sterke, felle versie van publiekslieveling 'Once and Never Again'. Grappig (en charmant ook wel) was hoe Jackson deze song wilde opdragen aan alle 19-jarigen, plots twijfelde of dat nu in het Frans 'dixnif' of 'deuxneuf' was en dan maar gauw weer overschakelde op haar moedertaal.

De slotfase van het concert werd ingezet met het uitgesponnen, donkere 'Five Ways to End It', net als 'Fulwood Babylon' een track die het album niet haalde. Niet omdat het maar een afleggertje zou zijn, integendeel, maar omdat hij niet echt past bij de sfeer van het geheel. Het hitparadefähige 'Seperated By Motorways' kreeg het laatste woord, en daarna verdween de band in de coulissen om niet meer terug te keren voor een bisronde.
Natuurlijk leidde dat tot nogal wat boegeroep hier en daar (koeien, ze zijn van alle tijden), maar wij waren toen al tevreden met wat we hadden gezien en gehoord. Daarbij, wanneer de band na tien songs gewoon even was afgegaan en weer teruggekomen had er waarschijnlijk geen haan naar gekraaid.

Ach, wij vonden het best goed zo, want nu konden we een trein vroeger nemen en thuis, bij het knetterend haardvuur, nog een paar keer naar de plaat luisteren.

E-mailadres Afdrukken