Banner

Diamanda Galàs

Tom De Moor - 21 september 2006

Zaterdag werd met OdeGand de aftrap gegeven van het Festival van Vlaanderen te Gent: een hele dag lang baadde de stad in klassieke en wereldmuziek en werd van verschillende voorstellingen al een tip van de spreekwoordelijke sluier opgelicht. Om in stijl te eindigen, sloot de Grieks-Amerikaanse stemkunstenares Diamanda Galàs de dag af op een drijvend podium tussen Gras- en Korenlei. Galàs heeft er ondertussen al een carrière van bijna dertig jaar opzitten. Doorheen deze periode wisten haar ondertussen legendarische performances heel wat oproer te veroorzaken: zo becommentarieerde ze in haar 'Plague Mass' besmeurd met bloed de AIDS-polemiek en liet ze voor 'Schrei X' enkel ijzingwekkende kreten op haar publiek los ter illustratie van een staat van dementie. Ondertussen zijn haar live-exploten minder choquerend geworden, maar daarom niet minder beklijvend. Enkele jaren geleden tourde ze zo de wereld rond met 'Defixiones', een aanklacht rond de Griekse, Armeense en Assyrische genocide. Voor OdeGand werd geopteerd voor een meer toegankelijk programma aangezien het gratis concert vooral de massa wou laten kennismaken met de muziekwereld buiten Q-Music. Galàs opteerde voor een repertoire dat voornamelijk uit blues en chanson bestond, maar voor het grote publiek is deze stap nog groot genoeg. Als geen ander zet ze de klassiekers namelijk naar haar hand met een stem die door mes en been gaat en een atypische pianobegeleiding waarbij ze het instrument lijkt te tergen om de noten uit te blazen. Op een podium drijft Diamanda Galàs haar demonen uit, maar dan wel op een huiveringwekkend mooie manier.

Zonder een woord te uiten of het publiek een blik te gunnen betreedde la Galàs het podium. Doorheen het hele optreden zou ze geen poging ondernemen om contact te leggen met haar publiek en hield ze haar hevig gemaquilleerde ogen strak op de piano gericht. Als geen ander beseft ze dat haar muziek het communicatiemiddel bij uitstek is en als toeschouwer voel je dit zelf ook aan. Een uur lang zinderde elke aanslag op het klavier na langsheen de ruggengraat en meermaals zorgden de schrille noten ervoor dat het armhaar in opstand komt. Als eerste kennismaking werd 'My World is Empty Without You' op Gent losgelaten. Diana Ross en haar Supremes brachten deze break-up-song destijds in een snelle, speelse versie waardoor het leed slechts momentaan leek en muzikaal al een blijk van heropleving gegeven werd. Met deze hoop maakt Galàs meteen komaf: ze weet de duistere kern van het nummer te ontginnen en zet net de tristesse in het licht: ze zingt de lyrics als een vrouw getekend door de liefde die gedwongen wordt om haar leven alleen verder te zetten. Hoewel de klankkwaliteit niet optimaal was (de hele set werd geplaagd door feedback en geruis), zorgde deze aftrap toch al meteen voor kippenvel. De littekens der liefde worden doorheen de avond meermaals blootgelegd. In een prachtversie van 'You don't Know what Love is' (onder meer door Billie Holiday gebracht) bezong Galàs hoe ze doorheen het falen van vorige relaties de liefde pas echt leerde kennen en in de briljante Piaf-cover 'Padam Padam Padam' hoorden we het verhaal van een vrouw wiens relationele verleden haar bijna tot waanzin drijft.

Gebroken relaties en obsessionele liefde overheersten de set. Zelfs uit haar 'Defixiones'-album putte Diamanda 'Hastayim Yasiyorum', een klaagzang over het gemis van een geliefde in onzekere afwachting van haar terugkomst. Thematisch paste het nummer dus perfect bij de rest van het materiaal, maar op muzikaal vlak was dit het buitenbeentje van de avond. De vier lijnen tekst werden breed uitgesmeerd over de dreunende instrumentatie. Bij deze slepende noten toonde Galàs haar hele vocale bereik; bij de adepten zorgde dit gesis en gehuil voor een zoveelste hoogtepunt op rij, voor vele onwetende bezoekers was dit echter de druppel die de emmer deed overlopen. Doorheen de set haakten vele bezoekers af, maar het waren zij die ongelijk hadden. Als eerste bisnummer had Galàs namelijk nog een pareltje achter de hand gehouden: 'Suplica a mi Madre', een lofzang aan de moederfiguur (voor de Grieken nog altijd een levende godin) met woorden van Pasolini op een melodie die van Chopin's hand afkomstig had kunnen zijn. Na een onaflatend applaus keerde Diamanda met 'Dancing in the Dark' nogmaals terug naar het podium om meteen erna plaats te ruimen voor het imposante vuurwerk dat OdeGand moest afsluiten.

Het was voor Gent een hele eer om een icoon als Diamanda Galàs te kunnen ontvangen bij de opening van het festival. Eveneens was het een moedige keuze om hierdoor een breder publiek te laten kennismaken met de eigenzinnige woordkunstenares. Voor velen zal deze kennismaking synchroon lopen met een afscheid, maar voor de liefhebber was deze set alweer een droom en een bevestiging van het onmetelijke talent van de zangeres. Voor Galàs zelf was de terugkomst naar Gent meer dan een verplicht nummertje: alweer gaf zij met een ijzersterke set een uur lang het beste van zichzelf en liet ze met haar krachtige stem een diepe indruk na. Of je ze haat of adoreert (ikzelf kies na deze performance alweer resoluut voor de tweede optie), Diamanda Galàs kon zaterdag niemand koud laten.
E-mailadres Afdrukken
 
Diamanda Galàs

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST