Banner

Lochtfest

Markus Niementhaler - 08 augustus 2004

Lochtfest
België, en niet in de laatste plaats het gedeelte dat boven de taalgrens ligt, staat niet alleen bekend omwille van zijn norse, klagende en wantrouwige inwoners met een kruideniersmentaliteit en een baksteen in de maag, die om hun eigen have en goed te beschermen als een kloek tijdens verkiezingen in steeds grotere getale voor het Vl Bl stemmen. Tijdens de zomer lijkt iedereen hier echter best tevreden (okee, juli is wel steeds te koud en te nat en augustus véél te heet) is Flàànderen plots een leuke plek om te toeven, met al die festivalletjes en zo. Wij kozen er elk weekend eentje uit, en brengen hier kort verslag over uit in onze 'Ronde van Flàànderen'.

Lochtfest Duffel, 7 augustus 2004

LANG LEVE JEROEN SWINNEN!!!

Het kleinste en ook veruit het aardigste festivalletje dat we bezochten was ongetwijfeld dit Lochtfest in Duffel. Gratis inkom én slechts één euro voor een drankje, er zullen mensen geweest zijn die alleen al hiervoor naar De Locht afzakten. Zij zullen daar dan ook getuige geweest zijn van een paar interessante acts. Behalve Five Days Off (waarvoor we te laat kwamen) kregen de aanwezigen ook A Brand en Daan geserveerd. Knap, er zijn festiviteiten met meer naam, die het met mindere namen moeten doen.

A Brand bracht dit jaar een geslaagde debuut-cd uit met pretentieloze pop- en (glam)rocksongs. De groep viel in het verleden al eens op door het fantastische 'Phonomatic'-project, ook op het podium willen ze het net iets anders doen dan het gros van het peloton. A Brand opteert immers voor vijf frontmannen, zodat elk lid van de band zijn 'moment de gloire' heeft tijdens het optreden.
Of het komt door de hitte of omdat het bestaan van 45 RPM nog niet geheel was doorgedrongen tot de geesten in monumentendorp Duffel, het viel op dat de reactie op de muziekfabriek van Dag Taeldeman en Frederik Heuvinck niet echt in verhouding was met de band zelf. Die lieten het echter niet aan hun hart komen en speelden alsof ze voor een uitgelaten publiek van enkele tienduizenden uitzinnige fans stonden. Er viel dan ook niks aan te merken op 'Warrior Soul', 'Riding Your Ghost', 'Sally' en de andere prijsbeesten van hun eersteling. Tussendoor werd ook een nieuwe song voorgesteld, en die doet alleen maar het beste verhopen voor de toekomst. Hoe meer nieuwe songs hoe liever, trouwens, want dan kunnen minder geslaagde dingen zoals 'Yeah' en 'Talk Shit' van de setlist geschrapt worden. We mogen echter niet vergeten dat dit een relatief nieuwe naam is aan het nationale rockfirmament en dat hun Grote Dagen ongetwijfeld nog moeten komen.

Twee mannen zijn vorige herfst in alle stilte aan de slag gegaan om ervoor te zorgen dat zij er deze zomer zouden staan en de vruchten kunnen plukken van hun noeste arbeid. De ene heet Lance Armstrong en won een belangrijke wielerkoers, de andere heet Daan Stuyven en laat al een hele zomer lang een verpletterende indruk na bij elke passage op een concertpodium.
Vijf jaar geleden nog werd hij op het podium "slechts" bijgestaan door klasbakken Guy Van Nueten en Dago Sondervan, tegenwoordig wordt Daan geruggensteund door een uitstekende liveband (inclusief mannelijke achtergrondzanger). De cd Victory vond intussen haar weg naar het grote(re) publiek, en ook festivalorganisatoren durven met een gerust gemoed Daan programmeren als hun topact. Terecht, overigens, want wat hij op Werchter liet zien was fantastisch, in Duffel was het zo mogelijk nog beter.
Vele "grote" Belgische acts beperken zich liever tot de grote festivals, onder het motto "wie het kleine niet eert…" was (en is) Daan dit jaar ook te zien op o.a. Stage Fight (Keerbergen), de Dijlefeesten in Mechelen en dus op Lochtfest. Hoewel ik Daan een erg goeie zanger vind (zeker op plaat), is het opvallend dat het net 'Housewife', de instrumental van de laatste plaat is die hem deze zomer een loeier van een hit bezorgt. Het is een nummer dat dan ook scoort op verschillende fronten: bij de '80s-nostalgici, de dance-liefhebbers en bij de fans van eigenzinnige pop. En het dient gezegd, ere wie ere toekomt, één van de architecten van Daans succesvolle sound van vandaag is ongetwijfeld toetsenman Jeroen Swinnen. We kunnen het niet genoeg benadrukken dat Jeroen Swinnen een erg onderschat - want zéér belangrijk muzikant is - die niet allen bij Daan maar ook bij Superdiesel (en eerder) Vive la Fête zijn onmiskenbare stempel drukt(e) op de sound, zonder het eigen karakter van de songs aan te tasten. Daarom nog een keer: lang leve Jeroen Swinnen!
De setlist van Daan was goeddeels dezelfde als in Werchter. Het enige verschil leek me dat hij er veel meer ontspannen bijliep als toen, wat misschien wel logisch is. Werchter is een mijlpaal voor een binnenlandse artiest, een klein festival als dit is werk. Dat was er echter niet aan te zien. Daan reeg de hits en de sterkste nummers uit zijn drie cd's aan elkaar, zoals een onderbetaalde arbeidster parels aan een snoer in een Aziatische sweat shop.
'Bridge Burner', 'Sunchild', 'Swedish Designer Drugs', 'Convertible Chaos', 'Boots', 'Victory', 'Renegade', 'Eternity'… allemaal defileerden ze als kandidaat-schoonheidskoninginnen over het podium, de jury is nu nog steeds aan het beraadslagen wie nu eigenlijk de mooiste was.
E-mailadres Afdrukken