Banner

A Place To Bury Strangers

''We hadden een geschifte plaat, maar toen sloop er subtiliteit in''

Matthieu Van Steenkiste - foto's: RV/Anna Vanaerschot - 30 september 2009

De luidste band van New York is terug, maar A Place To Bury Strangers heeft de volumeknop een klein beetje zachter gezet. Koest dus, professor Bart Vinck; Het nieuwe Exploding Head haalt lang niet de decibels van My Bloody Valentine, klinkt helderder en bij momenten zelfs bijna poppy. "We wilden dat je dit keer ook de afzonderlijke klanken zou kunnen onderscheiden", zegt frontman Oliver Ackermann.

enola: Dit is jullie eerste échte plaat zegt de biografie?
Ackermann: "Absoluut. Pas met deze plaat zijn we een echte groep geworden. Ons eerste album was niet meer dan een verzameling demo’s die met grote tussenpozen zijn opgenomen. Exploding Head is in één keer, als een echte plaat opgenomen. We hebben onze tijd genomen om ze deftig op te nemen, en de tracks echt te doen vloeien."
"Dit is een plaat die één geheel vormt. Het neemt je mee op een rollercoaster-trip; het smijt je naar links en recht, licht je een paar keer venijnig voetje, fuckt wat met je, en sleept je mee in de meest extreme emoties en pijn uit je verleden. En uiteindelijk bereik je een staat waarin je je goed voelt in de wetenschap dat je alleen bent, en nooit met iemand een band zult hebben." (lacht)

enola: Dièp. Veel trauma’s opgelopen de laatste jaren dus?
Ackermann: "Not at all. Everything has been very sweet. We hebben de laatste jaren al tourend wel wat dingen meegemaakt, maar niets ergs. De motor van ons busje is eens ontploft, we zijn al eens bestolen, in elkaar geslagen, … some twists and turns. Niets echt ergs, zoals iemands hart breken."
Jono MOFO (bassist): "Is het niet erger als iemand anders jouw hart breekt?"
Ackermann: "Ik voel me altijd rotter als ik zelf iemands hart breek, neen?"
enola: Exploding Head is een break up-plaat?
Ackermann: "Neen, een get together-album. De plaat stelt je in contact met je onderbewuste, en helpt je om beter te worden in relaties. Eerlijker in je leven. Soms moet je een donker pad afwandelen om het helderste licht te zien. Het is goed je bewust te zijn van de werkelijkheid. We leven in fucked up tijden, en er gaan veel onaangename dingen, maar als je het hoofd recht houdt, en mensen behandelt zoals je zelf wil behandeld worden en plezier vindt in wat er gebeurt, dan kan er nog iets goeds ontstaan: wow man."

enola: Waar slaat de titel Exploding Head op? Ackermann: "Dat slaat op een moment dat alles in je leven compleet overhoop ligt en je overneemt. Zo’n moment dat je flipt over je leven. Dat is hard, maar soms slaat dat je in het gezicht. Die titel kwam eigenlijk pas naar het einde van de opnames toe, maar het leek steek te houden. Iedereen heeft van die momenten dat je het gevoel hebt dat je gek gaat worden, dat je jezelf niet meer onder controle hebt.
enola: Klinkt alsof de plaat het resultaat is van een nogal ongelukkige periode?
Ackermann: "Dat is altijd zo. Daarom zijn we altijd zo vrolijk. Omdat we er dankzij onze muziek mee omkomen. ’t Is therapie!"

enola: Geluidsmatig klinkt Exploding Head een pak helderder dan jullie debuut, veel gearticuleerder.
Ackermann: "Sure. We wilden de songs meer naar voor doen komen. Het moest iets meer klinken zoals we live spelen: minder instrumentatie dan op onze vorige plaat. We hebben nog altijd als gekken geëxperimenteerd, en we hebben bepaalde geluiden echt op knettergekke manieren gecreëerd, maar de plaat heeft toch een veel ruwer gevoel. Deze keer hebben we er echter voor gezorgd dat je die geluiden ook opmerkt in het algemene geluid, eerder dan weer een noise-plaat te maken."
MOFO: "Onze eerste plaat ging in één richting, Exploding Head komt meer in verspreide slagorde. Elk nummer is anders dan het voorgaande, heeft een andere klank. Het is een veel opener plaat."
enola: Toegankelijk zou ik zelfs durven zeggen.
Ackermann: "Misschien. Oorspronkelijk hadden we het idee om de meest geschifte, fucked up plaat ter wereld te maken. Toen tekenden we bij Mute, en kreeg ik een box met muziek die ze vroeger hadden uitgebracht: oude elektronica en zo. En toen besefte ik dat ik dat element, die vroeg-industriële sound, ook niet wilde weghalen uit onze muziek. Zo is de plaat langzamerhand geworden wat hij is; met meer popgevoeligheid. Ik ben er blij mee, trouwens."
"Sommige nummers zijn pas een week voor het einde van de opnames geschreven, en dat zijn niet per se de meest popgevoelige songs. Het was gewoon wat de plaat vroeg. Naar mijn aanvoelen heeft de plaat zichzelf min of meer geschreven. "
MOFO: " Er is een moment geweest waarop Exploding Head nog verder verwijderd was van wat we vroeger deden, dan het uiteindelijk eindigde. Er stonden supersnelle, superluide stukken op, maar dan helemaal anders dan A Place To Bury Strangers. We hadden een geschifte plaat, maar stukje bij beetje kroop er meer subtiliteit in de songs die we uiteindelijk voor de plaat kozen."

enola: Er zijn dus veel meer nummers dan wat op plaat eindigde?
Ackermann: "Ja hoor, toen we aan de plaat begonnen hadden we zo’n 22 songs. Vandaaruit zijn we gaan kijken wat paste op deze plaat. Er waren nummers die meer klonken als ons debuut, maar die pasten er op één of andere manier niet op. "

enola: Jullie hebben de laatste vier jaar gigantisch veel opgetreden. Hoe heeft dat jullie beïnvloed?
Ackermann: "We zijn bijna non-stop aan het touren geweest, de laatste jaren. Dat heeft er voor gezorgd dat Exploding Head zo’n livegevoel heeft. We hebben nu zoveel samen gespeeld, rondgehangen, dat iedereen nu ook meeschrijft aan de songs. Sommige nummers die op de plaat staan, zijn ontstaan toen we ter plekke dingen verzonnen om in een radiosessie te spelen. Er zijn geen ideeën meer die echt van één iemand zijn. Ik ben echt verliefd geworden op ons livegeluid, en daar hebben we ons op gefocust."
MOFO: " Als band zijn we ook veel beter vrienden geworden. (lacht) Iedereen doet alsof touren verschrikkelijk is, dat het altijd tot ruzies leidt.. serieus: wij hebben nooit conflicten. Nooit. Wij hebben er altijd plezier in, lachen wat af. We maken er altijd het beste van. "
Ackermann: "ik zou ook niet weten waarom je je ongelukkig zou moeten voelen op tour."
enola: Normale mensen gaan blijkbaar hun vriendinnen missen, kunnen elkaars gezicht niet meer zien.
MOFO: " Natuurlijk mis ik mijn vrouw, maar kijk naar dit (wijst rond naar de tafel met bier en whisky en zijn groepsleden) saai leven. Hoe langer het duurt, hoe gemakkelijker het ook lijkt te worden. We zijn bijlange nog niet op het punt dat we het beu zijn. We doen wat we willen, en zo lang dat met het nodige comfort kan, ga je me niet horen klagen."

enola: Ik heb jullie het laatste jaar een vijftal keer zien optreden, en ik moet zeggen dat dat nogal hit-or-miss was: geweldig op De Nachten, maar flauw in de AB. En daartussen zag ik jullie ook eens stomdronken in Amsterdam.
Ackermann: "Oh ja, die herinner ik me nog. Dat was de tweede show van de dag. Ik kon nauwelijks nog rechtstaan. We waren al van ’s middags in Amsterdam, en moesten er de hele dag rondhangen voor we konden optreden. En na een show is het ongeveer on-mo-ge-lijk om niet te drinken. Tegen het moment dat om twee uur ’s nachts die show op London Calling moesten spelen, waren we goed gaar. We deelden er een kleedkamer met de dochter van Sting (die optreedt onder de naam I Blame Coco, mvs). Vond je die knap? Ze lijkt wat op Sting man!"

enola: Ik stond vrij ver van het podium, dat verklaart.
Ackermann: "Over dat hit-and-miss: het is niet gemakkelijk voor ons om in Europa te touren. We spelen niet op ons eigen materiaal, hebben niet onze eigen geluidsmensen,… Zeker op festivals is het behelpen. Dan kun je niet eens deftig soundchecken. Je komt toe en speelt een half uur later je optreden. En dan is het ons ook nog regelmatig overkomen dat een luchtvaartmaatschappij onze uitrusting kwijtspeelde. Daar sta je dan: dan is het spartelen of verzuipen. In New York kunnen we uren lang schaven en prutsen tot ons geluid goed zit. Maar zodra we uit ons oefenkot komen, ligt het vaak niet meer in onze handen."

enola: Het is dus zo goed als onmogelijk om een perfect A Place To Bury Strangers-concert te zien?
Ackermann: "We werken er aan, maar tot nu toe is het moeilijk. Van zodra iemand anders het geluid doet, weet ik niet hoe het klinkt voor het podium. In onze oortjes kan het geweldig klinken, maar dat zegt niets over de mixing in de zaal. Thuis spelen we met onze vaste geluidsman, en dan weet ik dat het goed is. In andere omstandigheden weet je het gewoon niet. Dan kunnen wij een geweldige show geven, goed mogelijk dat het totaal anders overkomt bij het publiek."
MOFO: "Omgekeerd kan het ook zijn dat wij een absoluut rommelige show spelen, maar dat er zoveel energie hangt, dat het voor het publiek het optreden van het jaar is."
enola: In dat geval hebben we niets gezegd.

A Place To Bury Strangers speelt op 21 november in de Botanique.

E-mailadres Afdrukken