Banner

The Flaming Lips

Tom Deburghgraeve - 22 juni 2006


Vooruit, Gent, 05/06/06

Nagelbijtend zag ik ze binnendruppelen, de voorzienige geesten die tijdig hun ticket gekocht hadden voor het optreden van The Flaming Lips. Met hun uitstekende At War With The Mystics onder de arm kwam het goed gekke combo in de Gentse Vooruit een exclusief Belgisch concert spelen. De internationale muziekpers mag de Amerikaanse band dan al drie albums lang op lyrische lofbetuigingen onthalen, TFL blijven outsiders. Hun melodieuze popmuziek met meer dan één hoekje af lijkt te dwars om een heel breed publiek aan te spreken. Niettemin prijkte aan de inkom een veelzeggend blad waarop 'sold out' te lezen stond. Een duo charlatans probeerde overtollige tickets op de kop te tikken om ze prompt aan een veelvoud van de prijs door te verkopen. Na een reeks schietgebedjes en verwensingen aan eigen adres raakte ik op de valreep nog binnen in de Club Midi.

De set van opwarmer Midlake zat er intussen bijna op, maar de twee laatste nummers maakten alvast een aangename en veelbelovende indruk. Te weinig om veel conclusies aan vast te knopen, maar de band die niet zelden met Grandaddy vergeleken wordt, is er een die we in de gaten zullen houden.

Frontman Wayne Coyne en zijn Flaming Lips schoten uit de startblokken met het radiohitje 'Race for the Prize'. De overdonderende opening van de set was een aanval op de zintuigen. De muziek knalde, tientallen metersgrote ballonnen botsten boven de hoofden van het publiek en het regende confetti. Coyne wandelde het podium op met twee reusachtige handen boven het hoofd, als wou hij het publiek groeten. De tekst die op het scherm achter de band werd geprojecteerd, was moeilijk te lezen - waar eerst gekeken? - maar 'allow yourself to have an epic experience' viel nog net te ontwaren. Toepasselijker kon niet. Het hele optreden lang flankeerden een rist kerstmannen de ene kant van het podium, terwijl groene aliens aan de overkant hun opwachting maakten. Stuk voor stuk waren het fans, die de band vóór het optreden aan de inkom geronseld had. Het geluid zat zo vroeg in de set nog niet goed maar je voelde meteen dat dit een wel heel bijzondere avond kon worden. Of zag u ooit elders al een als Batman uitgedoste man achter de knoppen van de PA? Aansluiter 'Free Radicals' liet horen dat de band het nieuwe werk met veel gretigheid brengt.

Coyne is een spraakzame man, die tussen de nummers door uitgebreid de tijd nam om zijn publiek toe te spreken - hij was vol lof over de zaal van de Vooruit - en te begeesteren. Of om ze te laten meezingen, zoals in 'Yoshimi Battles the Pink Robots Pt. 1'. Via een camera die gericht was op de microfoon kreeg de hele zaal een handpop te zien, een nonnetje dat Coyne vergezelde aan de microfoon en met open- en dichtgaande mond het refrein lipte. Een hele zaal doen meezingen met een pop, faut le faire. Een potig 'Yoshimi Battles the Pink Robots Pt. 2' volgde. Van het instrumentale interludium maakte de werkloze zanger dankbaar gebruik om het hele podium en de eerste linies fans in dikke wolken rook te hullen of als een schietgrage cowboy met halogeenspots aan de slag te gaan. In het mooie 'Vein of Stars' mijmerde de grijzende frontman over de plaats van de nietige mens in het onmetelijke heelal. Zoals veel liedjesteksten van TFL twijfelt het nummer tussen positief vitalisme en milde melancholie. Een hoogtepunt kwam er met het sterke 'The Yeah Yeah Yeah Song'. Coyne liet de voltallige zaal uit volle borst het yeah yeah yeah-melodietje meebrullen. 'The W.A.N.D.' en 'She Don't Use Jelly' sloten aan en je kon voelen hoe de band steeds inniger de zaal omarmde.

Coyne kreeg zelfs twee stellen zover om op het podium een huwelijksaanzoek te doen. Eén in onvervalst Gents: "Das nu al de tienden keer da'k 't vraag: wilde mè mij trouwen?" Ongezien en recht uit het hart. Al even aangrijpend was Coynes hartverwarmend pleidooi voor 'being ridiculous'. "Gek doen en enthousiast zijn, wordt door sommigen als uncool bestempeld", zei hij. "But those fuckers are wrong!". Een begeesterende boodschap uit het hart, die op luid gejuich werd onthaald. Met de ontroerende liedjes 'In the Morning of the Magicians' en 'Do You Realize?' namen The Lips afscheid van een uitzinnig publiek.

Bisnummers konden niet uitblijven en in de tweede ronde waaide 'A Spoonful Weighs a Ton' uit doorbraakalbum 'The Soft Bulletin' door de zaal. Wie nog hoopte op 'Waitin' for a Superman', kwam bedrogen uit. Coyne verontschuldigde zich daarentegen voor de idiote president van zijn land (wie zou dát zijn?) en de band sloot verrassend af met een decibelrijke cover van Black Sabbath's 'War Pigs'. De gezichten van George Bush, Dick Cheney, Condoleezza Rice en Colin Powell flitsend veelbetekend op het scherm. Verrukkelijk concert.
E-mailadres Afdrukken
 
The Flaming Lips

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST