Banner

The Bad Plus

Tom Deburghgraeve - 10 oktober 2005


AB Box, Brussel, 06/10/2005

Onder de noemer Jazzaktuell programmeert de Ancienne Belgique jazz, but not as you know it. Uiteenlopende bands die jazz als uitgangspunt hebben en er hedendaagse trends mee laten congrueren krijgen er een forum. Een band die helemaal in dat plaatje past is het Amerikaanse trio The Bad Plus. Ze gaan aan de slag met een klassiek jazzinstrumentarium als piano, staande bas en drums. De eigenheid van het drietal schuilt in hun aanpak. Als geen ander weten ze technische begaafdheid en ruimte voor improvisatie, twee typische kenmerken in jazz, te combineren met de power van rockmuziek. Puriteinen mogen snuivend de neus ophalen voor die aanpak, maar het kransje fans dat was komen opdagen dacht daar duidelijk anders over.

Dat The Bad Plus geen traditionele jazzmuzikanten zijn, merkte je in een oogopslag. Neem nu de vingervlugge pianist Ethan Iverson: in zijn muisgrijze maatpak zag hij eruit als een wat pafferige, saaie eurocraat. We moesten hem werkelijk achter het klavier van zijn zwarte vleugel aan het werk zien om die indruk van ons af te schudden. Drummer David King oogde als zijn absolute tegenpool. Met zijn piercings en tatoeages leek hij veeleer weggeplukt uit de spionkop van een Engelse voetbalploeg, een kwalijk vermoeden dat hij enkel versterkte met furieus en halsbrekend drumspel. Zijn niet aflatende glimlach bewees gelukkig het tegendeel. Bassist Reid Anderson op zijn beurt kwam als een hippe en mondaine twintiger voor de dag.

Het optreden stond vooral in het teken van hun nieuwe plaat, 'Suspicious Activity?', die in Amerika al uitgebracht is, maar nog niet zijn weg gevonden heeft naar Europa. De schuld van de muilezel die de band naar Sony had gestuurd, volgens Ethan. "Apparently he didn't arrive yet", grapte hij. De nieuwe composities verrasten niet, maar lieten wel een band horen die nog meer aan zelfvertrouwen en vastberadenheid won. Eigenzinnig is de band altijd geweest, getuige hun coverrepertoire: van Black Sabbath over Ornette Coleman tot Nirvana, The Pixies of zelfs Aphex Twin. In Brussel trakteerden ze een enthousiast publiek op een interpretatie van Björks 'Human Behaviour'. Zelfs Vangelis kreeg een rectale behandeling, tot groot plezier van een steeds luidruchtiger applaudisserend publiek. De passie waarmee de band zijn muziek brengt, was daar niet vreemd aan. Anderson, die tekende voor een groot deel van de nieuwe nummers, en Iverson speelden geconcentreerd, maar het was vooral drummer King die de aandacht naar zich toe trok. Aan waanzinnige snelheden striemde hij alle hoeken en kanten van zijn drumstel: weinig subtiel, maar erg indrukwekkend.

Tot twee maal toe mochten ze terugkomen. Kamerbrede glimlachen toonden overduidelijk hoe blij ze daar mee waren.
E-mailadres Afdrukken