Banner

Adrianne Lenker

“We ontdekken draadjes van verbondenheid, en weven daarmee een klanktapijt”

Evert Peirens - 08 mei 2019

Zowel met Big Thief als met haar solowerk toont Adrianne Lenker zich nu al enkele jaren een natuurtalent én een natuurkracht. In de schaduw van UFOF, haar recentste release met Big Thief, kreeg enola de eer om een half uurtje in het oog van de storm te vertoeven en te peilen naar de dieptes van haar ongeremde creativiteit en muzikale geest. “Elke song is een leven op zich.”

enola: UFOF klinkt anders dan Capacity en Masterpiece. Opener “Contact” heeft onmiddellijk al de meest intense stemmen ooit bij Big Thief. Die oerschreeuwen! Wat was het idee om zo te openen?
Adrianne Lenker: “Oh, het is nog altijd heel Big Thief, hoor. Dat geschreeuw kwam er gewoon uit, net als bij andere songs. Ik schreef de song op akoestische gitaar, zachtjes, en toch had het toen al een duister kantje, maar het kwam pas echt tot leven toen we het samen als band begonnen te spelen. Zo kwam ook die zwaardere kant meer naar boven, en dat werkte als een uitlaatklep voor dat geschreeuw. Ik kon er echt mijn tanden in zetten, en op elektrische gitaar klonk het heel natuurlijk. Bij de opname maakte het ons zelfs een beetje bang. De vorige keren spendeerden we maanden aan het mixen en ordenen, voor UFOF deden we alles onmiddellijk na de opnames. Toen werd het duidelijk dat “Contact” het eerste nummer zou zijn. Het voelde gewoon juist. Maar hoe vlot het ook ging met de muziek zelf, de eigenlijke release liet op zich wachten. We wilden dat alles volledig rond was voor we er mee naar buiten kwamen. Het artwork bijvoorbeeld, daar zijn we nog mee bezig geweest. Vroeger, voor we vertegenwoordiging hadden, brandden we gewoon onze songs op wat cd’s die we dan in papieren hoesjes staken, en postten we simpelweg een bericht op onze sociale media. Nu zijn er veel meer mensen bij betrokken, dus alles is een balans van een grotere samenwerking.”

enola: Hoe maken jullie dan muziek? Jij hebt je solowerk, Buck (Meek, gitarist) het zijne. Zitten jullie samen om muziek te maken, of komt ieder met zijn stukje?
Lenker: “We hebben inderdaad allemaal uitlaatkleppen voor onze individuele creativiteit, en dat voedt Big Thief in zijn geheel. We gieten het meeste van onze creativiteit in Big Thief, maar we hebben ook die andere uitlaatkleppen die onze ziel voeden. En dat vloeit altijd terug naar ons als entiteit, als één stem. En Big Thief is echt de alchemie van Buck, Max, James en mijzelf. Big Thief is onze relaties, onze vriendschappen met elkaar, onze verschillende ervaringen van onze eigen reizen door het leven, en dat alles komt samen in één geheel. Ik breng bijvoorbeeld een song mee, en iedereen werkt zijn eigen stukje verder uit, en dat spelen we dan opnieuw en opnieuw. Zo beitelen, kerven, kneden we het samen. Het is een interessante dans van onze gevoeligheden. We navigeren dat op het gevoel, we tasten het gewoon af, veel van onze instincten liggen in dezelfde lijn. Meer en meer in de loop van de jaren zelfs, we groeien dichter naar elkaar toe, worden betere vrienden, raken meer afgestemd op elkaar. Dat is nog het beste: wanneer je echt een band wordt.”

enola: Hoe hecht zijn jullie dan, als band en als vrienden?
Lenker: “We spenderen zoveel tijd samen, onderweg, in hotels, enzovoort, dat het soms 90% relaties en 10% muziek is (lacht). Je kan niet ontsnappen in die situaties, je moet constant al die deeltjes van jezelf aanschouwen zoals ze gereflecteerd zijn door je bandmakkers. Er komt zoveel naar boven. Het belangrijkste is het creëren van communicatie: we werken aan die communicatie in zijn eigen praktijk, en zo’n enorm deel van communicatie is luisteren, en van gevoeligheden te delen. Onszelf en de ander aanvaarden, elkaar vergeven. Geduldig zijn in de reis. Er zijn uitdagingen, zoals elke nacht op een andere plek slapen, weinig lichaamsbeweging, weinig huisbereid eten… Alles fluctueert constant, en we hebben het allemaal wel eens moeilijk. Het is zo’n proces van… (denkt na) Het zijn relaties, en de muziek vloeit daaruit voort.”

enola: Twee songs, “From” en “Terminal Paradise”, verschenen eerder op je soloplaat Abysskiss, en de titelsong daaruit speelde je met Big Thief vorig jaar in de Botanique. Waar eindigt Adrianne Lenker en waar begint Big Thief?
Lenker: “Die twee songs zijn zo belangrijk voor mij, en ik vond dat er waarde zat in het archiveren ervan in hun originele vorm, de zachte en stillere vorm, op Abysskiss dus. En toen ik ze met de band begon te spelen, bleken ze ook geschikt om dat weidsere landschap, met meer kleur en textuur, te creëren. Het was geen kwestie van simpelweg herhalen, we waren gewoon snel akkoord dat ze zo goed in de thema’s en gevoelens op UFOF pasten. Het was ook leuk om ze te herinterpreteren, want ik voel dat mijn reis met die songs altijd maar verder gaat. Vroeger deden artiesten dat wel vaker, en da’s een interessante manier van creëren, vind ik. Er kunnen gewoon oneindig veel variaties zijn in de manier waarop we songs spelen. Max (Oleartchik, bassist) zou een Big Thief-song solo kunnen brengen. Als hij dat zou willen (lacht). Maar we trekken niet echt een lijn. We ontdekken draadjes van verbondenheid, en weven daarmee een klanktapijt, ons gezamenlijk werk.”

enola: Je songs lijken vaak verwijzingen naar personen: “Mary”, “Jenni”, “Paul”... Over wie gaat dat dan allemaal?
Lenker: “Dat komt voort uit allerlei zaken: echte mensen, zelfreflecties… Soms geef ik een naam aan aspecten van mijzelf, soms aan aspecten van andere mensen, soms spreek ik specifiek over mijn relatie met echte mensen. Het is ook altijd in beweging, vaak spreek ik over verschillende delen, of verschillende energieën van mijzelf. Identiteit ervaar ik zo ook als fluïde: in mijn perceptie van anderen en mijzelf liggen het vrouwelijke en het mannelijke heel dicht bij elkaar. Ze maken deel uit van één geheel. Wat we doorgaans als vrouwelijk of mannelijk beschouwen is nogal scheefgetrokken: mannelijkheid kan zacht en breekbaar zijn, en vrouwelijkheid kan robuust en sterk zijn. Dat zit allemaal in iedereen, maar het raakt gewoon losgekoppeld door onze opvattingen. Zelf ben ik niet vaak actief bewust van mijn identiteit als vrouw. Soms is dat daar, maar meestal voel ik mij gewoon een wezen. Identiteit is zo’n interessant gegeven.”

enola: Als alles constant in beweging is, fluïde is, hoe ga je dan om met beperkingen?
Lenker: “Beperkingen en grenzen, daar heb ik niets aan, die doen afbreuk aan wat we maken en hoe we het maken. Ik wil dat aanwezig, vluchtig, veranderend, evoluerend iets niet definiëren. De albums die we maken zijn deel van ons, maar ze zijn niet bedoeld om ons in te sluiten. Er zijn zoveel benaderingen in het creatieve proces, en terwijl je beetje bij beetje aan je werk schaaft maak je allerlei beslissingen, laat je dingen vallen, en hou je uiteindelijk een bepaalde vorm over. Dat vind ik echt een spannend proces. Ik wil blijven hervormen en opnieuw beginnen en dingen herhalen en dingen laten vallen en dingen in elkaar laten overvloeien. Het is een reis zonder regels of grenzen, daar hou ik wel van. Creativiteit is het mooist wanneer je jezelf geen definities of structuren oplegt. We zijn onze eigen limiterende factor, en da’s de enige. Bewuste grenzen ervaar ik dus niet, hooguit uitdagingen, als ik me afgesloten van mijzelf voel. Maar vaak is het net nog maar het idee van een grens die die grens maakt. In zo’n confrontatie probeer ik er doorheen te breken, of het te transformeren in energie die ik kan gebruiken om verder te gaan in het onbekende. Ik ga soms wel diep in het openbaren van mijn eigen kwetsbaarheden, maar ik voel ook dat er zaken zijn van mezelf die ik verkies niet bloot te geven. Maar ik blijf bereid zo diep mogelijk in het onbekende te duiken om het mysterie te verkennen. Zo diep als mijn leven het toelaat, voor mijn hart, niet voor mijn kunst. Eerst komt het hart, en de kunst vloeit daaruit voort.”

enola: En de verwachtingen, zoals die er nu zijn na Capacity, bijvoorbeeld, hoe benader je die?
Lenker: “Dat stilstaan bij wat anderen zouden kunnen verwachten ga ik ook zoveel mogelijk uit de weg, want dat vult het hoofd en verhindert het creatieve proces ook al te zeer. Buck, Max, James en ik – we focussen gewoon op kunst en muziek die natuurlijk komt. Voor mij is het belangrijk om muziek te maken vanuit datzelfde perspectief als toen ik begon: de allesomvattende nood om te creëren, de liefde voor muziek, en de drang om te leren en te verkennen en de kunst bij te schaven. Ik ben dus niet echt bezig met verwachtingen. Niet dat ik niet benieuwd ben naar de ontvangst, maar anderzijds heb ik het ook al losgelaten. Voor sommige mensen zal het misschien beter zijn dan onze vorige albums, voor anderen minder, en dan zijn er nog mensen voor wie dit de eerste kennismaking met Big Thief is… Het is dus wel interessant om het de wereld in te zien trekken. Mijn relatie met die songs en die opnames was voorheen alleen gedeeld met de dichtste vrienden. Eigenlijk wel spannend, ja. Ik hoop alvast dat er mensen zijn die het geduld hebben om het album van voor naar achter te beluisteren, want we beschouwen het echt als een geheel. De creatie van een mooi afgerond album was echt een focus. In deze tijden is er a whole river of streams, en veel mensen luisteren naar aparte songs, maar anderen luisteren dan weer nog naar hele albums. Goed, hoe mensen het ook benaderen, alles oké. Geef het gewoon een kans (lacht).”

enola: Zullen we doen, da’s beloofd!

E-mailadres Afdrukken
 
Adrianne Lenker

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST