Banner

Happy New Ears – Burnt Friedman, Jaki Liebezeit and Joseph Suchy + aMute

Tom Deburghgraeve - 03 oktober 2004

Happy New Ears profileert zich als een festival voor nieuwe muziek. De krijtlijnen van dit boeiende Kortrijkse muziekgebeuren worden niet door genres uitgetekend, wel door kwaliteit. Voor de niet-ingewijden: de naam "Happy New Ears" knipoogt naar de eigenzinnige pianist John Cage. De man doopte een stuk van vier minuten stilte fijntjes tot 'Happy New Ears'. De achterliggende gedachte? Ook al is er niets te horen, je hoort altijd íets. Denk er het uwe van, feit is dat de organisatie naar jaarlijkse gewoonte in samenwerking met De Kreun tekende voor een paar veelbelovende concerten. Zaterdag was het de beurt aan het triumviraat Friedman, Liebezeit en Suchy, voorafgegaan door de Brusselse laptopartiest aMute. enola was van de partij om zich de oren te laten wassen.
De zaal in Theater Antigone was sober maar sfeervol ingericht met een rood verlichte wand. Benieuwd hoe aMute zijn knappe debuutplaat live ging brengen, troonden we net als de overige concertgangers een stoel mee uit het belendende café. aMute, onlangs op deze site nog omschreven als een nieuwe vaandeldrager van de Belgische elektronicascène, kent de achilleshiel van live-laptopmuziek. Hoe boeiend de muziek ook mag zijn, veel artiesten weten op het podium geen extra dimensie toe te voegen aan hun gefrunnik en geklik op pc. Gevolg: thuis de volumeknop van de stereo een ruk naar rechts geven en je bereikt hetzelfde resultaat. Niet zo dus voor aMute, aka Jérôme Deuson. De Brusselaar gordde on stage zijn gitaar om, deed zijn ding met de laptop en liet zich op enkele nummers bijstaan door een drummer. De set opende dan ook onverwacht hard voor wie vertrouwd was met het geluid van A Hundred Dry Trees. En het postrockgehalte van aMute's muziek kwam op de planken wel vaker extra uit de verf. De geest van Mogwai of GY!BE was nooit ver weg. Goed idee om zijn set een zichtbaar performancegehalte te geven, maar laat dit nu net het punt zijn waarop het in zekere zin fout ging. De drummer van dienst zat óf aan de pep óf komt aan de kost als houthakker. De man mepte op de vellen als drumde hij bij een drieste rockband. Jammer, want zijn gebeuk overstemde de melodieuze symbiose van warme gitaarklanken, clicks and cuts en field recordings die Deuson reconstrueerde. Enkel in de gierende noisefinale van het concert kwam het potige drumwerk tot zijn recht. Gelukkig konden de fans hun hart ophalen aan de nummers waar Deuson de klus alleen klaarde. Een videowand voorzag het optreden verder van een bij wijlen schitterend decor. Ten minste, als de techniek een beetje meewilde, wat niet voortdurend het geval was. De bijna ziekelijk verlegen Deuson - de man excuseerde zich voor de violist die niet kwam opdagen "parce qu'il doit travailler ce soir" - bracht kortom een geloofwaardige set, maar moet zich in de toekomst met de juiste mensen omringen.

Toen het drietal Friedman, Liebezeit en Suchy het podium betrad, moest ondergetekende even een glimlach onderdrukken. Vroeger op de avond, bij de zoektocht naar Theater Antigone, had hij een stelletje voorbijgangers aangeklampt. De mannen excuseerden zich schouderophalend met een "Sorry, we don't understand you." Wist deze recensent toen veel dat hij net een van zijn idolen - mister Friedman himself - voor zich had… De drie heerschappen namen plaats achter hun instrumenten: Joseph Suchy op gitaar, Jaki Liebezeit - ooit nog drummer bij het illustere Can - achter een basic drumstel en Burnt Friedman achter een aantal vreemde zwarte dozen vol kabels en knopjes. Gedrieën brachten ze een hypnotiserende, complexe en sterk ritmische sound, voortkabbelend op de sobere en subtiele drumpartijen van Liebezeit. De typische Friedman-sound was meteen herkenbaar: dubby bassen, hotsende klik- en plopgeluiden en een amalgaam van verbasterde en gemuteerde geluidsklanken. Suchy op gitaar was een genot om naar te kijken: de ogen gesloten, vaak met open mond opgaand in het groepsgeluid. Ook het publiek genoot met volle teugen en onthaalde elk nummer op uitbundig applaus. Mooi om zien hoe de "ernstige" gezichten van de onverstoorbare muzikanten elkaar verwonderd en breed glimlachend aankeken bij elk handgeklap. Een dermate aandachtig en dankbaar publiek valt hen blijkbaar niet altijd te beurt. Zonde. Enig minpunt misschien waren de wel erg lang uitgesponnen nummers. Naar het eind van het concert merkte je dat sommige mensen het wat lastig kregen om stil te blijven zitten of de aandacht erbij te houden. Navelstaarderij van deze heilige drievuldigheid?
Misschien, maar wie staart niet graag naar een welgevormde navel?
E-mailadres Afdrukken
 
Happy New Ears – Burnt Friedman, Jaki Liebezeit and Joseph Suchy + aMute
Theater Antigone, Kortrijk / 41184

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST