Banner

Lauren Hoffman

Tom De Moor - 07 juni 2006


Botanique, Brussel, 01/06/06

Kwart voor acht arriveerde ik voor een gesloten poort. Vijf minuutjes later, binnengeloodst langs een zij-ingang, kon ik meteen een plaats uitkiezen op de eerste rij van de gezellige Rotonde. Het was meteen duidelijk: de Brusselse Botanique verwachtte een rustige avond. Een honderdtal toeschouwers vulde de zitplaatsen van de zaal, maar de afwezigen hadden ongelijk.

Opwarmer van dienst was Luc Crabbe, die zijn sporen verdiende als frontman van Betty Goes Green en Telstar en zich dezer dagen solo op een podium waagt. Crabbe bracht enkele akoestische versies van nummers uit het onlangs uitgebrachte album 'Ghost in a Dream'. Een slechte stem heeft deze brave man niet, maar het materiaal waarmee hij uitpakte, kon niet echt boeien. De nummers leken sterk op elkaar, vielen onder de noemer 'dertien in een dozijn' en leden soms onder ronduit banale lyrics ('It's not always the best horse who will win the race' klinkt het bijvoorbeeld in 'Every Single Day'). Van het nieuwe album bleef het sympathieke 'Charlesman' nog even hangen en ook was het best fijn om 'She's So Lonely' (Telstar) nog eens terug te horen, maar voorts zou deze set zeer snel vergeten zijn. Daar zorgde Lauren Hoffman een kwartiertje later al voor.

Het is alweer van 1997 geleden dat de Amerikaanse voet zette op Belgische bodem en ook op het album 'Choreography' hebben we een hele tijd moeten wachten; zes jaar om precies te zijn. Haar derde geesteskind bleek echter het sterkste in de rij en dus was het uitkijken hoe de nieuwe songs live zouden overkomen. Voor de eerste twee nummers kregen we enkel Hoffman met gitaar op het podium te zien en zo deden deze even terugdenken aan de stijl van de vroegere albums: singer-songwriter rock met een vleugje folk. Vanaf 'As the Stars' betrad de Belgische begeleidingsband het podium en werd plaats gemaakt voor het materiaal van de meest recente plaat, die grotendeels adult pop opdient in de trant van onder meer A Girl Called Eddy. De ballad bezingt een romantische nacht ('Slowly as the summer breeze and silent as the stars, the night is ours') en dankzij de intieme omgeving en de warme, rode belichting leek het even alsof deze lyric speciaal voor die bewuste avond geschreven was. De sfeer liet niet lang op zich wachten: de nummers van 'Choreography' klonken live nog voller dan op de plaat, de zangeres aarzelde niet om tussendoor het publiek te adresseren en de zaal reageerde van het begin af aan enthousiast. Hoffmans romige stem wist vaak een gevoelige snaar te raken: 'Love Gone Wrong', 'Joshua' en 'Ghost You Know' (waarbij ze voor de gelegenheid ook even achter de piano plaats nam) waren al prachtnummers op het album, maar kwamen live nog sterker over. Tussendoor grapte de Amerikaanse even dat ze zich op het podium bijna te goed amuseerde om dit tragische materiaal te brengen.

Dé verrassing van de avond en meteen een ander hoogtepunt was 'Solipsist', een wat meer rockgetint nummer dat vooraf niet meteen tot mijn favorieten behoorde, maar in de energieke live-versie wel meteen in het oog sprong. Dieptepunten kende de avond niet. Tussen de nummers door werd soms wat tijd verloren met het afstemmen van de gitaar - Hoffman excuseerde zich hiervoor in de hoop ooit te touren met en arsenaal aan gitaren en een roadie die ze voor haar in gereedheid brengt - maar deze kleine lacunes waren niet storend, dankzij de ongedwongen sfeer waarin het hele concert baadde. De Botanique deelde duidelijk mijn mening: op aandringen van een hevig applaudisserend publiek keerde Hoffman dan ook tot twee maal toe terug voor bisnummers, waaronder 'Chelsea Hotel' van Leonard Cohen en 'Persephone', een nummer van het debuutalbum 'Megiddo' (1997). Deze afsluiter was meteen ook een vreemde eend in de bijt, voorts werd bitter weinig uit de backcatalogue gepuurd. Het was dan ook duidelijk dat met 'Choreography' een nieuwe Lauren Hoffman gearriveerd is. Op een podium is ze uitgegroeid tot een charismatische, zelfverzekerde artieste die zich ook van haar broze kant durft laten zien. Geen baanbrekende show, maar een sterke en eerlijke performance. Ik hoop dan ook dat ze na deze avond wat sneller naar onze contreien terugkeert.
E-mailadres Afdrukken
 
Lauren Hoffman

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST