Banner

de portables

''Kunstencentra leveren geen groupies op''

Matthieu Van Steenkiste - 12 januari 2004

Met Girls Beware! treedt het Brugse de portables meer voor het voetlicht dan we ooit van hen verwacht hadden. Maar laten we daar vooral die laatste fles nieuwjaarschampagne op knallen, want met hun nieuwe album overtreffen ze alle verwachtingen. Je vond "Here I Stand" geweldig? Dan heb je "Hawaii" of "How It Feels" nog niet gehoord.

Je mag ze bellen voor de gekste dingen, ze komen er voor uit hun pijp. En zonodig stellen ze het zelf wel voor: een soundtrack bedenken voor een Wallace & Grommit-filmpje? Pornofilms begeleiden? De match België-Brazilië van gepast muzikaal commentaar voorzien (inclusief "olé olé olé"-refrein)? Ze hebben het allemaal gedaan. Jarenlang golden ze zowat als het best bewaarde muzikale geheim van deze morzel grond. Met de release van Girls Beware! lijken ze eindelijk het daglicht op te zoeken. Koketteerden ze in vorige interviews nog met een gebrek aan professionalisme, nu schuiven we aan op een heuse persdag. We gaan toch niet professioneel worden, heren?

Bertrand: "Wacht maar, we zijn nog maar pas begonnen: de chaos moet nog komen."
Jürgen: "Zelfs al zijn we maar met twee, we zullen ons best doen om zo chaotisch mogelijk te zijn, want die persdag is niet door ons gevraagd. Dat is dus eerder op verzoek van Bang!, de distributeur en (K-RAA-K)³. Het is dus van moeten, maar zeker niet tegen onze zin."
Bertrand: "Jawel, maar het probleem is dat er 150.000 cd’s zijn geleverd in plaats van de 1500 die we hadden besteld. Aangezien we die allemaal moeten kwijtraken, geven we interviews."
Jürgen: "We zijn de meest ambitieuze groep van België geworden, we gaan voor een gouden plaat. En daar is alles eigenlijk mee gezegd."

enola: Eén van de (K-RAA-K)³-mensen liet dan ook weten dat 2003 het jaar van de portables zou worden. "Als ze hun plaat tenminste tegen dan opgenomen krijgen". Zullen we er maar 2004 van maken?
Bertrand: "Ik dacht dat het het jaar van de draak was. Of was dat vorig jaar?"
Jürgen: "Ok, 2004 wordt ons jaar dus. En ik zei het al tegen de vorige interviewer ook: als je wil dat we ambitieus zijn, dat we grote podia spelen: betaal ons. Geef ons veel geld en we doen er alles voor."
Bertrand: "Een groot plan is er niet. Maar we willen wel op Pukkelpop spelen."
Jürgen: "In de Marquee, rond een uur of drie ’s middags. Dat zou vree wijs zijn, Herman."
Bertrand: "Chokri, bedoelt hij. Want dat is onze eerste ambitie: eigenhandig het Clearchannelmonopolie aanpakken."
enola: Met zo’n uitspraak ga je natuurlijk niet op Pukkelpop raken…
Jürgen: "Mjah, het gaat dus niet lukken. Ik weet het…"

enola: Hoe zou je in eigen woorden samenvatten wat de nieuwe plaat inhoudt?
Jürgen: "’t Zijn andere nummers."
Bertrand: "Nog een geluk. Anders was het "de portables coveren de portables"."
Jürgen: "Een idee dat we twee dagen geleden overigens hadden: een covergroep oprichten waarbij we onze eigen nummers in totaal andere versies zouden spelen. Al is het nu eigenlijk al zo: de meeste nummers die we live brengen zijn sowieso adaptaties van de plaatversies. Veel nummers zijn live moeilijk te spelen zoals ze opgenomen zijn en het heeft dan ook geen zin het te proberen."
"Het grootste verschil met de vorige plaat is vooral dat de nummers misschien korter zijn en dat op de vorige plaat nog een aantal nummers stonden die door Cenneth waren geschreven."

enola: Ik vind Girls Beware! ook een stuk meer poppy klinken. Hield Cenneth dat vroeger tegen?
Jürgen: "Hij kwam in elk geval wel met de minst poppy dingen af. "Here I Stand" (van op Rosegarden) is bijvoorbeeld een nummer dat min of meer van Hans en Wio is. Misschien dat het popelement nu meer speelruimte heeft gekregen maar als je het allemaal goed en wel bekijkt staan er misschien maar drie echt poppy nummers op."
enola: Ze bepalen wel de sfeer van de plaat.
Jürgen: "Omdat ze er zo uitspringen misschien, maar ze staan er niet op om bijvoorbeeld drie singles te hebben met de rest als vulling. Zo is het niet gegaan. We hebben zelfs heel lang getwijfeld of we "How It Feels" er op zouden zetten. Uiteindelijk vond ik dat die opname vrij goed gelukt was en het sterk genoeg stond. Weet je: toen ik de demo aan Johan van (K-RAA-K)³ had afgegeven vroeg hij of we zeker waren dat we dat wilden uitbrengen. Hij vond het zo poppy."

