Banner

Tom Helsen + Palomine

Markus Niementhaler - 19 november 2004

Tom Helsen live in Leuven, het is zoiets als een thuiswedstrijd voor Anderlecht: een vol huis trouwe fans die weten dat ze zich mogen verwachten aan een leuk avondje, want hun idool stelt zelden teleur. En teleurstellen, dat deed Tom Helsen ook deze keer niet. Normaal gezien had dit optreden een viertal weken geleden moeten plaatsvinden. Pas te elfder ure kreeg Helsen een aanbod dat hij niet kon afslaan: hij mocht de Britse deerne Dido vergezellen tijdens haar Europese tournee (die haar trouwens ook naar Vorst bracht), zodat de Vlaamse toer even werd uitgesteld.

Vóór het echter zover was, kregen we nog een fijn voorprogramma. Niet Milow, ex-Rock Rally-finalist, vriend en protégé van Helsen, maar het veelbelovende Palomine. De groep kreeg de kans vijf nummers voor de leeuwen te gooien. Een ondankbare opdracht, omdat je doorgaans voor een volle zaal (maar niettemin in een lege kerk) staat te preken, maar mij wisten ze alvast te bekoren met hun poprock (met licht folksmaakje). Wat spreekt voor deze band, is dat ze niet kijken op een ideetje meer of minder en verrassende wendingen in hun nummers smokkelen zonder op hun bek te gaan. In het oog te houden!
Om half tien was het de beurt aan Tom Helsen & Band. Die band bestond uit collega-singer-songwriter en gitarist Tom van Stiphout, Zornik-drummer Davy Deckmijn, Admiral Freebee-bassist Sjang Coenen en toetsenman Gunter Callewaert. Helsen, een man die gemaakt is om grote delen van zijn leven door te brengen op podia en zijn medemens te plezieren met zijn liedjes, zette meteen hoog in door de set te openen met 'Out of Something', de tweede single en tevens opener van zijn uitstekende cd More Than Gold. Meteen was de toon gezet voor een leuk uur in het gezelschap van één van onze beste songschrijvers, die er samen met zijn sterke begeleidingsgroep die hele derde cd doorjoeg. De enige songs vóór de bisronde die niét van die plaat kwamen, waren 'Slowly' en 'When Marvin Calls', toevallig ook onze favoriete nummers van de vorige plaat, 'Tom Is Doing Great'.
Wat we van 'More Than Gold' vinden kunt u elders lezen, we hoeven er dan ook niet bij te vertellen dat we zéér te spreken waren over 's mans songkeuze. Bovendien was de volgorde van de songs zo goed gekozen dat je automatisch naar een climax toegroeide. Hoogtepunten waren er ook onderweg, met behalve het zonet vernoemde 'Slowly' ook nog 'Interstate', 'Rocket' , 'Love and a Bad Chase' en 'Something Great' (het "solomoment"). Hét orgelpunt van het reguliere optreden (want dat er minstens één bisronde ging volgen, kon je natuurlijk meteen aan je water voelen) was afsluiter 'More Than Gold', een song die Helsen op dezelfde hoogte hijst als Joost Zweegers van Novastar.
Het eerste nummer van de bisronde hebben we noodgedwongen gemist (wegens inspectie van de sanitaire vertrekken van STUK - u ziet het: wij moeten echt àlles gecheckt hebben), maar als Helsen trouw bleef aan de setlist van vorige optredens, dan moet het de Ryan Adams-cover geweest zijn. Hierna verschenen Van Stiphout en Callewaert ten tonele om Helsen bij te staan tijdens 'Hotellounge', de inmiddels legendarische dEUS-interpretatie waarmee hij al opviel in 1996. Tot slot voegden ook Deckmijn en Coenen zich bij de groep om de avond af te ronden met 'Tom Is Doing Great' en - voor de tweede keer - 'Out of Something'. De cirkel was weer eens rond, en wéér moesten we concluderen toen we naar de wagen stapten: den Tom was inderdaad in goeden doen!
E-mailadres Afdrukken