Banner

Mathieu Vandekerckhove (Syndrome)

''Niet het instrument, maar de persoon die het bespeelt''

Guy Peters - foto's: Syndrome - 20 juli 2011

Het zijn Gouden Tijden voor wie de Amenra-clan een warm hart toedraagt. De band, die intussen volop werk aan het maken is van het vijfde deel in zijn Mass-reeks (dat, zoals pas bekend gemaakt werd, uitgebracht zal worden door Neurot Records), heeft immers een paar verwante projecten die recent een stuk prominenter op het voorplan getreden zijn. Zo liet Oathbreaker een debuut op de wereld los dat op deze website erg enthousiast onthaald werd, terwijl gitarist Mathieu Vandekerckhove een soloproject heeft dat ook los van de familie op eigen benen kan staan.

Hoewel het zeker niet mijlenver verwijderd is van wat hij in andere context al liet horen -- de sound en sfeer is vaak onmiskenbaar de zijne --, zit er toch ook een aspect in dat minder belicht wordt bij die andere projecten. Floating Veins situeert zich op het kruispunt tussen versmachtende drone, hypnotiserende rock en dromerig minimalisme en laat een verhaal in vijf hoofdstukken horen dat al even meeslepend is als de verwoestende power van de moederband. Vandekerckhove was bereid om nog wat extra tekst en uitleg te geven bij het album:

enola: “Absence” als songtitel, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar bij de andere songs is dat moeilijker. Laat je je leiden door beelden, titels of ideeën als je muziek maakt, of komen die pas achteraf?
Vandekerckhove:
“Ieder nummer is een weerspiegeling van een moment in mijn leven, een herinnering in mijn leven, zoals ook de geboorte van mijn zoon Wolf (naar wie eveneens een song vernoemd werd, gp). Dat was ook het vertrekpunt voor het maken van het nummer “Absence”: ik probeerde de gevoelens die ik toen ervoer -- vooral machteloosheid -- in het nummer te steken. Daardoor is Floating Veins voor mij een soort fotoboek geworden, maar dan met muziek in plaats van foto's, met verschillende gevoelens voor verschillende tijdstippen.”

enola: Kan je een woordje uitleg geven bij de titel Floating Veins en wat die betekent voor het album?
Vandekerckhove:
“De muziek die ik maak werkt als een soort meditatie voor mij. Het gaat om het creëren van het gevoel dat je ziel/geest door je aderen zweeft en het middelpunt van je lichaam zoekt. Ik wil in het diepste van mezelf kijken en afwezig zijn bij wat er rondom mij gebeurt. Daardoor kan ik alles loslaten. Door een samenloop van tonen/klanken die ik zelf kan manipuleren, heerst er een soort van rust over mijn geest en lichaam. Op de cover staat een onderwaterfoto van mijn zoon Wolf. Wolf is mijn leven, mijn bloed.”

enola: Hoe sterk is visuele kunst (film, fotografie, etc.) als invloed? Voor de bands waarbij je betrokken bent, lijkt het visuele aspect altijd van cruciaal belang. Welke kunstenaars/stromingen zijn van invloed geweest op jou persoonlijk, als (solo-)artiest?
Vanderkerckhove:
“In alles wat we doen proberen we een gevoel te creëren en dat te uiten via verschillende mediums, dus zowel muzikaal als via artwork, met foto's, een boek, expo's en zijprojecten. Al die aspecten zijn voor elk van ons even belangrijk. Alles wat we doen moet ook kloppen. Kunstenaars die mij beïnvloed hebben zijn Bill Viola, Andrei Tarkovsky, Kenneth Anger, David Lynch, Alejandro Jodorowsky, E. Elias Merhige, e.a.”

enola: Bij de andere projecten ben je deel van een geheel dat zich altijd expliciet als collectief voorstelt. Nu sta je alleen in de kijker. Voel je je daar comfortabel bij?
Vandekerckhove:
“Voor een Syndrome-performance ben ik wel wat nerveus, maar eenmaal ik bezig ben, sluit ik mij op in mijn eigen wereld, waar ik mij comfortabel voel.”
enola: Worden de songs van “Floating Veins” ook live gebracht, en hoe verschillen ze dan van de studioversies?
Vandekerckhove:
“De nummers worden ook live gebracht, en voor 90 procent in dezelfde versies. Soms improviseer ik en dan laat ik me leiden.”

enola: Wil je iets kwijt over hoe je je sound hebt gevonden voor Floating Veins (bvb. op welke effecten/werkwijze je regelmatig terugvalt)?
Vandekerckhove:
“Ik ben autodidact en heb mijn eigen manier om muziek te maken. Natuurlijk heb ik op technisch vlak wel wat kunnen bijleren in de studio's tijdens de albumopnames met Amenra en Kingdom. Een vijftal jaar geleden heb ik me een opname- en softwareprogramma gekocht en zo ben ik van start gegaan. Ik wil mezelf ook geen grenzen opleggen.”
enola: Persoonlijk vind ik het verstandig dat je je album relatief kort heb gehouden -- in welke mate was dat bewust gedaan of een gevolg van wat je voorhanden had qua materiaal?
Vandekerckhove:
“Het was geen bewuste keuze. Ik vond dat de plaat compleet was en dat er niets meer toegevoegd moest worden.”

enola: Hoe ben je eigenlijk in de muziek terechtgekomen?
Vandekerckhove:
“Midden jaren negentig was de ‘H8000 hardcore/straight edge’ heel populair in België. Mijn oudere broer speelde toen in een hardcore band en nam me altijd mee naar de shows. Zo ben ik in de scene terechtgekomen. Als tiener was ik onder de indruk van de lokale hardcore bands, ik keek er naar op. Colin (Van Eeckhout, Amenra-zanger, gp) en Kristof (Mondy, oorspronkelijk bassist, gp) speelden toen in de band Spineless. Op een dag hadden ze een nieuwe gitarist nodig en dat ben ik geworden. Ik was toen zestien. Een paar jaar later voelden we dat we met die band een andere richting uit wilden, ook al waren niet alle bandleden het daarmee eens. Colin, Kristof en ik stopten met Spineless en hebben met Bjorn (Lebon, drummer, gp) Amenra opgericht. Dat was in 1999. Amenra was geboren.”

enola: Heb je ooit al geprobeerd om het solo aan te pakken op een meer conventionele manier, in een singer-songwriter stijl (al dan niet in folk/blues-traditie)?
Vandekerckhove:
“Ik heb het nog niet echt geprobeerd, maar ik zal het zeker nog wel doen. Een solo akoestische plaat schrijven is een van mijn dromen. M’n zangtalent is wel niet al te best, dus waarschijnlijk zal het een plaat worden zonder mijn stem.”

enola: Aidan Baker, die onlangs ook een album uitbracht via ConSouling Sounds, bekende laatst dat hij eigenlijk maar twee gitaren heeft, en dat terwijl ik verwachtte dat hij als solo-artiest zou beschikken over een enorm arsenaal. Hoe zit dat bij jou? Ben je een materiaalfreak?
Vandekerckhove:
“Zelf ben ik ook geen materiaalfreak. Ik speel al meer dan twaalf jaar met dezelfde gitaar (een Gibson Les Paul) en versterker (JCM 800). Die heb ik allebei tweedehands gekocht. Onlangs heb ik me wel een Fender gekocht, als reservegitaar. Nu heb ik dus twee elektrische gitaren, terwijl ik ook maar twee akoestische gitaren heb. Niet het instrument, maar de persoon die het bespeelt, maakt de muziek.

enola: Ik pols ook regelmatig eens bij muzikanten of ze muziek beluisteren waarvan weinig tot niets doorsijpelt in hun eigen muziek, en dat is meestal wel het geval. Heb jij zo ook iets met namen of stromingen die men niet van jou zou verwachten?
Vandekerckhove:
“Waar mensen zich misschien niet zouden aan verwachten zijn bands als Massive Attack, Portishead en Fever Ray. Ook "Soldier", het nieuwe nummer van Amatorski, vind ik goed. Daarnaast luister ik ook veel naar Indian Jewelry, Moon Duo, The XX, Wooden Shjips, David Bowie, … te veel om op te noemen.

enola: Aidan Baker heeft een kolossale discografie. Hoe zie je jezelf evolueren? Is Syndrome iets waar je je ei in kwijt kan als de andere projecten even stil liggen, of is het gelijkwaardig?
Vandekerckhove:
“Er gaan zeker nog nieuwe platen komen met Syndrome. De volgende plaat komt volgend jaar uit op ConSouling Sounds. Er komt ook een kleine tour in november, normaal gezien met Monotonos en Sequences. Het lijkt misschien zo dat alle andere projecten stil liggen, maar dat is eigenlijk niet zo. Momenteel is het zelfs redelijk druk: met Amenra zijn we volop bezig aan nieuwe nummers. We hebben net ook een record deal bij Neurot Records gekregen. Er komen vier shows aan met Neurosis. We doen ook exposities met de Churchofra, zijn bezig met een fotoboek, artwork, video, Kingdom/Caan nummers aan het maken. We stoppen niet. We blijven gaan, want het is ons leven.

Vandekerckhove werkt momenteel ook aan een theatervoorstelling onder de noemer “Syndrome Collective: The Second Project #2, a Hel’s Kitchen Production”. Die voorstelling, waarvoor Vandekerckhove samenwerkt met drummer Piet Dierickx (Drums Are For Parades) en Tine Guns (video/audio), wordt vertoond tijdens Theater Aan Zee (van 28/7 tot 6/8 in Oostende) en op het Next Festival (18/11-3/12 in Kortrijk).

E-mailadres Afdrukken