enola: De elektronica is ook meer aanwezig, lijkt me. Stak de Köhn in Jürgen De Blonde de kop op?
Jürgen: "Ah ja? En dan kijk je meteen ostentatief in mijn richting? Het is nochtans allemaal vrij spontaan gebeurd hoor. Veel nummers hebben we al jammend opgenomen en op computer zijn we er dan mee beginnen spelen. Bij wijze van opluistering heb ik in bepaalde nummers van alles zitten proberen maar het was geen bewuste keuze."
Bertrand: "We hebben niet echt een vooropgezet plan: we denken eerder nummergericht dan hoe de cd gaat klinken of welk label er zal op geplakt worden. Maar goed: oorspronkelijk vertrokken we wel van het idee om een akoestische plaat te maken. Maar dat hebben snel laten varen."
Jürgen: "Dat is faliekant mislukt omdat we teveel distortionbakskes hebben."
Bertrand: "We moesten die echt meegeven met het groot huisvuil, anders hadden we die voortdurend gebruikt. Misschien zal het ons ooit lukken, als we verbannen worden naar Sint-Helena. De portables functioneren gewoon niet met vooraf gestelde dogma’s van: hoe we het gaan aanpakken."
Jürgen: "Is het je al opgevallen dat er geen distortion op de plaat staat? Dat is het dichtste dat we het begrip akoestisch kunnen benaderen."

enola: Jullie haalden het ook in jullie hoofd om allemaal mee te doen aan een wedstrijd om een muziekje voor een Gentse beiaard te maken. Wio won de wedstrijd uiteindelijk. Een aparte manier om met De Portables in de pers te komen?
Jürgen: "Zeker niet. Wio is daar overigens niet goed van geweest. Hij werd er gek van en heeft zelfs even getwijfeld achteraf om uit de portables te stappen: het was een veel te grote heisa aan het worden vond hij. No kidding! Stel je voor: bij de bekendmaking van de winnaar stikte het van de pers. Er waren vier-vijf camera’s, Wio werd rood en begon te krimpen. Echt pijnlijk. En dan zijn ze nog speciaal om een gsm voor hem gegaan opdat hij de hele dag bereikbaar zou zijn, want hij moest nog bij een vriend iets gaan herstellen. Dat moet echt de hel zijn geweest voor hem."
enola: de portables’ first taste of fame was meteen genoeg?
Jürgen: "Ja. Zo gaat dat: we vinden het allemaal heel tof om mee te doen aan die onnozeligheden, die wedstrijdjes. Maar die mensen van de organisatie hadden hun job een beetje té goed gedaan."

enola: En toch vind ik het iets typisch portables om zo’n dingen te doen. Net als die cover van Lilianne St.-Pierre’s "Soldiers Of Love". Vraag me niet waarom ik dat denk, leg het me zelf eens uit.
Jürgen: "Ons aller Eppo Janssens (van Stubru, mvs) heeft het ooit eens prachtig gezegd: (roept uitgelaten) ’Jullie zijn dus ècht niet te doen hé: aan de ene kant zijn jullie zo vreselijk goed, en aan de andere kant spelen jullie zo hard met de slechte smaak’ (terug doodserieus) En ja, ik denk dat de verklaring is.’t Gaat om een spel tussen smaak en wansmaak."
Bertrand: "Het zijn ook allemaal (spreekt het woord bijna plechtig uit) schone nummers. "Soldiers Of Love" is één van de mooiste protestsongs ooit gemaakt. We coveren op onze huidige tournee een nummer van The Human League en één van Phil Collins. Je mag er geld opzetten dat er weer commentaar gaat volgen van ’de portables, ze zijn toch plezant’. Maar wij menen dat oprecht!"
Jürgen: "Wij zijn niet grappig!"
Bertrand: "Sommige mensen hebben gewoon last van oogkleppen als het gaat om muziek. Die kunnen niet door productie heen luisteren en beseffen dat dat wel goeie nummers zijn."

enola: Ooit lieten jullie optekenen dat de boeiendste dingen gebeuren op zenders als Topradio, dat trance meer kloten heeft dan de meeste rock. Serieus?
Jürgen: "Absoluut. We hebben tranceversies gemaakt van sommige van onze nummers en één daarvan komt op het tour-cdtje dat we bij concerten gaan verkopen. Ons oorspronkelijke plan was immers om een dubbel-cd te maken. Één met akoestische nummers en één met tranceversies van die nummers. Maar omdat niet alle nummers even gemakkelijk te adapteren waren, we met tijdsgebrek kampten en het eigenlijk een stom idee was om een dubbel-cd te maken hebben we het maar gelaten. Trance werkt toch beter op vinyl."

enola: Waar slaat de titel Girls Beware! eigenlijk op?
Jürgen: "In het begin was ik faliekant tegen die titel maar door de hoes ben ik bijgedraaid. En aangezien ik toch geen alternatief kon vinden heb ik me er bij neergelegd."
Bertrand: "Er zijn wel grote discussies over geweest."
Jurgen: "Ik snap het nog altijd niet. Bertrand wel: hij stond achter het idee. Allez Matthieu, zeg nu eens zelf."
enola: Ik vond het inderdaad een heel vreemde titel voor de portables. Maar waar slaat hij op?
Bertrand: "Het is een verwijzing naar Amerikaanse voorlichtingsfilmpjes uit de jaren vijftig waarin meisjes gewaarschuwd worden voor foute jongens. Ergens vind ik het op één of andere manier bij de portables passen: als het over groupies gaat, hebben we immers altijd een ongelofelijk grote mond, maar als het er op aankomt hebben we er geen."
Jürgen: "Dat is omdat we teveel in kunstencentra spelen. Die leveren geen groupies op."
Bertrand: "Meisjes gaan naar drum’n bass- en technofuiven. Op die manier vind ik de cd-titel héél erg portables. Wio ook, maar Jürgen om één of andere reden totaal niet. Ik ben er echter heel content mee."

E-mailadres Afdrukken
 
de portables

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST