Banner

Goose

''Mochten we daar zin in hebben, dan wordt het volgende album een paukenplaat''

John Cossement - 20 oktober 2010

Begin oktober, het multiculturele Anderlecht baadt in een zalige Indian summer-namiddag: na een "assiette merguez" bij den Turk zit ik, loensend naar een indrukwekkende wall of fame bezaaid met gouden platen, in een achterkamer van het PIAS-gebouw tegenover Dave Martijn en Mickael Karkousse, twee uiterst innemende leden van de band Goose. Een gesprek over het kakelverse album Synrise.

enola: Wat hebben jullie toch met het getal ’vier’? Er zat vier jaar tussen jullie Rock Rally-overwinning in 2002 en de debuutplaat Bring It On en nu zijn er weer vier jaar voorbijgegaan.
Dave Martijn: "En we zijn met vier."
Mickael Karkousse: "Plus, vier jaar eerder, in 1998 hadden we al eens onder een andere naam deelgenomen aan de Rock Rally (finaleplaats met Loamy Soil, jc)."

enola: Nochtans hadden jullie in het vorige goddeau-interview beloofd al in 2008 een nieuwe schijf af te leveren.
Martijn: "We zijn perfectionisten maar we hebben ook heel lang getourd en dan kunnen wij geen nummers schrijven. Wij doen dat thuis, in onze studio, op ons gemak. We konden inderdaad een plaat in 2008 hebben uitgebracht, maar dat zou geen goed album zijn geweest. Of tenminste: niet goed genoeg voor ons."
Karkousse: "We zijn een band waarvan men zou mogen verwachten dat we iets interessants zullen brengen. Of die anderen ook op ideeën kan brengen om eens iets anders te doen. Wij houden van groepen die hun tijd nemen om een interessant product te brengen: Air met Moon Safari of 10,000 Hz Legend of Daft Punk. Op die manier zien we onszelf graag."

enola: Nummers als "Can’t Stop Me Now" of "As Good As It Gets" liggen in het verlengde van Bring It On, terwijl "Like You" of "Bend" een totaal andere sound hebben. Waar zit volgens jullie het exacte verschil tussen het debuut en Synrise?
Karkousse: "We hebben ons deze keer gefocust op de songs. We hebben vaak de nummers naar versies op akoestische gitaar herleid en ons de vraag gesteld: "Ontbreekt er iets essentieels aan dit nummer?" Maar dit is niet echt een verschil, eerder een evolutie. Bring It On had het meer van slogans, van directe informatie en impact. Deze plaat heeft heel wat meer lagen en het was voor onszelf een ware zoektocht. We hebben ook toegelaten om melodieën toe te voegen. Er is een goede wisselwerking tussen de melodie, het instrumentale en de zang."
Martijn: "De plaat is langer, wat ons ook vreugdevol stemt."
Karkousse: "We hebben moeite gehad om korte nummers te schrijven."
Martijn: We hebben geleerd onze tijd te nemen. Een nummer als "Bend" duurt meer dan zeven minuten, maar beluister het vier keer, en je ontdekt er een heel verhaal in. Het verhaal van de synthesizer (lacht). De thematiek van de plaat valt niet te definiëren maar er is een verhaal doorheen de plaat geweven. Ach, het is niet per se een storyline, het gaat over een mood, over vibes."
Karkousse: "Ik beschouw de plaat graag als een autorit waarbij je van situatie in situatie belandt. Soms ga je binnen een nummer van a naar b naar c, soms gebeurt dat van nummer tot nummer. Ik zou gerust met een koptelefoon het album in een taxi kunnen beluisteren en intussen naar buiten turen, er zouden zich scènes en situaties kunnen voordoen die passen bij de plaat."

enola: De bio gaf aan dat Synrise een soundtrack is voor een niet-bestaande film. Maar wat als je dan toch een film zou moeten uitkiezen die bij de plaat past?
Karkousse: "Moeilijk. Het zou een combinatie van "heel gestileerd" maar ook "organisch" moeten zijn, twee zaken die op zich niet veel met elkaar te maken hebben. Dagelijkse dingen zodanig in beeld brengen dat die opnieuw abstract worden, zo zie ik het."
Martijn: "Ik zie er een Franse film in, met heel wat melancholie."
Karkousse: "Ik zie weidse landschappen. De muziek is niet zo donker als ze lijkt, het zou een film moeten zijn waarin weinig gesproken wordt. Je zal wel conversaties zien maar de muziek zal spreken."

enola: Mag ik de vorige plaat een happy partyplaat noemen terwijl deze vaak in een groezelig seventies en eigthies sfeertje baadt?
Martijn: "Noem het melancholie, tristesse maar ook positieve kracht en energie. Zelfs euforie."
Karkousse: "Je kan de plaat bijvoorbeeld op verschillende momenten afspelen, met telkens een ander effect. Als je ze opzet voor je uitgaat, brengt ze je in de mood. Tijdens het uitgaan zal de plaat je vollen bak meeslepen en uitdagen en bij thuiskomst is het effect afhankelijk van welke middelen je nog tot je neemt (lacht)."
Martijn: "Ik vind Synrise een herfstplaat, ze past perfect bij …. (lacht) het vallen van het blad."

enola: De kindertjes lezen goddeau niet, dus: welke drugs zouden bij Synrise passen?
Karkousse: (lacht) "Dit keer moet het iets psychedelisch zijn."

enola: Bij goddeau horen we invloeden van Automat, Depeche Mode, Vangelis, Giorgio Moroder of de electronic body music van Front 242. Maar naar welke platen hebben jullie zelf geluisterd de voorbije jaren?
Karkousse: "Ik heb het afgelopen jaar naar zo goed als niets geluisterd. Pas achteraf konden we de invloeden duiden, maar op het moment dat we met de muziek en de opnames bezig waren, konden we dat moeilijk plaatsen."
Martijn: "In het midden van de opnames moesten we wel een mixtape maken en dus muziek selecteren. Dingen die we goed vonden. We zijn bij heel veel Belgische muziek uitgekomen. Muziek uit begin jaren 80, Telex of donkere nummers als "Euroshima" van Snowy Red, uit de periode van net voor de New Beat. De puurheid en eerlijkheid van die klanken werkten heel inspirerend. De synths die we thuis staan hebben, zijn machines uit die tijd. En voor je het weet, maak je Moroderachtige klanken."

enola: "In Cars" heeft zelfs een tranceachtige sound. Stiekeme fans van Tiësto en Armin van Buuren?
Martijn: "Die mogen gerust in onze backstage komen (lacht). Neen, trance heeft voor mij met de eerder vernoemde euforie te maken."

enola: Jullie hebben voor het titelnummer Peaches aan de haak geslagen. Hoe zijn jullie op het idee gekomen om haar te laten neuriën?
Martijn: "Peaches kennen we als fel, als offending. Dat is haar imago maar op haar laatste plaat, I Feel Cream, staan een aantal nummers waaruit blijkt dat ze een heel groot zangtalent is. We vonden dat het nummer "Synrise" nog iets extra’s nodig had, meer bepaald een vrouwenstem en we dachten toen aan die magistrale songs van Peaches. Ze is naar Kortrijk afgezakt, het was extreem koud maar we hebben haar met de beste zorgen omringd (lacht). Heel sympathieke en lieve madam, professioneel van kop tot teen, en in twintig minuten stond de stem erop. We hebben nog samen naar een film gekeken."

enola: Ook opvallend is de albumcover van de hand van Storm Thorgerson, bekend van o.a. Pink Floyds Dark Side Of The Moon. Wat willen jullie ermee uitdrukken?
Karkousse: "Het drukt uit wie we zijn. Het is allemaal heel toevallig tot stand gekomen: Dave zit op een dag in de studio met zijn laptop op Thorgersons website. Ik liep voorbij en zei als grap: we zouden die gast eens voor de hoes moeten vragen. In een studio zijn alle excuses goed om contact te hebben met de buitenwereld (lacht)."
Martijn: "We zijn zwaar fans van zijn tekeningen maar we zouden zelf nooit de link leggen tussen zijn werk en de muziek van Goose: ’t is een beetje zoals Angus Young vragen om een gitaarsolo te komen inspelen. Op een cowboyachtige manier hebben we hem toch gevraagd."
Karkousse: "Zijn werk en de muziek die wij maken, hebben inderdaad niet echt een link. We herkennen ons volledig in die tekening. Een hele namiddag hebben we met Storm samengezeten. We legden hem uit wie we zijn, wat de dynamiek van de band is, waarom we precies die plaat hebben gemaakt en waarom wij en niet iemand anders. Op basis daarvan heeft hij een aantal schetsen gemaakt en we mochten er dan ééntje kiezen. Hij heeft het gevoel dat bij de plaat hoort heel mooi in beeld gebracht. Het verhaal van de zoektocht: altijd maar blijven werken aan muziek die steeds recht door zee gaat, met een zang en teksten die snedig zijn en waarbij we de drang om te evolueren niet uit het oog verliezen. Je ziet een vinylgroef: hij hoorde ons jammen en dat deed hem denken aan de uitdrukking "to be in the groove". We zaten al heel snel op dezelfde golflengte."

enola: Ik las ergens dat het opnameproces grotendeels live verliep.
Karkousse: "Dit moeten we enigszins nuanceren. Live spelen heeft ons heel veel bijgebracht over wat wij vieren konden doen op een podium en de energie die daarbij vrijkwam. We wilden dat op een of andere manier vastleggen op plaat. Nu hebben we voor heel wat songs live drums gebruikt en we zijn akoestischer gegaan, ook al was het dan met synthesizers."
Martijn: "De computer heeft niet echt ingegrepen. We hebben hem als recording machine gebruikt. Een computer kan alles tot in het oneindige manipuleren, dat hebben we niet gedaan."

enola: De Dance Hall op Pukkelpop was een flink stuk te klein om iedereen die dat wilde binnen te krijgen. Is dat kicken of verkiezen jullie nog altijd een kleine club?
Martijn: "Het is een andere energie. Frietjes van het frietkot zijn ook anders dan Italiaans, maar ik zou geen van de twee kunnen missen."
Karkousse: (lacht) "Ik vind zelfs frietjes van McDonalds niet slecht."
Martijn: "In een kleine ruimte is het uiteraard heel direct en confronterend. Groot of klein, het is niet beter of slechter, het is anders."

enola: Jullie hebben ooit de TMF Award voor Beste Live Band gewonnen. Hoe komt het dat jullie live zo goed uit de verf komen?
Martijn: "Muzikanten die een groep willen beginnen, neigen er wel eens naar het nauwgezette repeteren over te slaan. Als we dan, on the spot, een nummer willen uitbreiden, dan volstaat het om eens naar elkaar te kijken. Die taal leer je door jaren met elkaar te spelen. Nog een reden waarom we live een hecht blok vormen, is dat we gestart zijn als rockformatie. We kennen het rockgevoel, we weten hoe je een optreden moet opbouwen."
Karkousse: "Vele bands maken de fout om een plaat live letterlijk te willen overbrengen. Wij zorgen dat we de boodschap kunnen overbrengen en we gaan abstraheren. De intentie moet overkomen, een bleepje meer of minder doet er niet toe."

enola: Bestaat de mogelijkheid dat jullie ooit nog een gitaarplaat maken?
Karkousse: "Ja, dat kan."
Martijn: "Alles staat open, als we daar zin in hebben, kunnen we een volledige paukenplaat maken."
Karkousse: (lacht) "Een pokkeplaat."
Martijn: "Alles is mogelijk. Het instrument is er om ons te dienen in het gevoel dat we op dat moment hebben."

enola: Jullie reizen de wereld rond en moeten dus al heel wat bevreemdende ervaringen hebben meegemaakt.
Karkousse: "We stonden ooit eens in het voorprogramma van Gary Numan. We komen op het podium en we zien een zaal, afgeladen vol met een in het zwart gekleed publiek dat ons, het voorprogramma, heel neerbuigend aankeek.We hebben nog vlugvlug een zwarte broek en een zwart T-shirt aangetrokken. In het begin moesten we echt trekken en sleuren om die gasten mee te krijgen maar we hebben gedaan alsof het onze eigen show was en het is ons nog gelukt ook. Gary Numan gaf later aan dat hij heel gelukkig was met ons, toch wel een mooi compliment. Wel een speciaal en aartsmoeilijk optreden."
Martijn: "Achteraf stuurden fans van Numan ons mails: je moet weten, Numan heeft analoge synths populair gemaakt en de fans schreven dat hij de synths had moeten gebruiken waarmee wij stonden te spelen. Hij speelde toen op heel moderne apparatuur, we speelden met gerief van zijn tijd.
Maar andere taferelen? Japan is sowieso een surrealistische ervaring: het publiek reageert totaal anders dan hier in Europa. Japanners juichen precies op de foute momenten maar in hun visie zal het wel kloppen. Bij een strofe waarbij Mickael stopt met zingen om ruimte te geven aan een instrumentaal stuk, juichen ze. Voor ons is dat een rustpunt en hier gaan wij eerder juichen en dansen als de beat weer komt inzetten. Ze zijn ook extreem gedisciplineerd, ze laten ongeveer een halve meter afstand van elkaar. Japanners hebben heel veel respect voor de muzikanten en amuseren zich op hun manier rot."

enola: "No offence, maar ik kan de muziek van Goose moeilijk associëren met Kortrijk, een duf en blasé provinciestadje.
Karkousse: "Ach, wat wij doen is universeel, het is wat zich in ons hoofd afspeelt en niet wat er in de stad gebeurt. Kortrijk geeft ons wel rust om tijd te vinden voor onszelf."
Martijn: "Als we touren, krijgen we enorm veel impulsen. Als we terug in Kortrijk aankomen, vinden we een perfect evenwicht, de overzichtelijkheid is bijzonder aangenaam."

enola: Dank voor het gesprek.

E-mailadres Afdrukken