Banner

Nick Lowe

Patrick Van Gestel - 03 november 2004

Toen ik zo'n jaar of 16 was, had ik een gesprek met de oom van een vriend. Hij was op dat moment "overgestapt" naar jazz, omdat popmuziek toch niet meer past bij ouder wordende mensen. Als ik daar nu aan terug denk, word ik pissig. Ik hou immers nog steeds van popmuziek als hoor ik het voor de eerste keer. Ik kan nog steeds genieten van een stel jonge snaken die op hun gitaren rammen alsof ze op die manier de duivel willen uitdrijven. Maar dat neemt niet weg dat ik ook een begenadigd songwriter op leeftijd als Nick Lowe naar waarde weet te schatten. Dus trok ik naar de AB getogen om er, samen met een vrij goed gevulde zaal, te genieten van een best aangename show.
Een andere oudere entertainer, Geraint Watkins, wordt door Lowe mee op sleeptouw genomen voor deze korte tournee door de Lage Landen ("why ever do they call it the low countries?"). En Watkins had net een nieuwe CD uit (hij heeft het maar elfendertig keer vermeld), die te krijgen was in de "fwajeej". Watkins brengt een soort blues/jazz, enkel op piano of gitaar, die niet echt aan mij besteed is, al kon ik zijn versie van 'Train Train' wel op prijs stellen, net als 'Only a Rose', een nummer dat hij later samen met Nick Lowe bracht. Maar voor hem waren we dus niet gekomen.

Wel voor Nick Lowe dus, die nog steeds dezelfde idealen nastreeft. Dat bleek niet alleen uit de T-shirts die in de hal werden verkocht en als opschrift "What's so funny about peace, love and understanding?" droegen, maar ook al uit zijn eerste nummer waarin hij luidop stelde dat, indien de mensheid ooit vrede wil bereiken, god mee aan de vergadertafel zal moeten zitten. De set werd langzaamaan opgebouwd. Hij selecteerde nummers uit zijn back catalogue en vermengde die met enkele goed gekozen covers zoals bv. 'Bingo', een lichtvoetig liefdesliedje en 'She Don't Love Nobody' van de onvolprezen John Hiatt.
Opvallend waren voor mij naast hits als 'Cruel to Be Kind', 'Half a Boy and Half a Man' (gebracht met Geraint Watkins op orgel) en 'I Knew the Bride (When She Used to Rock 'n' Roll)', songs als 'Indian Queens', waaraan hij ook - en dat deed hij wel vaker - een verhaal vastknoopte. En uiteraard mocht 'What's So Funny about Peace, Love and Understanding' niet ontbreken.
Zoals al eerder vermeld speelde hij ook enkele nummers met zijn voorprogramma, nummers die trouwens erg genietbaar waren. Afronden deed hij met twee bisnummers, waaronder 'Heart of the City', één van mijn persoonlijke favorieten.
Het concert werd mooi naar een climax opgebouwd en behield zijn spanning, maar of ik weet nog niet er bij een volgende doortocht van Lowe weer zal bij zijn.

In samenwerking met De Muziekfriek
E-mailadres Afdrukken