Banner

Low

Cies van de Kwies - 25 februari 2005

Ik heb me enkele weken geleden de fijne schijf 'The Great Destroyer' van Low aangeschaft. Volgens die loser van Humo bewandelt Low de paden van heavy gitaren en noise' maar wie samen met mij twee jaar geleden hun optreden zag in de Predikherenkerk in Leuven, weet dat de uitvinders van de slowcore net zo graag een potje jammen. Wat op zich al een prestatie is, als je hun minimale bezetting drums-gitaar-bas bekijkt.

Studio Brussel had die avond ook de 5e verjaardag van Duyster te vieren, en het was dan ook Ayco die de presentatie voor haar rekening nam. Het concert werd door een nogal arty farty film voorafgegaan die iets met de sympathieke zwartkwieten van Black Heart Procession te maken had. Wat precies ontgaat me, want boeien kon het me niet echt.
Opener was Kid Dakota, een duo met de bassist van Low. Het werd een intiem vuistvol luisterliedjes die me echter nooit van mijn sokken bliezen. Wel muziek die helemaal in een Duyster-avond past: tomeloos weemoedig en oorverdovend zoet, helemaal niet triest zoals buitenstaanders ten onrechte denken. Maar we kwamen voor Low, die meteen pretty rockend van wal staken. De samenzang van Mimi, zoals altijd staand achter haar drums, en Alan op gitaar is nog altijd een magisch moment. Fluwelen nachtegaal meets Neil Young' je kan het omschrijven zoals je wil, je moet het vooral horen. Alan gooide met bloemetjes naar zijn vrouw ("She's so pretty and we're married for 15 years now"), grapte even over Bush ("You have a very powerful city") en zette een hypnotiserend 'Monkey' in. Die bezeten basdrums! Het meeste materiaal die avond kwam uit hun nieuwe CD, maar je hoorde aan het applaus uit de zaal dat er fans van het vroegste uur bijzaten toen ze aan het fluisterstille 'Amazing Grace' begonnen. Een song als 'California', die Alan opdroeg aan zijn moeder, mag van mij dan weer zó op Radio1. Al bij al een concert dat kon bekoren dus, maar de magie van het concert in die Leuvense kerk twee jaar geleden, kon je toch niet opsnuiven. Misschien lag het aan hun drukke tourschema, want na anderhalf uur ging de stekker eruit, zonder bissen. Jammer.

Nadien ook nog even in de ABClub naar Faun Fables gaan kijken. StuBru omschreef haar genre als "middeleeuwse muziek voor de toekomst". Ik dacht eerder aan "lesbische folk, geschikt voor theerokers en ander tempeh- en tofu-vretend publiek", en begaf me huiswaarts langs de bijna volstrekt lege Brusselse tunnels. Slaap zacht, mijnheer de president.
E-mailadres Afdrukken
 
Low

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST