Banner

The Fall

Cies van de Kwies - 01 februari 2006


Petrol, Antwerpen 26/01/05

Lang geleden dat ik nog eens naar De Nachten was geweest, een redelijk mens komt immers niet naar Antwerpen voor zijn plezier. Een vooroordeel dat nog maar eens pijnlijk bevestigd werd toen de portier ons bijna 10 minuten buiten in de vrieskou liet wachten voor we binnen mochten ('te druk aan de kassa') om dan te constateren dat er 2 walgelijk arrogante en trage meiskes aan de balie zaten te kletsen en helemaal hun werk niet deden. Huppeltrutten die ik hopelijk nooit aan nog aan een andere kassa hoef tegen te komen.

Maar The Fall wou ik toch eens gezien hebben, al was het maar om Mark E Smith te zien voor hij ten gevolge van één of andere rock'n roll disease bijgezet wordt in de galerij van dooie punklegendes. Al meer dan 25 jaar bestookt The Fall de wereld met een enorme hoeveelheid eigengereide en veelal opruiende en compromisloze noise. Vooraf kregen we nog een zeer verdienstelijke en bijwijlen hilarische spoken word performance van John S. Hall (zanger van King Missile).

The Fall stak loeihard van wal en misschien lag het aan het lage plafond, of de dove PA-man, maar de muziek haalde bij momenten de pijngrens. 10 minuten later stond ik dus op een haalbaarder afstand. Muzikaal is het vooral de ritmesectie die de toon bepaalt. De meeste nummers moesten het nagenoeg zonder melodie stellen, en deed me heel erg denken aan de hoekige trage punk van The Stanglers. De lange songs zijn monotoon en hypnotiserend, in de traditie van oude bands als Can, Velvet Underground en The Stooges. Het geluid werd bijwijlen aangenaam opgefrist door een toetseniste die af en toe ook eens iets meezong.

Zangtalent is iets waar je Mark E Smith niet echt van kunt beschuldigen. Het is meer door twee micro's declameren van iets wat waarschijnlijk cynische poëzie is (ik begreep er in elk geval geen woord van), maar waarbij elke zin dan wordt afgesloten met een lange "uuuh", om de nonchalance van Smith nog meer te onderstrepen. De vroegere dokwerker die zich ontwikkelt tot poëet maar zijn kust-eens-allemaal-mijn-kloten-mentaliteit nog niet verloren heeft, zo kun je het Fall-geluid nog het best omschrijven.

Een echte fan ga ik nooit worden, maar het was interessant om eens te zien dat zo'n groep tot nu nog altijd zijn stempel drukt op hippe bands als The Streets of LCD Soundsystem.
E-mailadres Afdrukken
 
The Fall

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST