Banner

Girls

''Onze 'Lust For Life' moet net zo goed zijn als die van Iggy''

Matthieu Van Steenkiste  - 14 oktober 2009

Elk jaar heeft wel zijn muzikale verrassingen, en die van dit jaar heet Girls: twee mannen nochtans, met een verhaal en een talent om knappe songs in de meest uiteenlopende stijlen op het nogal evident getitelde Album toch tot één consistent plaatje te kneden. "We hadden net zo goed alleen maar een country- of een shoegazeplaat kunnen maken, maar we verkozen het allemaal te doen."

Dat verhaal? Zanger-gitarist Christopher Owens ontsnapte op zijn zestiende uit de Children Of Godsekte waar zijn moeder hem had opgevoed, en ontdekt in één klap de zestig jaar popmuziek waar hij tot dan toe van was afgeschermd. "Een erg opwindende periode," herinnert hij zich nu, "ik luisterde naar alles wat los en vast zat. Popmuziek trok me aan omdat het zo'n verboden vrucht was in mijn jeugd. Zo gaat het toch altijd als je jong bent: wat men je verbiedt, dat wil je. Als je ouders je verbieden videospelletjes te spelen, dan wil je dat uit alle macht doen, toch?"
"Het idee dat ik zomaar een platenwinkel kon binnengaan en kopen wat ik wilde, maakte me bijna uitzinnig van vreugde. In het begin kocht ik dus gewoon maar de platen die iedereen toen kocht. Mijn eerste albums waren van Michael Jackson, The Cranberries, Enya, Smashing Pumpkins,.. dingen die toen uitkwamen. Ik ging niet graven in het verleden: ik wist niets van muziek behalve de songs die in de sekte zelf waren geschreven. Ik moest dus nog alles ontdekken. Gitaar spelen kon ik al sinds mijn dertiende, maar pas een paar jaar geleden vond ik uit dat ik ook echt songs kon schrijven op dat ding."

Het openingsnummer op het knappe debuut heeft een titel die van Iggy Pop geleend is, maar daar heeft de groep nooit over getwijfeld, vertelt bassist en producer Chet JR White. ""Lust For Life" leek me gewoon een erg toepasselijke titel voor het nummer. Het was de eerste zin die me door het hoofd schoot en ik vond het de perfecte omschrijving van het nummer en de tekst. Het idee dat de zinsnede al gebruikt was door Iggy, vonden we net spannend. Het zorgt voor een soort competitie: onze "Lust For Life" moet even goed zijn als de zijn. It's a bit of a cocky thing to do."

White is ook verantwoordelijk voor het bijzondere geluid van Album, dat baadt in gruizige echo die de songs een tijdloos karakter geven. "Chris schrijft de songs, ik nam ze op en koos mee de arrangementen", vertelt hij over hun creatief proces. " Ik bouwde de nummers mee uit van een liedje op akoestische gitaar naar wat de plaat is geworden. Ik speel ook wat instrumenten mee; live speel ik bas. We hebben bewust geen lijn voor het album uitgezet, maar elke song apart behandeld."
"We probeerden iets anders te doen dan zomaar de blauwdruk van andere platen volgen. Er waren songs waarin we een soort sfeer als van de Californische sixtiesplaten probeerden te scheppen, terwijl een andere song iets helemaal anders meekrijgt. De plaat had dus net zo goed geen cohesie kunnen hebben, maar ik denk dat het toch samenhangt. We hadden alle songs in één genre kunnen arrangeren en een volledig shoegaze-album of een countryplaat maken. Of een sludgy indierockplaat. Maar het werd gewoon een collectie verschillend klinkende songs."

Of Spiritualized een invloed was, willen we weten. "Een van de vele", zegt White. "Net als Spacemen 3. Ik hou van Spiritualized, live zelfs meer dan op plaat. Al die reverb is gewoon geweldig. Vroeger haatte ik het, maar als je met twee muzikanten opneemt in een kamertje dat eigenlijk vrij slecht klinkt, dan moet je wel een akoestische achtergrond voorzien. Die echo was gewoon de gemakkelijkste keuze."

We kunnen ons voorstellen dat opgroeien bij The Children Of God Owens met een behoorlijk zwart wereldbeeld heeft opgezadeld. Het tegendeel blijkt echter waar. "Mijn songs lijken dan wel wat depressief, maar eigenlijk zijn ze erg positief. Als het om songschrijven gaat, ben ik liefst van al zo realistisch mogelijk, maar als het over mijn gevoelens gaat, ben ik geen negatief iemand. Ik geloof heel erg in het positieve. Mijn songs bieden uiteindelijk allemaal een positief alternatief." "Natuurlijk beïnvloedt mijn opgroeien in de sekte alles wat ik doe, aangezien ik daar heel mijn jeugd heb doorgebracht. Maar uiteindelijk verschilde die niet zo erg van de echte wereld. Het is een minisamenleving op zich, dus ik denk dat mijn kijk op de wereld vrij goed overeenkomt met die van een ander." Hij haalt zijn schouders op. "Niet dat ik veel over de wereld praat met anderen. Het heeft me een inkijk gegeven in hoe de wereld werkt; een begrip van het feit dat je je individualiteit moet kunnen behouden. Je mag mensen geen controle over jou geven. Je moet zelf je beslissingen nemen over goed en kwaad."

Opgroeien zonder vader was eigenlijk ingrijpender, vertelt hij. "Veel mensen groeien op zonder vader, dat is het dus niet, maar wat pas echt ontregelend was, was het feit dat mijn moeder altijd over hem vertelde dat het een slechte man was, die niet eens de vader van mijn zus was. Dat vond ik toen heel erg. Ik mocht zijn naam niet weten, sprak hem nooit aan de telefoon. Dat hebben ze me ontnomen. Ik was niet bang dat ik zelf slecht was, dat niet. Ik wist al die tijd wel dat ik juist was, en zij het fout hadden.”

Onlangs heeft Owens dan toch die vader ontmoet. "Dat was erg leuk", zegt hij. "Hij is countrymuzikant, maar dat is niet de reden dat een nummer als "Darling" ook zo'n nummer is. Ik heb negen jaar in Texas gewoond, dus ik had mijn deel countrymuziek wel gehoord. Het is een genre waarin erg wordt gefocust op het songschrijven: het draait om de zanger en zijn gitaar. Ik weet dat het in Europa met rechtse rednecks wordt geassocieerd, maar het is een breed genre dat je niet op die ene groep kunt vastpinnen. Net zoals je niet kunt zeggen dat alle rappers praten over crack roken. Hij is een countrymuzikant en gaf me een sitar. Die leer ik nu bespelen. Of ik die op het volgende album ga gebruiken? (droog) Maybe.”

En wat volgt? Een plaat die wat meer op één van de vele stijlen van Album focust? White wil in elk geval snel de studio in. "We hebben al heel wat songs voor een volgend album. Het enige waaraan het op dit moment ontbreekt, is tijd om die op te nemen. We zijn al veel te lang aan het touren. We zouden bij wijze van spreken volgende week de studio in kunnen, als dat kon. Graag zelfs. We houden allebei van het opnemen."
"Over de arrangementen voor die volgende plaat hebben we nog niets beslist. Het enige dat we misschien wel willen doen, is ook met andere muzikanten werken, maar of dat onze tourband zal zijn, is ook nog niet zeker. Girls kan zeker een echte band worden. We moeten alleen de juiste mensen vinden daarvoor. Als je er dus weet, mag je ze ons voorstellen", lacht hij. Owens vult aan: "Voor mijn part komen we met twaalf mensen af, of met een Memphis Black Soul mama die backings doet. Dat zou een droom zijn die uitkomt."

E-mailadres Afdrukken