Banner

Ghinzu + Waldorf

Markus Niementhaler - 27 januari 2005


Lange tijd leek er in het Brusselse cultuurwereldje een stilzwijgende afspraak te gelden: de AB, dat is de cultuurtempel van les Flamands, en de Botanique is voor de Walen. Dat ging allemaal goed, tot er plots - ergens in de buurt van de Nijl - een vlindertje zijn vleugeltjes opensloeg. De gevolgen waren niet te overzien: ten zuiden van de taalgrens werd een indrukwekkende lawine in gang gezet, het legertje uitmuntende bands groeide gestaag aan en bereikte een steeds groter publiek. Plots waren de Orangerie, het Musée of de Rotonde van de Botanique niet groot genoeg meer om alle enthousiaste fans uit het hele land in één zaal(tje) te proppen en moest er worden uitgekeken naar een andere locatie. Een klein jaar geleden slaagden Ghinzu, Sharko en Girls in Hawaii erin onze" Ancienne Belgique in een mum van tijd uit te verkopen. Les Girls speelden intussen op de grootste Vlaamsche festivals en werden zelfs opgemerkt door TMF, Sharko verlegde haar actieterrein naar de rest van de Franssprekende wereld en de Brusselaars van Ghinzu toeren haast onafgebroken om hun vorig jaar verschenen, fantastische cd Blow te promoten. De plaat werd intussen ook uitgebracht in Frankrijk, en dat gaat gepaard met een uitgebreide tournee bij onze zuiderburen. Maar ook Duitsland en Zwitserland krijgen John Stargasm en co nog dit jaar op bezoek. De Belgische fans die hun favoriete band nog een keer aan het werk wilden zien, moesten zich reppen voor kaartjes voor het optreden van gisteren. De grote zaal van de AB was al twee weken op voorhand uitverkocht. De voertaal onder de aanwezigen was uiteraard voornamelijk Frans, maar er bleken toch ook opvallend veel Nederlandstalige fans in de zaal. 't Zou tijd gaan worden, bij god!

Frank Deboosere had gladde wegen voorspeld, vandaar dat vrouwlief ons liever met de trein richting Brussel zag vertrekken. Edoch, dat was buiten de mannen van den ijzeren weg gerekend. De trein die ons tijdig in het Centraal-Station diende af te leveren, bleek zich te hebben verslapen. Gevolg: geen kennismaking met het voorprogramma, het naar verluidt fijne Franse collectief Vedett.

Ghinzu was daarentegen wel stipt op tijd; klokslag negen uur gingen de zaallichten uit. Een streepje klassieke muziek (zo dient dat nog ergens voor) kondigde de komst van de band aan. De vijf warriors droegen deze keer niet hun drollige pruiken, maar gorillamaskers. Die werden echter al meteen weer afgezet; de aap uithangen is wel even plezant, maar niet als je onder een spotlicht het beste van jezelf moet geven.
De set begon met het geniale, heerlijk uitgesponnen 'Blow', gevolgd door 'High Voltage Queen". Een eerder rustige start, dus, maar dat bleek al te volstaan om het gros van de fans uit de bol te laten gaan. Met 'Dragon', uit de eerste plaat 'Electronic Jacuzzi', werd een tikkeltje hoger geschakeld. Siamese tweeling 'Jet-Sex'/'Cockpit' bewees dat beide zusjes het ook live met elkaar kunnen vinden en een scheiding lang niet aan de orde is. Tijdens 'Dragster Wave' en 'Do You Read Me' hingen talloze tongen al uit evenveel hijgende monden, maar Ghinzu kende geen mededogen: shock and awe is nog de beste manier om de pletwals te omschrijven die met 'Do You Read Me', 'Dracula Cowboy' en 'Mine' over de murw geslagen zaal denderde. 'Mine' werd meteen daarop nog een keer hernomen, deze keer met de hulp van David Baboulis van Soldout. Na amper vijftig minuten doken de heren van Ghinzu weer de coulissen in, maar daar stond dan wel een uitgebreide bisronde tegenover, met '21st Century', 'Electronic', 'Dolly Fisher' (net als 'Dracula Cowboy' eveneens uit de debuutplaat) en 'Faint'.

Na Ghinzu haastten we ons naar de eerste verdieping van de AB, naar de Club, voor de cd-voorstelling van Waldorf. Deze Gentse groep rond zanger-gitarist Wolfgang Vanwymeersch brengt deze week haar eerste plaat uit, en die werd eveneens gisteravond boven de doopvont gehouden. Over de cd zelf waren wij al zéér te spreken, maar je kunt een groep pas beoordelen als je hen ook live aan het werk hebt gezien. We sloten onze cd-recensie af met de wens deze groep dit jaar op heel wat festivals te mogen begroeten; nadat we hen aan het werk zagen in de Club is deze wens een eis geworden.
Voor een publiek dat al op voorhand volledig uit believers bestond, gaf het kwartet het beste van zichzelf. Waldorf is een groep die er staat. Vanwymeersch is niet alleen een uitstekende songschrijver; hij is tevens een geweldige gitarist die ook op het podium zijn voor dit soort muziek geschapen stem moeiteloos onder controle houdt. Bovendien hield ik ook wel van de manier waarop de band op het podium stond: zelfverzekerd, maar zonder arrogantie, het is slechts weinigen gegeven. Let the music do the talking, en al de rest is bullshit…
E-mailadres Afdrukken
 
Ghinzu + Waldorf

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST